ÖZLEM

Bu fotoğraf çekildiğinde birkaç aylıkmışım sadece. Yer Edirne-Meriç. Aslında doğum yerim olmayan ama nüfus kağıdımda yazan, hiç hatırlamadığım, hiç görmediğim ama çok merak ettiğim, birgün mutlaka gidip görmek istediğim kent. Mevsim yaz olmalı, giysimden belli, bu elbiseyi hatırlıyorum, taba üstüne beyaz çiçekli, yıllarca annemin sandığının bir köşesinde durdu çünkü, sonra ne oldu bilinmez. Korkmuşum, ağlamaklı yüz ifadem öyle gösteriyor, terkedildiğimi sanmış olabilirim. Akıl erdiremediğim bir nokta var, bu resme kendimi bildiğim günden beri her baktığımda bana doğru uzanan annemin bilezikli elini hatırlarım. Ben korkmayım, kendimi güvende hissedeyim diye uzatmış olmalı. Peki ama ben bunu nasıl hatırlıyorum, mümkün mü birkaç aylık bir bebeğin bunu aklında tutması. Ama görüntü o kadar net ki, şimdi bile o bilezikleri şıngırdayan bana uzanmış el gözümün önünde. Kimbilir, zihin derin bir kuyu, akıl ermez, bir yerlere fotoğrafını çekip gizlemiş olabilir o anın.

Birhan Keskin'le yatıp Birhan Keskin'le kalkıyorum ya bu aralar, okuduğum iki dize tam kalbimden vurdu beni. O dizeleri okuyup bu fotoğrafa bakınca da annemi ne kadar özledim...

"Hem hiçbir mevsim ısıtamaz ellerimi
Anne gibi"