DERİN İZLER 5

Abbas bu akşam yolcu, kürkçü dükkanına dönüş yakın. Öyle çok işim var ki, o odadan o odaya sürekli sekme halindeyim. Altı aydır yayılmışım da yayılmışım. Hem kendimizi, hem evi yolculuğa hazırlamak çok yorucu, gelirken aynı dert, giderken aynı dert. Her ne kadar önceden ayarladığım için temizlenmiş eve dönecek olsam da birçok eşyayı koyduğum yerde bulamıyorum. Yardımcı kadınların çoğunun handikapı bu, bizim düzeni beğenmiyor, kendi kafalarına göre değiştiriyorlar. Canları sağ olsun, temizlikten daha kolay sonuçta benim işim, hallederim ama bir süre bilgisayar başına geçemeyeceğim için Derin İzler'in 5. yazısını şimdiden yazayım dedim. Beş gündür toparlanmaya çalışıyorum, işin çoğunu hallettim, sadece buzdolabı kaldı, onun da bir-iki saate çekerim fişini, içini neredeyse boşalttım. Onca işin arasına bir de sergi sığdırdım. Bir tiyatrosever olarak bu sergiyi kaçıramazdım. Bir arkadaşımız Ankara'da faaliyete geçen ilk özel tiyatro olan Meydan Sahnesi ile ilgili dokümanları toparlayıp "İşte Meydan, İşte Sahne" adıyla Kale'deki Rahmi Koç Müzesi'nde bir sergi açtı. O tiyatroda hiç oyun izlemedim, çocuktum ama hakkında çok şey duydum, Adalet Ağaoğlu, Mahir Canova, Kartal Tibet ve Çetin Köroğlu tarafından 1961 yılında kurulmuş tiyatro. Kartal Tibet sinemaya yönelmeden önce Devlet Tiyatrosu'ndan ayrılıp burada oyunculuğa başlamış. Pek çok ünlü tiyatro oyuncusu burada sanat hayatına başlamış. Kısacası Ankara'nın sanat hayatında çok önemli bir yere sahip bir özel tiyatro. Çocukluğumda ve ilk gençliğimde Ankara'da tiyatro çok özen gösterilerek gidilen bir mekandı. Çok şık giyinilir, galalarda gece kıyafeti seçilirdi. Beş dakika geç kalınsa bile içeriye alınmazdı seyirciler. Fuayeler gayet şık döşenmiş olur, duvarlarda oyun afişleri ve oyuncuların siyah-beyaz fotoğrafları yer alırdı. Fuayede Amerikan barlar olduğunu, oyun başlamadan önce ve antraktta içki içilebildiğini bile hatırlıyorum. Lise birde idim sanırım, matematik öğretmenimizle birlikte Altındağ Tiyatro'sunda bir oyuna gitmiştik, matineydi. Kadın kokteyl kıyafeti giyip gelmişti, bakakalmıştım. O derece özenliydi yani insanlar tiyatro izlerken. 

Derin İzler dedikçe derinlere gömdüğümüz dertler, tatlı-acı anılar, bizi biz yapan etkilendiğimiz olaylar çıkıyor yüzeye. Bugün yolculuk öncesi neşesi olsun diye hiç unutamadığım komik bir olayı yazayım istedim. Sonuçta o da epey derinden geliyor.

Henüz emekli olmadığım zamanlardı, yoğun bir okul trafiğinden-nöbetçiydim sanırım-yorgun argın evin yoluna düşmüştüm. Kafamda binbir tilki, düşüne düşüne yürüyorum. Gözüm karşıdan gelen bir çifte takıldı. Orta yaşların sonunda bir karı-koca. Adam felç geçirmiş belli, yeni yeni toparlıyor, yalpalaya yalpalaya zor yürüyor. Kadın adamın kolunda yürümesine yardımcı oluyor ama bir yandan da söyleniyor belli, bir tartışma var aralarında. Bana iyice yaklaştılar, tam geçip gidecektim ki adam "Hanımefendi, bir dakika" diyerek beni durdurdu. "Buyrun" dedim, "Hanım bana söylenip duruyor sigara içmişsin diye, içmedim diyorum inandıramıyorum. Ağzımı koklayıp içmediğimi teyit eder misiniz?" demez mi? Bir an ne yapacağımı bilemedim, kem küm, içmemişsinizdir falan filan bir şeyler geveleyip tabanları yağladım. Bir yandan da arkama bakıyorum gelip zorla koklatır mı acaba diye 😂 Epey uzaklaştıktan sonra kahkahayı koyuverdim. Hem adamın söylediğine, hem de ya boş bulunup da adamın ağzını koklasaydım diye kendime. Ay salak bana teklif edeceğine karına koklatsana 😂 Kadın muhtemelen kokuyu aldı ki benden medet umdu şaşkın. O yoldan ne zaman geçsem bu olayı hatırlar ve gülerim. Dilerim iyileşmiş ve sigarayı bırakmıştır, karısı da rahat bir nefes almıştır.

Antalya'dan seslenmek dileğiyle hepinize iyi bir hafta diliyorum...

DERİN İZLER 4

İnsana iyi gelen bazı şeyler var, hiç olmadık bir zamanda, hiç olmadık bir kimseden gelen minicik bir jest öyle derin izler bırakıyor ki benzerini defalarca ve devasa boyutlarda yaşasan da aynı etkiyi hissetmiyorsun. 

Yıllar önce, ben çok genç ve çok acemi bir anneyken, oğlum da ilkokul ikiye yeni başlamışken idrar yolları enfeksiyonu gelişti. Şu malum, annelerin korkulu rüyası, boğazda yerleşen beta hemolitik streptokok denen bela, doktorun yanlış teşhisi yüzünden tedavi edilemeyip söz konusu enfeksiyona sebep oldu. Koşturarak götürdüğüm ürolog bizi çocuk doktoruna havale etti ve hastaneye yatmasına karar verildi. O anda yaşadığım korku ve paniği unutamam. Diyorum ya gençlik ve acemi annelik. Oğlumu hastanede odasına yerleştirip babasına emanet ederek bazı gerekli eşyaları almak için eve döndüm, yol boyu ağladığımı tahmin edebilirsiniz. Evden toparladığım eşyaları alıp önüme çıkan ilk taksiyi çevirdim. "Hastaneye" deyince şoför "Hayrola abla, geçmiş olsun, bir rahatsızlık mı var?" diye sordu. Ben abla olamayacak kadar genç, şoförse babam olacak kadar yaşlı idi ama saygı icabı söylediğinin farkındaydım. Dikiz aynasından ağlamış suratımı ve sulu gözlerimi de görmüş olsa gerekti. "Ben değil" dedim, "oğlum rahatsız, hastaneye yatırdılar". Bir süre sohbet ettik bu minvalde, zaten yakın olan hastaneye de ulaşmıştık. Parayı uzatıp inerken "Bir dakika" dedi. Elini vitesin yanına attı, avucu dolduracak kadar minicik bir kır çiçeği demeti uzattı bana, "Bunları yavruya götür" dedi. Onca koşturma, heyecan ve endişenin arasında ilk kez yüzümde bir gülümseme oluştu, teşekkür edip bu sefer duygulandığım için ağlayarak kendimi hastanenin bahçesine attım. O minik yakınlık gösterisinin kalbime attığı iz o kadar derin oldu ki bunları yazarken bile burnumun direği sızladı. 

Oğlum kısa sürede iyileşti, endişelerim bitti, annelik konusunda olgunlaşıp piştim ama o minik jest benimle birlikte yaş alıp hiç unutulmadı. 

Derin izlerimi kalbime gömüp kısa bir ay dökümü yaparak bitireyim yazımı:

Biri çocuk kitabı olmak üzere 9 kitap okuyarak 80 kitaba ulaştım. Hedefim 100, umarım yıl sonuna kadar tamamlayabilirim, olmazsa da olmaz, Ankara okuma açısından çok verimli olmadı, zira başka uğraşlarım vardı.

"Küçük Şeylerin Tanrısı"nı yıllar önce ilk baskısından okumuştum, "Sığınağım ve Fırtınam"dan sonra geri dönme gereği duydum ve iyi oldu, pek çok şey açıklık kazanmış oldu. Okuduklarım içinde önereceklerim "Kuzenlerim", "İyi Kız", "Gezgin Ruhlar", "Hayalet Duvar". "Figüran"a el atmayın derim, gereksiz, "Güvenilir Kişi" de Yeşilçam filmi tadında bir şey. Çocuk kitabı seviyorsanız "Pluk"a bir şans verin. 

Bu ay dişe dokunur bir film ve dizi izleme fırsatım olmadı, hevesimi Antalya'ya saklıyorum. Bir aksilik olmazsa önümüzdeki Salı'dan itibaren sizlere kürkçü dükkanından sesleneceğim. Şimdilik sağlıcakla kalın...

DERİN İZLER 3

Bugünün hem de çok derin izleri benden değil, bir mahalleden. Ne zaman gitsem içimde ince bir sızı uyandıran, eskimiş, çökmüş, bel vermiş, camsız pencereleriyle körlemesine bakan evlerden, çoğunluğun terk ettiği, esasen bir kültürel miras olan Yahudi Mahallesi'nden. 

Ankara'da yaşayan çoğu kişinin bu mahalleden haberi bile yoktur, oysa çok da merkezi bir yerde, Ulus'a Hacı Bayram'a, Hacettepe ve İbni Sina Hastaneleri'ne yakın bir mesafede, Anafartalar Caddesi ile Denizciler Caddesi arasında, kendi kuytusunda, bir yardım eli bekleyerek yılları devirmekte. 

Mahalleye hangi yönden girerseniz girin evlerin haraplığı içinizi acıtıyor. Çoğu yıkılmış, kimi oturulamayacak durumda, bazıları halen kullanımda ama onlar da çok bakımsız. İçlerinde eli yüzü düzgün çok az bina kalmış. Çoğunluğu hımış denilen ahşap-tuğla karışımıyla yapılmış, sıvaları döküldüğü için hımış yapı ortaya çıkmış. Bir zamanlar içlerinde ne hayatlar yaşandı kimbilir. Her evin içinde, üstünde eski yaşamından derin izler var, kimbilir terk edip gidenlerin içlerinde ne derin izler kaldı.

1492 yılında İspanya'dan, 1497'de Portekiz'den gelen Sefarad Yahudileri burada yerleşmişler. Zaten Ankara'da Roma, Bizans ve Osmanlı döneminde de bir Yahudi cemaati mevcutmuş. Sefarad Yahudilerinin yerleşimiyle mahalleye Yahudi Mahallesi denmeye başlamış, adı resmi belgelerde İstiklal Mahallesi olarak geçse de halk arasında Yahudi Mahallesi denmeye devam ediliyor, hiç Yahudi kalmasa da. Gerçi mahallede bir sinagog ve hemen karşısında da Haham Albukrek'in konağı var. Sinagog ayakta ama halkın girişi yasak, belirli zamanlarda ibadete açılıyor. Haham'ın konağı gençliğinde çok güzelmiş belli ama geçen yıllar onun üzerinde de derin izler bırakmış. Neyse ki şimdilerde restore edilmesi için çalışmalar başlamış.

Haham'ın Konağı

Sinagog'un kapısı ve kapısındaki nakışlar

Sinagog'un yan tarafında bir okul mevcutmuş, şimdilerde sadece merdiveni duruyor. Haham'ın konağının yanında varlıklı ailelere ait olduğu belli olan iki konak daha var, bunlardan biri restore edilmiş devlet tarafından, bir diğeri ise henüz iyi durumda sayılır. Mimarlarının İtalyan olduğu biliniyor.

Restore edilen konak

Bu da yanındaki, Bonomo ailesinin bir kolu bir zamanlar burada yaşamış.

Nispeten iyi durumda olanların yanısıra tamamen çökmüş, oturulamaz duruma gelmiş ve bel vermenin ne demek olduğunu açık açık gösteren pek çok ev var:

Kimler ısındı acaba güzel oymalı demirleriyle bu pencereden borusu çıkan sobada?

İsrail Devleti kurulduktan sonra Yahudilerin bir kısmı evlerini terk edip ya da elden çıkarıp oraya göçmüşler, mahallede en son kalan Yahudi birey Sara adında bir kadın olmuş. Şimdilerde tamamen yıkılıp yok olmuş evi aşağıdaki arsada imiş:

Şu aşağıdaki binanın Yahudhane olarak isimlendirildiği ve ihtiyacı olanların burada ikamet ettirildiği söyleniyor ama kesin bir bilgi değil:

Mahallenin Anafartalar Caddesi'ne bakan sınırında 15. Yüzyıl'a tarihlenen Şengül Hamamı var. Halen hem kadınlar, hem erkekler için iki ayrı bölümde hizmet veren hamam Acı Çeşme Sokak'ta. Sokağa adını verense suyu içilemediği için acı çeşme olarak adlandırılan kaynak, zamanında hamamın suyu bu kaynaktan sağlanmakta imiş, şimdilerde tabii ki kurumuş.

Mahallenin Denizciler Caddesi'ni bakan taraflarında Örtmeli Hundi Hoca Camii yer alıyor, kapalıydı biz giremedik ama içindeki kalem işleri oldukça göz alıcı imiş. Fotoğraflar kız kardeşten:

Yahudi Mahallesi Cumhuriyet'in ilk yıllarında tercih edilen bir mahalle imiş ve elbette ki şimdiki hali gibi harap değilmiş. O yıllarda pek çok yazar ve devlet adamı bu mahallede ikamet etmiş, ayrıca mahalle sınırına yakın yine Cumhuriyet'in ilk yıllarında Ankara'ya gelen memurların oturması için apartmanlar inşa edilmiş, bir kısmı halen ikametgah olarak kullanılmakta.

Yazıyı binaların taşıdıkları derin izlerin üzerimizde bıraktıkları etkisiyle ve restore edilip aslına uygun yeni bir yüz kazandırılması dileğiyle bitireyim. 

DERİN İZLER 2

Sağ kaşımın bir santim kadar üstünde bir yara izi var, başlıktaki gibi derin değil ama belirgin. Ömrümün pek çok yılında kahküllü bir insan olduğum için genellikle kimse farkına varmaz. Geçen gün birine, sanırım Sevda idi, "Yara izlerimi seviyorum" dediğimde hem hoşuna gitti, hem şaşırdı. O iz olmasa, o izin gerçekleştiği olayı hatırlayamazdım belki. Hoş yara izim görüntümü bozacak bir şekilde olsaydı yine sever miydim, emin değilim. 

Bugün ruhani izlerden bedeni izlere bir geçiş yapıp geçmişe döneyim istedim. Hiç hatırlamadığım, aslında doğmadığım ama kimliğimde doğum yerim olarak yazan Meriç'ten ayrılıp babamın tayininin çıktığı Karapınar'a taşındığımızda 3 yaşına basmak üzereymişim. Karapınar Konya'nın bir kazası, o yıllarda çok kıraç ve erozyon tehlikesi çok yüksek bir yöre. İkide bir toprak kayması olan bir tepe hatırlıyorum, sonradan erozyon önleyici tedbirler alınıp ağaçlar dikilmişti, bir Konya dönüşü babamın isteği üzerine uğrayıp görmüştük, çünkü hem babam anılarını tazelemek istedi, hem de çok sonraları akşam bölümünde okuduğu DTCF Jeomorfoloji bölümünde bitirme tezi Karapınar'daki erozyon üzerineydi.

Üç buçuk yaşıma kadar kalmışız o ilçede. İki katlı ahşap bir ev hatırlıyorum, üst katında oturuyoruz, girişte bir elektrikçi dükkanı var, sahibiyle babam sıkı arkadaş, ailecek görüşülüyor. Ben de kızlarıyla arkadaşım, Şelale ve Şahika, isimlerine bayılıyorum, yüzleri hayalimde yok 😊 

O ahşap evden misafir eksik olmuyor, babam memurlar kulübüne gidiyor her akşam iş çıkışı, misafir gelince bilmiş bilmiş baş köşeye oturuyor ve kendime yarattığım hayali kocadan şikayet ediyorum nasılsın diyene, rol modelim babam tabii ki: "Bizim bey kulüp kuşu, eve çok geç geliyor". Zaten babama da adıyla hitap ediyorum, yaşıtız ya 😂

Kaşımın üstündeki ize sebep olan olaya gelirsek, evin önünde ne amaçla konduğunu bilmediğim bir taş yığını (taş dediğime bakmayın, bildiğimiz kaya parçaları), hemen yakınında da bol civcivli bir tavuk ailesi var. Şahika ve Şelale ile gidip civcivleri seviyoruz her gün. Ama civcivler bizden pek hoşlanmıyor olsa gerek ki kaçıp kaçıp taşların arasına saklanıyorlar. Üç yaşın getirmiş olduğu cesaretle ava çıkıyoruz, kim bulacak civcivleri. O iş o kadar kolay değil haliyle, ayağım kayıyor ve kaya parçalarından birinin sivri yanı alnıma batıyor. Kanı görür görmez çığlığı basıyorum, herkes başıma toplanıyor. Bundan sonrası kayıp. Muhtemelen tentürdüyotlanıp avutulmuşumdur, babam sağlık memuru ama dikiş atmaya kıyamamış olabilir. Zaten çiçek aşımı da kendisi yapmış ve adeta imzasını atmış, kemiğe kadar işlemiş, sağ kolumda adeta bir kadife çiçeği açmış, o da babamdan bir iz 😊 Kaşımın üstünde ise Karapınar'ı, Şelale ile Şahika'yı, kulüp kuşu sahte kocamı ve yakalayamadığım civcivleri taşıyorum. Bazı izler derin olmasa da bıraktıkları anılar derin...

O zamandan kalan fotoğraflar pek yıprak, üstteki tombul yanak (tabii ki kahküllü) benim. Alttaki üstüste çekilmiş fotoğrafta kurukafa gibi çıkmış annemin yanında dayım var, öndeki siyah etekliler Şelale ile Şahika, ben aralarındaki hayalet gölge 😂 Yaa işte yara izim olmasa bu fotoğraflar ne işe yarardı?

DERİN İZLER 1

Az evvel kaptanımızın başlattığı serinin ilk yazısını yine onun blogunda okudum. O kaptan olduğu için denizin derinlikleriyle başlamış, ben bir su korkağı olarak o derinliklere dalamayacağım ama belki o korkumun temelini oluşturan izler bulacağım yazacağım yazılarda. Öncelikle çok sevdiğim bu serilere önayak olduğu ve beni gerçekten bu yazılarla sağalttığı için Kaptanıma bin şükran, seviyoruz merkez 😂

Birkaç saat sonra Çikomun yanına gideceğim, Antalya'ya dönüş yaklaşıyor, birlikte geçirilecek her saat değerli. Şimdiki gençler geç evlenip geç çocuk sahibi oldukları için aramızdaki yaş farkı hayli çok Çiko ile, bu yüzden güzel anılar bırakmak istiyorum ona, ileride babaannesini düşündüğünde yüzünde mutlu bir gülümseme olur dilerim. Benim babaannemle bırak gülümsemeyi, doğrudan ona yönelen bir anım bile yok. Yok demeyeyim, tek bir tane var, Derin İzler'in ilk yazısına konu olacak kadar derin iz bırakan bir anı bu, zaten sonrası da bu nedenle yok hükmünde. 

Babamın ailesi Niğde Ulukışla'dan, hoş babam ilkokulu bitirdikten sonra yaz tatilleri de dahil olmak üzere hep başka şehirlerde geçirmiş ömrünün neredeyse tamamını. Ulukışla çok önemli bir coğrafi noktada yer almasına, statüsü ilçe olmasına rağmen kasaba görünümlü bir yerleşimdi. Ortasından E5 karayolu, hemen paralelinden önemli bir demiryolu geçen bir ilçenin yıllarca gelişememiş olması sanırım okumaya giden gençlerin geri dönmemesinden kaynaklı idi. O zamanlar ilçede gençlere cazip gelecek bir mekan yok, tek eğlencelik kente adını veren, "Han Duvarları" şiirine konu olan Öküz Mehmet Paşa Kervansarayı'nın önündeki, akşam olunca tellere dizilmiş renkli ampullerin zorlama bir neşe verdiği çay bahçesi idi, o da yazları. Bu kadar renksiz bir memlekette yapılacak yegane iş ders çalışmak olunca gençler çoğunlukla üniversite sınavını kazanıyor, mezun olunca da kısmetini başka şehirlerde arıyordu. Babamın yıllık izinlerinin bir hafta, on günü orada geçerdi. O kadar sıkılırdım ki anlatamam. Bu yazacağım anı daha da öncesine ait, sanırım dört yaşındaydım, şehirden falan haberim yok, demiryolcu dedemin istasyonu gören bir yamaçta kendi elleriyle inşa ettiği iki katlı evin misafir odası olarak kullanılan büyük odasındayız babaannem ve ben. Eski tip oymalı koltuklar, karşıda oymalı cevizden iri kıyım bir büfe, büfenin üstünde bir çerçeve, çerçevenin içinde kuzenlerim olduğunu yeni öğrendiğim, halamın biri erkek ikisi kız üç çocuğunun fotoğrafı. Kanepede yan yanayız babaannemle, kalkıyor, çerçeveyi eline alıyor ve fotoğraftaki kuzenlerime sevgi dolu sözcükler yöneltirken bir yandan da camın altındaki fotoğrafı elleriyle okşuyor. Eşlikçi olarak da klasik sevme tekerlemesini söylüyor, esasında sevme değil damada giydirme tekerlemesi, kırk yılda bir bana yönelttiğinde de babam gül yiğit, annem sası kadın olurdu: 

"Sası susu sarımsak
Sası herifin kuzusu
Gülgülü teveğin yaprağı
Gül hanımın yavrusu"

Ah be kadıncağız, yanında aynı statüde etli canlı bir tane var, ilgini ona yöneltsen, çerçevedekileri bilahare seversin. O yaşımda nasıl bir yüz ifadesi takınıp nasıl bir bakış yönelttiysem anlıyor galiba, çerçeveyi yanına koyuyor ve "Gel kız, seni de seveyim" diyor. Gururluymuşum sanırım, verilen sadakayı kabul etmiyor, omzumu silkiyorum. "Sevdirmez ki, yabani" diyor ve kalkıp gidiyor. 

Babaannem ben lise birinci sınıftayken bir trafik kazasında vefat etti. Aslında gayet sağlıklı, dinç, becerikli bir kadındı ama E5 karayolunda karşıdan karşıya geçerken bir kamyon aldı onu bu hayattan. O zamana kadar yaz tatillerinde ve kısa sürelerle Ankara'ya ziyaretimize geldiklerinde birlikte olduk. Misafir odasında geçen, o zihnime kazınıp derin izler bırakan olaydan sonra hiç yakın olamadım onunla. Şimdiki aklımla düşündüğümde bunda anneme yönelttiği hoş olmayan tavırlarının da etkisi vardı belki. Erkek torunlarına düşkündü babaannem, bir de beceriksiz ve tembel dedemin hizmeti dışında bağ-bahçe işleri yoruyordu onu, çok sevecen bir karakteri olduğunu da sanmıyorum. Huzur içinde uyusun ama küçücük yaşımdaki o tavrının bende derin izler bırakıp ondan uzaklaştırdığının farkında bile değildi, tamamen yabaniliğime, anasının kızı oluşuma, huysuzluğuma bağlardı ki son derece utangaç, sessiz ve uyumlu bir çocuktum, tanımazdı ki beni. Elime bir kitap ya da evcilik oynayabileceğim bir bebek verseler dünyadan soyutlanır kimseye en ufak bir sıkıntım olmazdı. Hakkımdaki tek şikayet konusu iştahsızlığımdı, onu da şimdiki yaşlarımda yeterince telafi ediyorum zaten 😂

Ulukışla şimdilerde biraz gelişmiş, geçen yıl bir resmi işlem için günübirlik gittiğimizde dedemin evini bile bulamadık, satılmıştı zaten ama yıkılmamıştı. O kadar çok bina yapılmış ki arada kalmış, üzerine konuşlandığı yamaç bile yamaç olmaktan çıkıp dümdüz bir alana dönüşmüş neredeyse. Çarşı içi hala tanıdıktı, amcamın eski dükkanını bile bulduk. Artık renkli ışıkları olmayan Kervansaray'ın içindeki, erkek egemen bir cemaate dönüşmüş kahveye çay içelim diye oturmuştuk ki yan taraftaki aile yerine davet edildik, isabet oldu, sigara dumanından zehirlenmemiz an meselesiydi. Aslında şehri zehirleyen daha önemli bir şey vardı, birkaç yıl önce faaliyete geçen gümüş madeni. Dedemin evinin baktığı istasyonun öte yanındaki kıraç dağlara tesis kurulmuş, göğe saldığı pis dumanla şehrin havasını katletmekle meşgul. Şehrin çıkışında E5 boyunca sıralanan, biri de vaktinde dedeme ait olan yemyeşil bahçeler viran, çoğu yok olmuş. Gelişme büyütürken öldürüyor bazen. 

Derin İzler'in ilk yazısına kalbime derin izler bırakıldığı yaşımdan bir fotoğrafla veda edeyim, böyle de suratsızım 😂

ANKARA/EKİM-PAZARTESİ

Çok kötü uyunmuş bir gecenin ertesinde hala sersem gibiyim. Dün bütün gün sırf "Sarı Saruhan" rolündeki Kıvanç Tatlıtuğ'un hatrına "Organize İşler"in dizi olarak çekilmiş üçüncüsünü izledim, saçmalıkta sınır tanımıyordu ama Tatlıtuğ o derece güzel bir oyunculuk sergiliyordu ki sadece onu seyretmek bile harcadığım zamana değdi.

Akşam yatmaya giderken babamı andık, yaşı ilerlediğinde saat 22.00 oldu mu bir dakika durmaz, "Zatım yatmak yapıyor" diyerek oturduğu yerden kalkar ve evin içinde kim varsa tek tek "İyi geceler" demeden de yatağa girmezdi. Bunları düşünerek ve biraz hüzünlenerek girdim ben de yatağa. Annemle babamın senelerce oturduğu bir evde uzun süre kalınca onları neredeyse her gün anmamak mümkün değil. Eşyalarda, duvardaki resimlerde, mutfaktaki inatla kendisinin döşediği şakülü kaymış fayanslarda (tamirat konusundaki inadı meşhurdu zira), annem çok sevdiği için atamadığım solmuş yapma çiçeklerde, radyatörün üstünde duran babamın el emeği eski İstanbul evi maketinde, modası geçmiş TV sehpasında, yılların battaniyelerinde, annemin altındaki kanepeye oturup bir yandan dantel örerken bir yandan dizi izlediği artık yakmadığımız floresan lambada, babamın çerçeveye dönüştürdüğü eski bir saatte (ki onu dün sonunda atabildim, zira elime her aldığımda bir parçası düşüyordu) ve daha pek çok şeyde hep onları görüyorum, anıyorum. Sanıyorum bu duyguyla yatınca da uyuyamadım. Baktım olmuyor dönüp duruyorum, laptopu açtım, MUBİ'de yayını başlayan, geçen yıl Altın Portakal Festivali'nde birinci olan ama bilet bulamadığım "Tavşan İmparatorluğu"nu izlemeye başladım. Ağır tempolu, karanlık ve ruhu yoran bir filmdi. Konu ve amaç iyi olsa da izlemesi zor olunca yarıda kapattım ama yine uyuyamadım. Dön baba dönelim derken fasılalı olarak uyana uyuya sabahı ettim. Filmin kalan kısmını da sabah izleyip sersem sepelek kalktım. Balkona çıkar çıkmaz önce caddeden akan araba seli karşıladı beni, ardından kuşlar:

Kocam Bey bunları bulgura alıştırdı ya, daha perde kıpırdarken mahallenin neredeyse tüm kuşları gelip "Haydi kahvaltımız nerede?" diyor. Üç çeşit güvercin var; alacalı, açık renkli ve en çok görülen boynu hareliler. En edepsizleri alacalı olanlar, Kolajda en alttaki ikilinin sağda duranının adı Tramp, oldukça tombalak, bir ayağı da aksak, hepsinin reisi sanki, kavgacı mı kavgacı. Kesin diğer kuşlarla dalaşırken sakatladı ayağını. Arada bir kumrular geliyor güvercin kalabalığına, bir kanat darbesiyle alaşağı ediyorlar garibanları. Bir haftada iki kilo bulgur bitirdi oburlar, Japon balığı gibiler doyduklarını bilmiyorlar.

Sevgili kaptanımız Lesliyan 24 Ekim itibarıyla yeni bir birlikte yazma etkinliği başlatıyor bloglarda. Bana çok iyi gelen bir etkinlik bu, haydi siz de açıklama için Mindmills isimli blogu okuyup aramıza katılınız. 

Yeni haftanız güneşli ve güzel gelsin...

ANKARA/EKİM-ISLAK GÜNLER

Bir haftadır uğramamışım mekana. O bir hafta sular seller, gidilemeyen yollar, gidilebilen doktorlar, resmi daireler ve okunan kitaplarla geçti ama yazma hevesi gelip gelip gitti. Sonunda sular seller biraz hafifledi, yollar ertelendi, doktordan iyi şeyler duyuldu, resmi dairelerden umulmayan olumlu sonuçlar alındı  ve artık yazma zamanı geldi. Başlamadan sorayım İstanbullu dostlar, yağışlardan dolayı bir sıkıntınız yoktur umarım?

Elbette İstanbul kadar olmasa da Ankara da yağıştan nasibini aldı, malum şehrimizde de asfaltın altında dereler var, hatta biri, Bülbülderesi bastığımız toprağın altında akıyor ve yağmur şiddetlenince de ben buradayım dercesine seller götürüyor caddemizi. Henüz o aşamaya gelmedik ama önümüz kış, yaşanacak bunlar. Bugün hava kapalı, yağmur ara sıra zorlamayacak kadar serpip geçiyor, ruh pilim şarj olmadığı için de keyfim pek yerinde değil. Hesapta yarın kız kardeşle bir tura katılacaktık, işe bakın ki tur Adapazarı dolaylarında ve longozlu, göllü, ormanlı bir turdu. İptal olmasaydı yan yatıp çamura batabilirdik 😂 Her zamanki gibi kul kurarken kader güldü, neyse ki zamanında güldü de telef olmadık oralarda. 

Ankara'da kaldığımız ev aile evimiz, yani ilk gençliğimin geçtiği, evden ayrıldıktan sonra bile sık sık gelip gittiğim, oğlumun öğrenim aşamalarını geçirdiği, annemin, babamın ölümünden sonra da yazları sıcaktan kaçtığımız ev. Böyle aralıklarla gelip gitmenin bazı sıkıntıları oluyor, meğer 2022'den beri su sayacımız arızalı imiş, bu zamana kadar bize ne bu konuda bilgi veren oldu, ne de bizzat haberdar olduk. Otomatik ödeme talimatlarının böyle sakıncaları da mevcut. Ankara'ya geldikten kısa bir süre sonra sayaç görevlisi kapıyı çalıp sayacımızın arızalı olduğu müjdesini vererek 6000 küsur liralık bir faturayı burnuma dayadı. İyi güzel de 4 yıldır neredeydiniz. Neyse, bu tür konularda muhatabım sayaç görevlisi değil tabii ki. Kalktık gittik en yakındaki itiraz merciine, elemanlar gayet olumlu yaklaşıp yol gösterdiler, sayacımızın ertesi gün değiştirileceğini söylediler, o yüklü miktarın da incelenip bir rapor çıkacağını belirttiler. Eyvallah deyip döndük geldik, gerçekten ertesi gün sayaç değişti. Gel gör ki aradan geçen 3,5 ayda ne rapor çıktı, ne de bize su parası geldi. Kaç kez telefonla aradıysam da dişe dokunur bir bilgi alamadım. Sonunda geçen hafta üç aylık su parası topluca geldi ama diğer toplu rakamda bir değişiklik olmadı. Sıvadık paçaları, atladık metroya ve ASKİ merkeze vasıl olduk. Karşımıza çok sempatik ve yol gösterici bir hanımefendi çıktı. Derdimizi dinledi ve burada olmadığımız süreler için Enerjisa'ya gidip aylık ödemelerimizin çıktısını almamızı önerdi. İki yıl eksiğiyle çıktıları aldık ve dün aynı görevliye ilettik. Sonuçta ödenecek tutarımız üçte bire indi, vezneye uğradık borcumuzu eda ettik ve bu sorundan alnımızın akı, cüzdanımızın hafifliği ile kurtulduk. Yapılacak sevimsiz işler listesinin bir maddesinin üstünü böylece çizdik, bir diğer doktor maddesini de geçen hafta halletmiştik. 

Aslında üç gündür Alpay üzerine yazmak istiyordum ama dediğim gibi bu ara gündem kabarık. Alpay'ı daha doğrusu sesini ve şarkılarını çok severdim, her şeyden öte Ankaralı bir şarkıcıydı ve yolda belde karşılaşırdık. Bir dönem Soysal Pasajı'nda çorapçı dükkanı açmıştı, Soysal Pasajı benim gençliğimin AVM'si gibiydi. Giyim kuşam, ayakkabı, çanta, iç çamaşırı, parfümeri, abiye kıyafetler, ev eşyaları, kuyumcu, eczane ne ararsanız vardı. Nişan yüzüklerim bile oradan alınmıştı. Her neyse işte o dönemlerde kendisinin zaman zaman kasasında durduğu çorapçı dükkanına çorap almak için değil de Alpay'ı görmek için girerdik. Sonra ben bir seyahat  acentesinde staja başladım, Alpay'ın reklam şirketi de aynı binanın üst katındaydı. Ara sıra merdivenlerde karşılaşırdık. Ama benim Alpay hayranlığım henüz ilkokuldayken başlamıştı. TV'siz zamanlardı ve en büyük eğlencemiz radyoydu. Hafta sonları akşam reklamlarında "Alpay'la Randevu" diye bir program yayınlanırdı, orada kendi sesiyle programını sunar ve şarkılarını seslendirirdi. "Eylül'de Gel" ve "Fabrika Kızı" henüz piyasalarda yoktu, ben "Ayrılık Rüzgarı"nı söylesin diye beklerdim, çok severdim o şarkısını.

Kısacası Alpay Ankaralı gençlerin büyümesinde çok katkısı olan bir sanatçı idi. Yaşı epey ilerlemiş olmasına rağmen ölümü sevenlerini üzdü elbette, kadife sesinden dökülen şarkılarıyla yaşayacak artık. 

Antalya'daki balkon misafirlerimizi hatırlarsınız, kumrularımız sabah kahvaltısını orada yaparlardı. Kocam Bey Ankaralı kumru ve güvercin ahalisini de beslemeye karar verince her sabah balkonda bir güvercin-kumru curnatası yaşanıyor. O kadar samimileştiler ki aşağıdaki görüntü oluştu:

Bu aralar Aria Aber'in "İyi Kız" isimli kitabını okuyorum, bir göçmenlik öyküsü, eş zamanlı olarak da Storytel'de yine bir göçmenlik öyküsü olan "Baba İzi"ni dinliyorum. Aşırı dozdan gidebilirim ama kitap güzel gidiyor, o kadarını söyleyeyim. 

Bir haftaya yetecek kadar uzun yazdığımın farkındayım, huzurdan ayrılıyor ve iyi hafta sonları diliyorum...