.

.
.

11 Aralık 2018 Salı

10 GÜN SONRA

İyice boşladık buraları, yine 10 günü bulmuş verdiğim ara. Bırakmak istemiyorum ama yazmak da eskisi kadar cezbetmiyor. Neyse, gecikmeyi affettirme maksatlı rutin sızlanmaları bir yana bırakacak olursak bolca yağmur yedik 10 günlük sürede. Yakında sürgün vermeye başlayacağız nemden. Haliyle hava yağmurlu olunca da eve kapanıp kaldık. Yıllık okuma hedefimi Kasım ayında tamamlayınca okuma işini de avareliğe vurdum. Kitapları elime alıp alıp bırakıyorum, çoğunu beğenmeyip yarıda fırlatıp atıyorum. Ne yapalım bu ay da böyle geçsin. Hem önümüz yılbaşı, kartlar yazılacak, ağaç süslenip eve ve ruha biraz renk, biraz ışıltı getirilecek. Kendime ajanda aldım kart seçerken. Kart seçmek derken abarttığımın farkındayım, nerede öyle seçecek çeşit, elimize ne gelir, önümüze ne konursa alıyoruz, hem de fahiş fiyata, mübarek alt tarafı renkli karton, hediye alır gibi kart alıyorsun. 3 yıldır Unicef'ten sipariş ediyordum, zahmet edip yeni desen basmadılar, insanlara her yıl aynı kartı göndermekten usandım haliyle. Başka da yok bu şehirde, gittim D&R'a el mahkum, kazıklanıp çıktım. İşte o kazıkların arasına bir adet de ajanda çaktım. Mor renkli ve puanlı, pek hoş. Ajandasız yapamam, hatta bazen bir yılda iki ayrı ajanda kullandığım olur, biri daha küçük çantada, diğeri evde. Sanırsın ünlü bir holdingin CEO'suyum 😀

Kart ve ajanda tedarik etmek dışında uzun zamandır arzu ettiğim bir konser fırsatı doğdu, iki arada-bir derede bilet alıp onu gerçekleştirdim: Dilek Türkan Konseri. İnce Saz'a ve Dilek Türkan'a bayılırım. Dilek Türkan tek başına çalışmaya başladığından beri onu ayrıca takip ediyorum ama bu arada İnce Saz'ı ve yeni solistleri Ezgi Köker'i de boşlamış değilim. Konser şahaneydi, soluksuz izledim, en sevdiğim şarkıları söyledi ve şahane bir sahnesi var. Seyirciyle dialogu mükemmeldi, adeta ruhum arındı. 



Yağmurdan fırsat buldukça birkaç etkinlik yapmayı başardık. Yeni açılan Türkan Şoray Kültür Merkezi'nde-ti konser de orada olmuştu zaten-"Salvador Dali Litografi Sergisi" açıldı, gidip onu gezdik. 



Sergi ilginçti haliyle, nasıl bir düş gücü, nasıl bir düşünce yapısıdır bu çılgın adamdaki, anlamak mümkün değil. Bahçede ise turunçlar yapraklarla beraber yerleri boylamıştı. Antalya sonbaharı, sadece yaprakları sermiyor yere, turunçlar da atıyorlar kendilerini çimenlerin üstüne.


Şakır şakır yağmurun yağdığı bir gün de önce arkadaşlarla kahvaltıya ardından da Ata Demirer'in son filmi "Hedefim Sensin"i izlemeye gittik. Tipik Ata Demirer filmiydi, benzer konular, benzer espriler ama yine de eğlenmiş olarak çıktık salondan. 

Yağmurda eve kapandık dediysek de o kadar değilmiş gördüğünüz gibi 😀 Evde ise bu aralar yazarak vakit geçiriyorum, kimi zaman kart, kimi zaman ajanda, kimi zaman da yayınlanmak üzere bir dergiye yazı olarak. İnternet üzerinden yayına başlayan Zıtlar Mecmuası isimli Ankara ağırlıklı dergide ben de zaman zaman Ankara üstüne yazacağım. İlk yazım ilk sayıda yayınlandı, okumak isterseniz linki aşağıda:


Bütün bunlardan artan vakitlerimde ise  Netflix'e takılmış durumdayım. Abone olduğumdan bu yana izlemediğim kadar dizi ve film izliyorum, öyle ki durmadan uyarı alıyorum esasında adil olmayan "adil kullanım kotası"nı doldurdunuz diye. Aman kıyamadınız, yavaşlatın, paraları alırken iyi, biraz fazla kullandık mı parmak sallayın, esefi de çağırdım yanıma birlikte kınıyorum internet sağlayıcımı 😀 Lakin ben de abarttım, Netflix'de ne kadar saçma sapan Noel filmi varsa izledim, oh sefam olsun, manzaralar şahaneydi, karlar, ağaçlar, ışıklar, kızaklar, Noel Babalar, geyikler; ruhumdaki büyümeyen çocuğu ışıltıya doyurdum 😀 Ardından "The Kominsky Method" isimli pek keyifli bir dizi bitirdim bir günde. Yaşlanmış bir Michael Douglas ile kel bir Alan Arkin oynuyordu. Şimdi de "Al Hayba" isimli bir Lübnan dizisi tüketiyorum günde 4-5 bölüm. Arapça'ya bayağı bayağı  kulak aşinası oldum. Kota olsun da neylesin esasen. Haydi ben kaçtım, gidip biraz daha kota tüketeyim, Arapçamı geliştireyim. Kalın sağlıcakla...

 

2 Aralık 2018 Pazar

KASIM OKUMALARI

Dün kitaplığı karıştırırken elime eski bir kitap geçti, yeşil lake kapağının cildi hafiften yırtılmış, sayfalarına zamanın sandık lekesi sinmiş, neredeyse yaşıma yakın bir Cronin: "Kabus Şatosu". Benim almadığım malum, kimbilir kimden yadigar kaldı kitaplığımda hatırlamıyorum ama bildiğim ortaokul yıllarımda sıkı bir Cronin hastası olduğum. Öyle de firaklı bir ismi vardı ki yazarın okurken saygı duruşuna geçmek isterdim neredeyse: Archibald Joseph Cronin. Evde bulduğum (muhtemel ki halamın kitaplığından kalma) Kabus Şatosu'nu-"Şapkacı ve Şatosu" olarak da bilinir-okuduktan sonra ilçe halk kütüphanesinde sondaj çalışmaları yaparak "Şahika"dan başlayıp "Yeşil ve Pembe Yıllar"a, "Erguvan Ağacı"ndan "Yıldızlara Bakarken"e kadar neredeyse tüm külliyatını hatmetmiştim sevgili doktorumuzun. Okumaya olan aşırı düşkünlüğüm, bu düşkünlüğümü fiziksel olarak da ilan eden miyop gözlüğümle mahallenin diğer çocuklarından biraz ayrıksı bir yapıya sahiptim. Uzun yıllar tek çocuk olmanın getirdiği avantajla kendimi oyalamayı iyi bilirdim, en iyi oyalama araçlarım da kitaplardı haliyle. O yıllarda anneannemle aynı site içerisinde iki farklı blokta oturuyorduk. Gün içinde sık sık anneanneme takviye hizmeti vermekle görevlendirilirdim annem tarafındam. "Haydi şu yemeği anneannene götür", "Git bak bakalım, bir şeye ihtiyacı var mı?", "Anneannen seni çağırıyor, mektup yazdıracakmış" gibi direktiflerle kendi evimizin üç kat merdivenini çifter çifter (hatta bazen son 5 basamağı atlayarak) iner, 50 metre kadar ilerideki anneannemin apartmanına girer, 4 kat merdiveni bu defa çifter çifter çıkar ve tam merdiven sahanlığının dibindeki dairesine girerdim. Zili çalmaya gerek kalmazdı, zira yazsa kapı ardına kadar açık, kışsa anahtar üstünde olurdu. Şimdi o merdiven basamaklarını çifter çifter inip çıkmayı hayal bile edemiyorum Cevriye'nin ebediyen yerleştiği dizimle. Kimi zaman merdivenlerde ya da aynı kattaki kapıların açıldığı ortak balkonda anneannemin apartmanında yaşayan diğer bireylere kıyasla en az benim kadar ayrıksı komşusu Gülsen ablaya rastlardım. Boylu boslu, hoş bir kadındı Gülsen abla. Evinin dekorundan çocuklarının ismine, yaşam tarzından hayata bakışına kadar çok farklıydı diğerlerinden. Pek karışmazdı konu komşuya, evinin kapısı diğerleri gibi halka açık değildi, anahtarı üstünde bırakmazdı. İçeriye girmek istiyorsanız zili çalacaktınız. Aslında normal olan bu tavrı apartmandaki komünal yaşam gözönüne alındığında tuhaf karşılanır, fırsat buldukça dedikodusu yapılırdı. Benimse aram pek iyiydi Gülsen abla ile, özellikle çok okuyan bir çocuk oluşumu takdir eder, her karşılaşmamızda aramızda küçük bir sohbet gelişirdi, genellikle okuduğum kitaplar üstüne. Bir seferinde en sevdiğim yazarı sormuştu. "Kabus Şatosu" ve "Erguvan Ağacı"nı yeni elden geçirmiş, "Şahika"ya başlamak üzere olan ben hemen atılmıştım "Cronin" diye. Hafiften gülümsemiş ve şöyle demişti: "Bu yaşta Cronin sevmen çok normal, yaşın ilerledikçe okuma zevkin değişicek". İnanmamıştım haliyle, biraz da bozulmuştum. Haklıymış Gülsen abla, kitaplıktaki kapağı aşınmış o kitap elime geçmeseydi eğer Cronin'i belki aklıma bile getirmeyecektim bir daha. Ne dersiniz, Cronin'e bir vefa borcu olarak "Kabus Şatosu"nu tekrar okusam mı acaba 😀 Kitaplığın okunacaklar rafına göz atınca bu fikirden hemen caydım, eskileri tekrarlayacak kadar sonsuz zamanım yok, okunmayı bekleyen ise pek çok. Şimdi gelelim Kasım ayı kitaplarına:


-Çok severek okuduğum ilk kitabı "4 Hane 1 Teslim" den bu yana yeni kitabının çıkmasını sabırsızlıkla beklediğim Eyüp Aygün Tayşir'in ikinci kitabı "Tuhaflıklar Fabrikası" da birinciyi aratmayacak güzellikte. Bir masal gibi anlattığı üniversite camiasının her bir bireyinin gerçek yaşamda kanlı canlı yeri olduğuna eminim. İlk romanından çok farklı bir tarzda kaleme aldığı bu kitap beni yazarın gelecekte daha ne gibi sürprizler sunacağı konusunda meraklandırdı. Yine sabırsızlıkla beklemedeyim...


-Kısa ama yaoğun bir aşk öyküsünün anlatıldığı, kahramanların gerçek kişiler olduğu bir grafik roman "Alman Sevgili". İçinden Beatles, rock'n roll, varoluşçuluk, pop müzik geçen bir kitap bu, çizimlerse enfes...


-Sanat güneşimizin bilinmeyen yönlerinin hayatına bir şekilde dahil olmuş kişiler-okul arkadaşları, yanında çalışan kahya ve yardımcı kadınlar, ahbaplık ettiği kişiler, gazino patronları vs-aracılığıyla anlatıldığı, Radi Dikici tarafından kaleme alınmış bir biyografik kitap "Aşkın Kavurduğu Güneş Zeki Müren". Gazinolarda ve radyolarda okuduğu şarkıların listesine kadar yer alan oldukça kapsamlı ve sanatçının kişiliği açısından da hayli şaşırtıcı bir belge. Hayranlarına ve biyografi sevenlere önerilir. 


-Sevin Okyay'ın çevresindeki ünlü-ünsüz kişileri eğlenceli bir dille anlattığı yazılarını topladığı bir kitap "Ara Sıra ve Daima". Sevin Okyay'ı seven bunları da sever 😀


-"Ben Frankfurt'ta Şoförken" Aydın Engin'in Almanya'da siyasi mülteci olarak yaşadığı yıllarda geçimini sağlamak için taksi şoförlüğü yaptığı zamanları anlattığı, eğlenceli bir dille yazılmış hoş bir anı kitabı. Ben severek okudum...


-Üç novelladan oluşan, masalsı dille yazılmış bir kitap "Ağaçtaki Kral". Konular ilginç olmasına karşın akmadı kitap bir türlü, tökezledim, sıkıldım okurken. Velhasıl ya orijinal dilinden okumak lazımmış ya da okumamak...


-Spoiler vermiş gibi olmazsam ismi "Amsterdam'da Düello" olmasına rağmen Amsterdam'ın son birkaç sayfada yeraldığını belirteyim öncelikle, onun dışında olay Londra'da geçiyor. Farklı konuları ele aldığı kitaplarının çoğunu okuyup sevdiğim Ian McEwan'ın bu kitabını da-finalini biraz saçma bulmama rağmen-severek okudum. Eski bir sevgilinin cenazesinde biraraya gelen biri ünlü bir besteci, diğeri bir gazetenin genel yayın yönetmeni olan iki arkadaş bir politikacının özel hayatı gündeme gelince anlaşmazlığa düşer ve ilişkiler ondan sonra yön değiştirmeye başlar. Gerisini merak ediyorsanız okuyun derim :)


- Elimde uzun süre oyalansa da iyi bir kitaptı "Yabancı Bir Baba". Yazarın kendi yaşamından otobiyografik ögeler taşıyan, bunun yanısıra Joseph Conrad'ın hayatı hakkında kurguladığı bir kitaptan bölümler içeren, yetmedi babasının yazdığı "Göçek" isimli novellanın da işin içine karıştığı katman katman açılan bir okuma oldu. Göçmenlik olgusu, baba-oğul ilişkisi, kullanılamayan anadiller vs, herkes aynı derecede sever mi bilmem ama bu kitap çok şey içeriyor...


-Milliyet Sanat ve Radikal 2'nin genel yayın yönetmenliğinin yanısıra pek çok gazete ve dergiye de emeği geçmiş olan Tuğrul Eryılmaz'ın anıları, "68'li ve Gazeteci" çok keyifli, özellikle gazetecilik alanında çok ufuk açıcı. Anı türünü sevenlere öneririm.  


-Ayın son kitabı daha önce  YKY'den çıkan "İnsan Dengesi" isimli romanını çok severek okuduğum bir yazar olan Margit Schreiner'in "Hayal Kırıklıkları Kitabı" oldu. Ölmüş bir kadının çocukluğundan başlayarak hayatla hesaplaşmasını konu alan kitap insanı kendisini sorgulamaya sevkediyor. Çok beğenerek okudum, çarpıcı ve bir o kadar da trajikomikti...

Kasım ayında okuduğum 10 kitapla "Goodreads"da katıldığım 120 kitaplık Challenge'ı tamamlamış oldum. Genel olarak yıllık kitap ortalamam bu oluyor. Kimi zaman aşıyor, kimi zaman 120'de sabit kalıyor eğer yıl içinde beni ekstra meşgul edecek bir durum sözkonusu değilse. Aralık ayı okumaları ile yeni yılda buluşmak üzere şimdilik hoşçakalın... 

26 Kasım 2018 Pazartesi

HAY FRİDAYINIZA!!!

Kimilerinin kara, kimilerinin pembe dediği, Twitter'de bir videoda izlediğim tuhaf adamın ise "Kara neee? Kara neee? Gavur kara dedi diye bizim güzel cumamız kara mı olduuu?, Bizim cumamız en güzel cuma, kara diyenler hadi ordan" mealinde saçmaladığı, peşine cumartesi ve pazarı da takmış Black Friday nihayet bitti (umarım). Değiştirmem gereken bir ürün olduğu halde ne cuma, ne de cumartesi alışveriş yapılan hiçbir mekana yanaşmadım. Sonuçta aklımı peynir ekmekle yemedim. Pazar günü ise evde sıkılınca haydi sinemaya gidip Çağan Irmak'ın son filmini seyredelim düşüncesiyle kocayı da harekete geçirdim. Millet hızını almıştır düşüncesindeydim ama yine de tedbiren değiştireceğim ürünü yanıma almadım, iyi ki de öyle yapmışım. Her zaman film izlediğimiz salonların olduğu AVM'ye yaklaştığımızda kendisini otopark olarak niteleyen her toprak parçasının çeşitli model ve markalardaki arabalar tarafından "iğne atsan yere düşmez" deyimini haklı çıkaracak şekilde işgal edildiğini gördük. Bırakın AVM'nin otoparkını, civardaki tüm otoparklar tıklım tıklım doluydu. Şükür ki ulaşım aracı olarak alışveriş merkezinin servisini seçmiştik. Mekana ulaştığımızda filmin başlamasına bir saatten daha fazla zaman vardı, gayet ağır adımlarla-hatta önce bir kahve içse miydim ikilemiyle-gişelere yöneldim. Sıra bana geldiğinde görevli genç kız en ön sırada tek bir bilet kaldığını söyledi, inanamadım tekrarlattım. Evet, öyleymiş. En ön sırada tek bilet. Vay canına, "Biletlerde de mi friday şeettirmesi var" dedim kıza, güldü 😀 Yokmuş öyle bir şey, demek ki fridaylamaya gelenler gelmişken film de izleyelim demişler. Kös kös ayrıldım tabii gişeden, laf eder misin Friday'a böyle teper seni  😀


Mağazalara gelince, aynı otoparklar gibi oralar da çekirge sürüleri tarafından işgal edilmiş, tarlada kalanları başaklama modunda faaliyette idiler. Vitrinlere bile bakmadan kendimi Kahve Dünyası'na attım. Neyse ki orası tenhaydı. Bir kahve içip kendimize geldik, buraya kadar gelmişken bari yemek yiyelim dedik. Yemek katının kalabalığı da diğerlerinden farklı değildi. Neyse ki kendi bölümünde servis yapan bir restoranda masa bulup yerleştik. Her zaman yemek yediğimiz mekanın bile şakülü kaymıştı, getirdikleri pide bayat, dönerleri yavandı. Son lokmayı ağzımıza atıp arkamıza bile bakmadan kaçtık AVM'den. Kriz mriz yok, kartla alışveriş yapıp sonra "yandım Allah!" diyen bir sürü keriz (ya da bizzat biz keriziz) var zannımca. Mevla cümlemizi Fridaylerin tüm renklerinden korusun, bırrr 😀

20 Kasım 2018 Salı

BOHEMIAN RHAPSODY

Günlerdir sanal medya "Bohemian Rhapsody" ile çalkalanıyor. Bir yanda da "Müslüm". Aynı haftalarda gösterime girmeleri ironik aslında. Birbirine taban tabana zıt iki müzik adamı, iki farklı tür ve ikisi de izlenme rekorları kırıp sanal alemi sallıyorlar. "Müslüm"ü izledim, "Bohemian Rhapsody"yi ise izlemeyeceğim. Müslüm Gürses'i dinler miydim? Hayır. Belki farklı bir tarzda söylediği "Paramparça"dan sonra birkaç kez kulak kabartmış olabilirim ama hiçbir zaman dinleme listemde yer almadı, benim ilgimi çeken onun yaşamı oldu. "Bohemian Rhapsody", "Queen" ve "Freddy Mercury"ye gelince; utanayım mı, tövbelerimi mi kaldırayım bilemedim ama Müslüm Gürses kadar bile alakam yok. Lütfen beni linç etmeyiniz, yaşıma mı verirsiniz, müzik zevkime mi ama şu anda fonda çalan "Bohemian Rhapsody"de bende hiçbir hoş duygu yaratmadı. Sanırım bu da ikinci dinleyişim, ilki meraktan, ikincisi de hatırlama bâbından postun konusuyla alaka kurmak adına. 

Türk Sanat Müziği'nin hiç eksik olmadığı bir evde büyüdüm. Annemin ve büyük dayımın sesleri çok güzeldi ve her an şarkı söyleyebilen insanlardı. Dayım ayrıca eline geçen her türlü müzik aletinden dinlenebilir nitelikte ses çıkaran bir adamdı ve çok iyi akerdeon çalardı. Babamın da onlardan kalır yeri yoktu, ilkokula başladığım yıl kısa bir süre oturduğumuz, kapısı bahçeye açılan küçük evi hep onun dilinden düşürmediği "Kız sen ne güzelsin, sana gençler tapacaklar/Saklan güzelim kalbime saklan kapacaklar" şarkısıyla hatırlarım. Annem Abdullah Yüce hayranıydı, ben anımsamıyorum ama anlatırdı, henüz bebekken beni ayağında sallar ve "Çıkar yücelerden haber sorarım/Solarken dağların gümüş yaldızı" şarkısını söylermiş ninni niyetine, ben de önce içli içli ağlar, sonra da uyurmuşum. Tanrım ne ince ruhlu, kelebek kanadı yürekli bir yavri imişim, annem de beni seviyor mu eziyet mi ediyor belli değil 😀 Hem ağlarım, hem uyurum hesabı. Hâl böyle olunca benim de bu müziğe meftun olmam gayet normaldi sanırım, ilkokul üçüncü sınıftayken "Bir dâme düşürdü ki beni baht-ı siyahım" şarkısını terennüm edebilmekteydim yani. Bakmayın kıymetimi bilmediler, küçük Müzeyyen olarak lanse edilebilirdim esasen 😀

Ortaokula başladığım zamanlarda Türk Sanat Müziği'nin (sahi bu müzik türü piyasadan kalktı mı artık?) tüm popüler parçalarının yanı sıra klasiklerden de oluşan hayli geniş bir repertuara sahiptim ama neylersin o ara ergenlik geldi. Benim müzik rotam da çarketti. O yılların deyimiyle "Türkçe sözlü hafif müzik" ilgi alanıma girdi, yanısıra da "Hafif Batı Müziği". Ağırıyla hemhâl olmama daha yıllar vardı. Kamuran Akkor, Gönül Turgut, Selçuk Ural, Alpay, Zaliha, Rana-Selçuk Alagöz dinliyor, Erol Büyükburç'un 30 yaşında olmasına inanamıyor (çok yaşlı bulmuştum), Hey dergisi okuyor, İl Radyosu'nda istekler programını kaçırmıyordum. Tom Jones'un "Delilah"sına, Mary Hopkin'in "Those Were The Days"ine olmayan İngilizcemle kulak dolgunluğu sözler uydurup sabahtan akşama söylüyordum-mu acaba? 😀 Beatles grubu içinde adamım Ringo Starr'dı. Tabii Aprodithe's Child ve koca adam Demis Roussos'u da unutmayalım. Sonra ergenlik bitti, ben Modern Folk Üçlüsü'ne, Cem Karaca'ya, Barış Manço'ya döndüm. 80 öncesinin ezici karmaşasında ise müzikten daha önemli öncelikler vardı. Derken evlenip bir küçük taşra şehrine yerleştim. Başkentin karmaşasından sonra elyordamıyla taşra sakinliğine alışmaya çalışıyordum. Tek kanallı siyah-beyaz TV'miz ne gösterirse onu izliyorduk. Teybimiz bile yoktu, sadece mutfak penceresi önünde sesini duyurmaya gönül indiren bir küçük radyo, o kadar. İlk aşkım Türk Sanat Müziği geri gelmişti. 

Antalya'ya taşınmak da fazla bir şey değiştirmedi, yeni doğan bir bebek, çok sayıda ders saati, yeni bir şehre alışmak, ev işleri, yazılı kağıtları, olmayan kağıt bezler, geceyarıları kazan kurup bez kaynatmalar, sadece üç ay ana sütü alan ve kolikten dolayı sürekli ağlayan bir çocuk, hergün taze pişirilen sebze çorbaları, mamalar, tezgahta büyüyen bulaşık dağları ve diğer envai çeşit sorumluluk arasında müzik en son sırayı bile alamıyordu ne yazık ki. "Queen"ler, "Bohemian Rapsody"ler falan o arada güme gitmiş, ben en son "Abba"da ve "Modern Talking"de kalmış olsam gerek vatkalı ceketleriyle 😀 Bir de Eurovision tabii ki, milli damat Johnny Logan, Anne Maria David, "Aman petrol, canım petrol", "Operaaa" falan. Ha bir de "Sütü seven kamyon şoförü" vardı değil mi? Bilenler bilir 😀 Üff ne kadar banalmişim 😀

Kısacası ben bebekle, okulla, ev işleriyle uğraşırken o dönem cümle yabancı müzik gruplarını kaçırmışım dostlar, tüm yapabildiğim "Milliyet Sanat Dergisi" alıp dönemin sanatsal ortamından okuyarak da olsa geri kalmamak, kitapçıya gidecek vakit bile bulamadığımdan evdeki kitapları ikinci parti elden geçirmek, marketlerin gazeteliklerinde bulduğum beyaz dizi romanlarını kıraat etmek, bir de yılbaşlarında geceyarısı çıkan Zeki Müren'i dinleyip bastonlu dansöz Nesrin Topkapı'yı seyretmekten ibarettti. O nedenle Freddy Mercury ve Queen hayranlarından tüm kalbimle özür diliyor, ben bayılmasam da "Bohemian Rhapsody"yi sizlerin dinlemesine sunuyorum:





14 Kasım 2018 Çarşamba

SON GÜNLERDE

Temizlik var evde, aslında hafta sonu olacaktı bugüne çekildi. Elektrik süpürgesi sesine beyaz sabun kokusu karışıyor. İlki tatsız, ikincisi hoş. Arada kalkıp F. ile sohbet ediyor, sonra yerime dönüyorum, zira tüm kapılar ve pencereler açık, bendeniz marul dikeni eline batan bir narin çiçek, bir bezelye üstü prenses olduğum için cereyanda kalamam 😀 ama her oda bitiminde eyleme dahil olup mutlaka yeri değişen objeleri alışkın oldukları mekana geri taşımam lazım. Bugüne kadar bunun aksini yapan bir yardımcı görmedim, illa o ıvır zıvır onların uygun gördüğü biçimde yerleşecek. Ne yapalım buna da şükür, "Beğenmiyorsan kendin yap" derler adama ki artık gücüm yok. Sabahın köründe-gerçekten köründe-kalktım, 5.30'da. Derdim neydi ki? Evi temizliğe uygun hale getirmem lazımdı diyeceğim ama uygundu zaten. Ben de makineye çamaşır atıp yemek yapmaya giriştim. Akşamdan ıslattığım ta Ankara'dan, oraya da Ovacık'tan gelmiş fasulyeleri bir güzel pişirdim, yanına da pilav. Eh öğleni de, akşamı da kurtardık. Yalnız fasulyeler haşlanınca neredeyse üç misline çıktı, ben de bir kısmını buzluğa yolladım, gün gelir Antalya usulü tahinli piyaza dönüşür. 

Geçenlerde Antalya'da ilk kez düzenlenen Kahve Festivali'ne gitmek gafletinde bulundum. Üstelik hafta sonu, üstelik öğleden sonra. Kapatılan dokuma fabrikasının arazisi geçen yıldan bu yana bir nevi kültür park olarak değerlendirilmekte. Baharda narenciye festivali vardı, tonlarca portakal ve limon heba edilmişti 😀🍊🍋, bu kez de kahve standlarına evsahipliği yaptı. Lakin kahve festivalinden ziyade kahve eziyetine dönüşmüştü. İğne atsan yere düşmediği gibi o iğneyi atmak için kolunu kaldırman bile zor olabilirdi, o derece yani. Çünküüü hem giriş ücretsiz, hem de tüm firmalar beleş numune vermekte idi. Verilen numuneler bir dikiş yüksüğü dolusundan az hallice olsa da bütün standların önünde ortalama 15 dakikadan toplam 4 saat falan beklerseniz bir küçük bardak dolusu kahveye tamamlayabilirdiniz midenize yollayacağınız sıvıyı. Sekiz çizen kuyruklarda beklemeyi geçtim onların arasından sıyrılarak yürümek bile epey performans gerektiyordu. Hava feci sıcak, zeminin kırmızı toprak oluşundan kaynaklanan toz da hesaba katılınca itici faktör miktarı artıyor ve "Başlarım kahvesine" moduna geçmeniz uzun sürmüyordu. 


Yukarıda bir kuyruk görüyorsunuz, aşağıda bir kuyruk göremiyorsunuz zira çekmemeye çalıştım. 


Meşhur Cunda Taş Kahve'nin standı burası. Beleş Türk kahvesi dağıttığı için buradaki kuyruk 8 değil 18 çiziyordu :) Lakin biz önce paketli dibek kahvesinden satın aldığımız için beklemeden müessese ikramından yararlandık. 


Bu da o dibek kahvesini dibekleyen arkadaş ya da diğer deyimle "Kahve adam" ☕😀


Ve evet bu da cüzdan gücüyle yine beklemeden aldığım bir bardak latte. Hepi topu bu zaten, sonra arkamıza bakmadan kaçtık. Yan taraftaki AVM'nin girişindeki cafeye konuşlanıp kendi kahve festivalimizi yaptık ama bu defa saleple 😀

Antalya henüz yaz modunda. Yapraklar hala dallarda, sadece bizim balkon çınarınınkiler biraz sarardı ama ağaçtaki yerlerini muhafaza etmekteler. Sonbahar bu memlekete portakal ve mandalina ile geliyor:


Bu fotoğraf arkadaşımın Yeşilbayır'daki bahçesinden, çok şaşırtıcı ama leylak ağacında üç tane açmış leylak vardı, keza bahçe çitini saran hanımelinde de. Bitkiler de aptallaştı...

Dün öğle yemeğinde kuzenimle buluşacaktım, öncesinde kuaföre uğradım. Sıra beklerken gözüm sehpadaki magazin dergisine takıldı, Antalya'nın ilerigelen, çook elit, pek pelit (ne demekse, kafiye yaptım :), gayetle menşur şahsiyetlerinin muhtelif fotoğraflarını ve fotoğrafaltı yazılarını gözden geçirdim. Şimdi bir adam, 40'lı yaşlarda, belli ki bir işletme sahibi, hafiften göbek yapmış, şakaklardan ağarıp alından açılmaya başlamış, herkeste olabilen bir pantul ve de gömlek giymiş bir zat. Tükkanının önünde telefonla konuşuyor. Dünyanın en sıradan görüntülerinden biri. Altına döşenmişler: "Falanca işyerinin sahibi filanca bey işletmesinin önünde telefon görüşmesi yaparken görüntülendi". Ee. napacağıdı, dumanla mı haberleşseydi? Nerede görüşseydi mesela? Ne yakaladınız yani? Bir başka sayfada yine orta yaşlı bir çift, düğün ya da herhangi bir eğlence, dans ediyorlar. Adam aile babası kılıklı bir bey, karısı da tombulca, boyama sarı saçlı, bol altınlı, dantel entarili bir hanım. Altında yazı: "Falanca bey ile şık ve zarif eşi (nerde bu zerafet, nerde bu şıklık?) felekten bir gece çalarken. Oh, ver coşkuyu. Botokstan yüzlerindeki gülümseme donmuş bir grup kadını keşfetmeye çalışırken kuaför taş koydu, aynanın önüne davet edildim. Aklım dergideki kalbürüstü hemşehrilerimde kaldı. İşim bitince gideceğim AVM'nin servisini beklemek için yola çıktım, lakin dergidekilerin ahı tuttu, gelmedi servis. Çaresiz otobüs durağına gittim, toplu taşım kartımı çıkarmak için cüzdanımı açtım ki kart diğer çantada kalmış. İkinci ahın cüzdan eriten şimşeğine maruz kaldım, en yakın taksi durağına yollandım. Magazin çarptı beni dostlar, siz siz olun dergilerdeki elemanlara zinhar laf etmeyin, haydi kalın sağlıcakla...

8 Kasım 2018 Perşembe

BAZEN AKLINA DÜŞER

Bu sabah uykudan neredeyse bir ömürlük bir hatırlama ile uyandım. Gözlerimi açtığımda ilk aklıma gelen yıllar yıllar önce, ben daha henüz portakal vitaminliğinden nisbeten çekirdeğine falan dönüştüğüm yıllarda dedemin, halamın ve amcamın yaşadığı ilçede tanıştığım (tanıştığım saçma bir laf aslında, cücük bir bebe idim, kim takar beni de özel olarak tanıştırır, milletin tanışmasına şahit olduğum daha doğru) iki barış gönüllüsü geldi. Benim kuşağımın Amerika ile ilk muhataplığı önce süttozu, sonra barış gönüllüleridir. Süttozu lafını telaffuz ederken bile midemin kalktığını hissediyorum. Sam amcamızın bize yolladığı süttozları okullarda sulandırılıp kaynatılır, galvaniz güğümlere doldurulur ve beslenme teneffüsü adı verilen uzun aralarda neredeyse boğazımızdan aşağı zorla dökülürdü. Böcek ilacı ile kireç karışımı bir kokuya sahip bu iğrenç sıvıyı cebren içmek için taşımak zorunda olduğumuz bir mütemmim cüzümüz, bir donanımımız vardı elbette: Süt torbası. Analarımızın dikiş makinesinde tıkır tıkır diktiği, dikemeyenlerin konu komşuya diktirttiği, desenli Sümerbank basmasından, ağzı kordonla büzülen bir kese. İçine kaynar kaynar konan kokar sıvıyı taşımak için bir adet bardak (plastik olanı makbul), bir adet peçete ve bir adet meyveden-ki portakal veya elma tercih, muz zinhar yassah, herkesin gücü muza yeter mi, can çeker sonra-müteşekkil teçhizatla yüklü bu torbaları çantalarımızın üstünde sallaya sallaya getirip götürdük 5 yıl boyunca. Sıkıysa getirme, Firdevs örtmenim kızıverir, küsüverirdi sonra. Ortaokula geçtiğime en çok süttozu zorunluluğu kalkacağı için sevinmiştim. Beş yıl boyunca her gün (pazar hariç, biz o zamanlar cumartesi de giderdik okula, Leylak teyzeniz arşivden çıkma) öğüre öğüre içtik bu nalet şeyi. Bazen tahammül edemez aldığım iki yudumdan sonra torbanın içine döküverirdim. Süt torbam emebildiği kadar sıvıyı emer, geri kalanı akarak siyah önlüğümün üstünde şık beyaz desenler oluştururdu, bu defa eve gidince annem açardı ağzını, yumardı gözünü. Kısacası bir kısır döngü idi yaşadığım, içmezsem Firdevs hanım kızar, dökersem annem kızar, oy oy oy, ne çile çekmişim be! Bizim kuşağın biraz saf, aşırı iyi niyetli, fazla umut dolu olması bu zoraki süttozlarından mı kaynaklı acep? Amarikalılar bizi şapşallaştırmış olabiler mi? Gayetle mimkin 😀

Barış gönüllülerine gelince; amaçlarının gelişmekte olan ülkelere teknik yardım ve kültürlerarası tanıtım, dayanışma olduğu söylenen bu barış gönüllüleri hakkında halk arasında muhtelif iddialar dolanırdı, misyoner oldukları, casus oldukları falan söylenirdi. Ne dereceye kadar doğru bilemem, komplo teorileri üretmekte üstümüze yoktur ama doğruluk payı da gayet mümkündür. İşte bunlardan iki adedi de dedemin ilçesine gelmişti, ilçenin tek lisesinde İngilizce derslerine falan girmekte idiler. Halamın eşi de aynı okulda İngilizce öğretmeni olduğu için gelip giderlerdi kah onlara, kah dedemlere. Dedemleri ziyarete gittiğimiz birkaç günlük bir tatilde denk gelmiştik ikisine de. Komik bir tesadüfle ünlü Walt Disney çizgi film ikilisinin isimlerini taşıyorlardı: Tom ve Ceri. Tom uzun boylu, atletik yapılı, oldukça yakışıklı, kumral bir genç adamdı, yüzü dün görmüşüm gibi hatırımda, giydiği blazer ceket ve gri pantolon da. Jerry ise balık etli, sarışın, sevimli bir kadındı. Çok da canayakındı. Annemin pek hoşuna gitmişti, "Sevimli ne demek?" diye sormuş, "pretty" denildiğini öğrenince de kadınla kurduğu yegane diyalog işaret parmağını ona yönelterek "pretty, pretty" demek olmuştu :) Hatta toplu bir fotoğrafımız bile var, önde bizler, aile fertleri dizilmiş, arkada ise uzun boyuyla Tom, hemen yanında da Ceri :) Üstümde annemin yüzlerce grannysquare karesi örerek yaptığı rengarenk örgü elbise, saçlarım iki yandan örgülü, kalın çerçeveli kelebek gözlüklerim gözümde kameraya bakıp sırıtıyorum. Fotoğrafa bakındım ama bulamadım, sanırım Ankara'daki albümlerde duruyor. Şimdi bunca yıl sonra, belki Tom da, Ceri de çoktan ölüp gitmişken benim bunları zihnimin hangi derin çukuruna yaptığım sondajla bulup çıkardığım ise ayrı bir tetkik konusu. Bu hafıza bazen beni çok yoruyor arkadaşlar. Bu da böyle bir yazı olsun, şuraya leylaklı bir Charlie ve Snoopy fotoğrafı bırakıp saçımı boyatmaya gideyim en iyisi...


2 Kasım 2018 Cuma

EKİM OKUMALARI

Kitaplar da olmasa buralar iyice öksüz kalacak. Ekimi de yiyip bitirdiğimize göre bu ay okuduğum kitapları tanıtmaya başlayabilirim. Verimli bir ay oldu okuma açısından, son birkaç kitabın sayfa sayısı çok fazla olmasa da içerikleri sağlamdı, bu da hem kaliteyi, hem kantiteyi arttırdı. Şimdi görelim bakalım Ekim kitapları nelermiş:


-Farklı anlatımı olan bir öykü kitabı idi "Bir Dükkanı Beklemek". Olay kurgusu bir kahramanın gözünden anlatılırken birdenbire diğer bir kahramanın gözünden okumaya başlıyoruz. Biraz kafamı karıştırsa da ilginç bir okuma oldu diyebilirim. 


-Alberto Manguel'in bu yaz okuduğum ikinci kurgu kitabı "Dönüş". Aslında bir novella, hayatını Roma'da sürdüren bir adamın yıllar önce terk etmek zorunda kaldığı ülkesine dönüşünde yaşadıklarını biraz fantastik bir dille anlatmış yazar. Açıkcası diğer kitabını daha çok sevmiştim. 


-Serra Yılmaz'ı ve biyografi türünü sevenlere ideal bir kitap "Şimdilik Bu Kadar". Benim için öyleydi mesela. Tek kusur iki kadının yaşamının bazen birbirine karışıyor olmasıydı. Serra'yı okuyorum sanırken paragraf sonunda Emine olduğunu anlıyorsunuz, bir de keşke bazı redaksiyon hataları olmasaydı. Bunun dışında keyifli bir okuma oldu, hele de okurken Serra Yılmaz'ın kocaman açılmış mavi gözlerini hayal ettiğinizde daha da keyifli oluyor :)


-İlkgençlik çağına özgü bir kitap olduğunu bilmeme rağmen yazarının Ian McEwan oluşuna ve kapağının güzelliğine dayanarak aldığım bir kitaptı "Düş Yolcusu". Pişman da etmedi beni Peter'i ve düşlerini okumak çok eğlenceliydi. 


-Tür olarak bilimkurguyu hiç sevmem, bana edebiyattan ziyade fen bilgisi kitabı okuyormuşum, ders çalışıyormuşum gibi gelir. Hayli gecikmiş bir okuma olan "Zaman Makinesi"ni normalde tercih etmezdim ama katılmış olduğum bir challengenin maddelerinden birine uymak amacıyla aldım elime, haliyle de bayılmadım. Ergenlik çağımda okusam belki ilginç gelebilirdi ama şu an için biraz anlamsız oldu. Neyse kült olmuş bir kitabı okumamış olmaktan kurtuldum böylece :)


-Yukarıda da belirttim, biyografi, otobiyografi, anı okumayı en sevdiğim türlerdendir, bulduğumu okurum o derece. Ama hiçbirinde "Kavgam"daki kadar detay bolluğu görmedim. Bu nasıl hafıza, muhtemelen günlükleri vardı diyeceğim ama kitabın bir bölümünde günlüklerini yaktığından bahsediyordu. Babaannenin evinde yapılan bir temizlik bile bunca ince ayrıntıyla nasıl anlatılır. Ayrıntılı metinleri severim esasen ama burada biraz fazla gibi geldi, yine de sevdim mi sevdim, okuduğuma pişman mıyım, asla. Devamını getirir miyim, işte o konuda biraz kararsızım. Hele okuduklarım bir otursun hafızada yerine, sonrasına bakarız. 


-Antonio Casas Ros'u "Enigma" ile tanımış ve kitabı çok sevmiştim. Onun kadar olmasa da "Almodovar Teoremi"ni de beğendim. Farklı bir tarzı var yazarın, biraz karanlık. Bir eğlence dönüşü önüne çıkan geyiğin sebep olduğu kaza sonucu ölümden dönen ama yüzünü kaybeden bir adamı, bir matematikçiyi anlatıyor. Evine kapanıp kendini yalnızlığa mahkum eden ve çok sevdiği yönetmen Almodovar'ın çekmesini istediği kendi hayatını konu alan bir senaryo tasarlayan kahramanı kendi adıyla tanıtıyor Ros. Muhtemel ki yaşamından izler taşıyan bir kitap, bugüne kadar yüzyüze bir söyleşiye katılmamış ve kimse yüzünü görmemiş. Muammalı bir öykü, diğer kitabı da okunmak üzere sırada bekliyor. Antoni Casas Ros ilginç bir yazar...


-Almodovar Teoremi'nden sonra İclal Aydın ve "Üç Kız Kardeş", biraz istikrarsız bir gidiş sanki 😀 Referans kabul ettiğim kişilerden övgüsünü duyup, bir arkadaşım da ödünç verince sakin bir ara vereyim istedim. Kolay okunan bir aile öyküsü, dili düzgün ama herhangi bir ilginçliği yok. Sürükleyici bir dizi konusu olabilir...


-Fas asıllı bir yazarın oldukça akıcı, ilginç bir kitabıydı "Hoş Nağme". İki çocuklarını bakıcıya emanet eden ve başlangıçta her şey mükemmel görünürken umulmadık gelişmeler yaşayan bir ailenin öyküsünü anlatıyor.  Romanın sonuna kadar ilk sayfalarda verilen finalin çözümünü bekledim. Ne yazık ki net bir cevap alamadım, yazar psikolojik bilgilerimizin derinliğine güvenmiş olmalı diye düşünmekteyim :)


-Nihan Kaya'yı o kadar çok kişiden duydum ki, okumamanın eksikliğini hissettim. Edebi dili iyi, akıcı bir kitap "Gizli Özne". Biraz kafam karışmadı değil okurken, aşırı psikolojik okumalar yoruyor beni. Kısacası tarzım olmasa da, anlatım biraz dolambaçlı olsa da kitaba söyleyecek lafım yok. Psikolojiye ilgi duyanlar için biçilmiş kaftan...


-"Sessiz Saatler" bir saatte bile okunabilen keyifli bir novella. Hollandalı ressam Emmanuel De Witte'nin, oturma odasında klavsen çalan sırtı dönük bir kadını resmettiği tablodan hareketle bir öykü kurgulamış yazar, kitabın kapağını da bu resim süslüyor. Günlük şeklinde yazılmış kitap değişik bir deneyim olmuş, sevdim ben...


-Bir ailenin savaş sırasında kaybolan oğullarını savaş sonrası arama çabalarını okurken bir yandan da evin küçük oğlunun telaşına şahit oluruz "Kaybolan"da. "Ya bulunursa, ya odamı onunla paylaşmak zorunda kalırsam, ya beni ikinci plana atarlar, artık sevmezlerse" gibi. Disiplinli, sert bir baba ile oğlunun kaybı ve o kayıp sırasında yaşadıklarının travmasını üstünden atamamış bir anne arasında şaşkına dönmüş küçük oğulun ağzından yazılmış kitap aslında ciddi bir dram içerse de çocuğun anlatımı yer yer yüzlerde gülümsemeye neden oluyor. İyi bir çeviri ve okunası bir kitap...  


-Az sayfalı olmasına rağmen dolu dolu edebiyat içeren bir kitap "Kayıp Parça", çok beğenerek okudum. Ressam babalarının hayatının her safhasını resmettiği rulo tuvallerin kayıp parçasının peşine düşen iki kardeşin öyküsünü eminim siz de severek okuyacaksınız. 


-Bir ilk roman olmasına karşı edebi dili sade ve akıcı bir kitaptı "Mumsema Han".  Bir handaki üç işyeri, bunların çalışanları arasında ilişkiler, alavere dalavere halleri, kendini bulmaya çalışan kahramanlar,  platonik aşklar ve tahmin edilebilen ama çarpıcı bir son. 


-Bulgakov, geç keşfettiğim kral yazarım :) Bilimsel diline, zekice tasarlanmış konularına, aba altından sopa göstermesine, üstü kapalı yaptığı sistem eleştirilerine bayılıyorum. "Ölümcül Yumurtalar" en parlak kitabı değil tabii ki, bir "Usta ve Margarita" seviyesinde olmasa da keyifli bir kitap. Benim içinse en sevilesi eseri "Genç Bir Köy Doktorunun Anıları". Bulgakov'u okuyunuz efendim, pişman olmazsınız...


-Ve Ekim ayının son kitabı; alttaki elbette, "Tuhaflıklar Fabrikası"na Kasım ayında değineceğim. Ayın son kitabı şiirleriyle tanıdığımız Şükrü Erbaş'ın düzyazılarından oluşan "Kuş Uçar Kanat Ağlar" oldu.  Her dizesi bir ok gibi yüreğe saplanan Erbaş'ın düzyazıları da şiirleri kadar etkileyici. Kaybettiklerine, en çok da geçen yıl ölen karısına bir ağıt bu kitap: " "Ölüler, yaşayanlarda yaşar, bunu hiç unutma."

Yeni kitaplarda buluşmak dileğiyle...