Dünün en önemli etkinliği "Kelebeğin Rüyası" idi. Ne zaman bir film hakkında çok fazla övgü duysam hayal kırılklığı ile çıkarım salondan. Bu kez de öyle olmasından korkuyordum ki yanıldığımı gördüm. Film gerçekten bir şiirdi. Öyle güzel sahneler, öyle güzel bakışlar, öyle güzel gülüşler, öyle güzel aşklar vardı ki aksayan-ki en çok gözüme batan liseli kızı oynayan oyuncunun yaşındaki uyumsuzluk oldu-tarafları çok da önemsemedim. Behçet Necatiğil'i daha çok sevdim, Kıvanç Tatlıtuğ'a azmiyle oyunculukta ulaştığı noktadan dolayı "bravo" dedim, Mert Fırat'a zaten sevgimiz ve saygımız sonsuz, kısacası bu kez biraz hüzünlü, biraz mutlu ayrıldım sinemadan. Yanımda oturan genç kızla çaktırmadan gözlerimizi silmeye çalışırken birbirimize yakalandığımızda vaziyeti karşılıklı gülerek kurtarmaya çalıştık. Önümde, arkamda ve solumda yanmış yağın iğrenç kokusuyla hayır huyur mısır yiyenlerin de o mısırları kafalarına geçirmemek için zor tuttum kendimi. Mısır satışı sadece animasyonlarda serbest bırakılmalı, diğer filmlerde "Yassah!" olmalı hemşerim.
Sinema çıkışı yan taraftaki D&R'a girdim, kitapların olduğu yöne bakmamaya çalışarak kendime yukarıdaki CD'yi aldım. Dün akşamdanberi keyifle dinliyorum; bazen kahveli, bazen çaylı, bazen son okuduğum kitap olan "Gırnatacı" eşliğinde, bazen hiçbirşey olmadan. Hava birkaç gündür düşen cemrelerin hakkını veriyor; güneşli ılık veeee:
Badem ağaçları çiçekte. Hatta çoğu yaprak bile açmış, erikler de patlamaya başlamış. Kısacası bahar geldi bile neredeyse...
