.

.
.

1 Şubat 2012 Çarşamba

ŞUBAT


"Yılın ilk ayı Ocak, kar yağar kucak kucak
İkinci ay Şubat'tır, soğuğu pek berbattır."

Beş yıllık ilkokul hayatm boyunca defalarca söyleyip hala unutmadığım Rakım Çalapala'nın "12 Ay" isimli nadide eserinin Ocak ve Şubat'la ilgili nitelemeleri bu yıl tam anlamını buldu. Akdeniz iklimli Antalyamız kardan nasibini almasa da kendi çapında iyi soğuk yaptı. Şu anda güneş var ama gölgeler üşütüyor, dün gece misafirlerimi yolcu etmek için çıktığım balkondan içeri dar attım kendimi.

Kucak kucak kar yağan Ocak ayını KDE Bölüm 3'le sona erdirdim. Çok yakın bir arkadaşım ve ailesiyle yemeli-içmeli, pastalı-börekli, tatlılı-tuzlulu bir kutlama yapıp finali de düşerek gerçekleştirdim. İki dakika önce su döküldüğü için sildiğim seramik zeminde buz patencilerini kıskandıran bir kayışla ilerleyip  sağ yanımın üstüne oldukça ağır bir şekilde inmeyi başardım. Jüri üyeleri  "Ten point" diye bağrıp alkışladılar. Sağ leğen kemiğim, sağ dizim ve sağ dirseğim alkışlara reveransla karşılık verip sızım sızım sızladılar. Altın sakarlık ödülümü alıp başköşeye yerleştirdim, şimdi soğudukça artan ağrılarımla avunuyorum:))

Böyleyken böyle; bu yıl kendini estetikle biraz uzatmış cüce Şubat'a geliverdik bile. Sevgililer Günü zırvaları ve reklam bombardımanlarıyla geçecek bir 14 güne girmeden önce doğum günüm için iyi dileklerde bulunan tüm arkadaşlarıma kucak dolusu teşekkürlerimi gönderiyorum, iyi ki varsınız, içimi ısıttınız...

31 Ocak 2012 Salı

BÖRTLEME


Bir yaş daha alırken bana verdiğin herşey için teşekkürler hayat, esirgediklerin içinse canın sağolsun...

Not: Kara Kitap, fotoğraftakini bir yerden hatırlıyor musun:))

30 Ocak 2012 Pazartesi

PAZARIN ERTESİ


Günün ilk zili yukarıda gördüğünüz Van'a Destek Kitabı için çaldı. Elime jumbo boy pizza kutusu boyutlarında devasa bir kutu verip gitti görevli. Lakin içinden çıkan 17X17 boyutlarında bir kitapçık oldu. Bu Amerikalılar kandırıkçı, küçücük şeyi kocaman ambalaja koyup ne diye hayal kırıklığına uğratırsınız be yav:) Ama içindeki fotoğraflar çok güzeldi, bir kez daha Decaflatte'ye emekleri ve böyle bir yardım faaliyetine önayak olduğu için teşekkür ediyorum.


İkinci zili postacı çaldı. 2 kart daha geldi, bunlardan İzmir'den, sevgili Mavi Balon'dan geleni 28 Aralık'ta postaya verilmiş. insaf yani yürüyerek gelse şimdiye çoktan ulaşırdı. Vahşi Batı'da kervanlarla ulaşım zamanında bile bundan hızlı gittiğine eminim postanın. Mavi Balon'cuğumun İzmir temalı ayracı ve annesinin elinden çıkan sarmısak torbası için çok teşekkür ediyorum, sarmısaklar içine yerleşti ve uygun bir yere asıldı. Diğer kartım Elif'in Elizi'nden. Lavanta kokulu o kaftan Sultan Süleyman'da bile yoktur. Sağolasın Elficim, ellerin dert görmesin. Çıkmadık canda umut vardır diyorum ve ulaşmayan kartların da 2013 yılına kadar ulaşacağı düşüncesiyle kendimi teselli ediyorum.


Efendim bu da mahlepli parmak çöreğimiz. Haftasonu yaptığım çoktan tükendi, ikinci parti yapıldı, bu defa içine biraz da tane haşhaş ilave ettim, pek güzel oldu. Tarif Yetur'la Lezzet Kareleri'nden. Tavsiye olunur.

Bunların dışında bir film izledim: "Bridesmaids/Nedimeler". Sıradan bir filmdi, bir numarası yoktu; bolca belaltı espri, bolca laf, bolca koşuşturma vardı. Oyunculardan biri "En iyi yardımcı kadın oyuncu" dalında Oscar adayı imiş, o sebeple listeme girmişti. Evet, günün bilançosu budur, izninizle ayrılıyorum huzurdan. Ha, doğumgünü hediyemi gördünüz mü? Yan tarafta, Göksu çizdi, pek sevdim, hatta sevindirik oldum. Bir kez de buradan ellerine sağlık diyorum...

29 Ocak 2012 Pazar

FİLMLİ VE TURUNÇLU HAFTASONU


Az evvel bir film izledim, "INCENDIES". Yangınlar anlamına geliyormuş Fransızca'da ama ne hikmetse "İçimdeki Yangın" diye Türkçeleştirmişler. İsmi her ne olursa olsun beni öyle bir kavurdu ki film yatışmak için biter bitmez kendime bir kahve yapıp sümbül koklayarak içtim. Geçen yılın yabancı film dalında Oscar adaylarından biriymiş, ben gecikmeli olarak izledim Kanada yapımı bu filmi. Göçmen olarak Kanada'ya yerleşmiş bir kadın ölümünden sonra ikiz çocuklarına Lübnan'a dönüp geçmişlerinin izini sürmelerini vasiyet ediyor. Çocuklardan kız olanı gönüllü girişiyor bu işe, erkek ise sonradan zorlamayla katılıyor. Olaylar öyle inanılmayacak bir boyuta geliyor ki pekçok duyguyu bir arada yaşıyorsunuz, en çok da savaşın dehşetini ve insanların hayatlarını nasıl yörüngesinden kaydırdığını. Kesinlikle izleyin derim, hatta Lale'nin deyimiyle "izlemezseniz küserim". Altüst olacaksınız bunu da peşinen söyleyim....

Bu ara çekirdek çitler gibi film izliyorum, dün gece "Melancholia" gecesiydi. İki bölümü de birbirinden garip tiplerle bezenmiş, adı gibi melankolik (aslında filmde dünyaya çarpma ihtimali olan bir gezegenin adı), yer yer hayli durağan hatta sıkıcı, bunaltıcı ama bir şekilde ekrana kitleyen, sevilse mi nefret mi edilse karar verilemeyen ama galiba birinci şık daha ağır basan tipik bir Lars von Trier filmiydi (Trier'in daha iyi filmlerini gördüm, sıralarsak bu altlara düşer). Güzel miydi, kötü müydü kararsızım ama kesinlikle izlediğime pişman değilim, bende bıraktığı en yoğun duyguyu soracak olursanız "ürktüm", evet kesinlikle "ürktüm".

Film izlemek dışında haftasonu etkinlikleri turuncu renkteydi. 20 kiloya yakın turunç sıkarak bir kazan turunç ekşisi kaynattım, kabuklarını rendeleyip buz kalıplarına doldurarak gerektiğinde kullanılmak üzere derin dondurucuya depoladım, azalan portakal likörümü takviye için aynı versiyonu turunçla denedim ve mahlepli parmak çörek pişirdim. Hamaratlığımdan dolayı kendimle gurur duyar, büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öper, yaşıtlarımla toka ederim. Buyrun gözünüz turuncuya doysun:

28 Ocak 2012 Cumartesi

KDE BÖLÜM 2


Bazen beklentilerinizi, isteklerinizi avucunuza koyup göğe doğru üfürürseniz bir süre sonra cisimleşmiş olarak size geri dönebiliyor. Ben bunu sık sık yaşıyorum, kendime doğum günü armağanı olarak almayı düşündüğüm Füruğ Ferruhzad'ın şiirleri dünya şekerlemesi bir kız tarafından elime kadar ulaştırıldı. Gamsegamse severim seni ben, ne kadar tatlısın, ne kadar zarifsin, hediye gönderenlerin çok olsun:) Ve Füruğ'un "Hediye" şiirini okuyuverelim hep birlikte:

"ben gecenin sonundan söz ediyorum
ben karanlığın sonundan
ve gecenin sonundan söz ediyorum

evime gelirsen eğer sevgili bana bir ışık getir
ve küçücük bir pencere, oradan
mutlu sokağın kalabalığını seyredeyim."


Kitaplara ilaveten ben de kendime KDE kapsamında, denize bakan bir cafede, yüzüme vuran güneşle birlikte arkadaşlarla yenen bir yemek ve üstüne bir bardak çay hediye ettim.

Son hediyeyi ise doğadan aldım; kayaların arasına sıkışmış minicik bir badem fidanından. Dört bir yanı sarmış kar ve soğukla dalga geçer gibi güneşe ve denize yüzünü dönmüş, kendini bahar çiçekleriyle gelin gibi süslemişti. Bahar müjdesinden keyifli hediye mi olur, haydi bakalım vuslat yakındır...

27 Ocak 2012 Cuma

GÖRÜCÜ GELDİ HAAANİİİM!..

 
Başka bölgelere yağan kar Antalya'ya güneş, kuru hava ve poyraz olarak dönüş yaptı. Bu da demektir ev içleri ve güneşli yerler in, gölgeler out. Güneye ve batıya bakan bir pencereniz varsa önündeki kanepeye yayılıp kedi olma zamanıdır. Ya da benim birazdan yapacağım gibi falez üstü cafelerden birine postu serip güneşin denize vuran pırıltılarını seyrederek arkadaşlarla sohbet edilmelidir. Her iki durumda da eşlikçiniz çay-kahve ya da benzeri bir içecek olabilir. 

Birkaç gündür zamanımı Oscar amcama kız bakarak değerlendiriyorum. Belirlenmiş adayları dolaşıp  görücülük ederek Oscar amcama uygun mudur diye inceliyorum. Bir kısmını beğeniyorum, bir kısmını beğenmiyorum ama son karar yine Oscar amcama ait, biz demokratik bir aileyiz. Bugüne kadar görücülük ettiğim kızların bir listesini yapacak olursak:

-A Separation/Bir Ayrılık: İlk bunu ziyarete gittim, malum Ortadoğudan, komşuyuz. Hanım hanımcık, dini bütün ve hakkını aramasını bilen bir kız gibi göründü gözüme. Bir-iki kusuru var ama ben beğendim, Oscar amcam ne der bilemem.
-Midnight in Paris/Paris'te Geceyarısı: Diğerinin aksine adayların içinde en Parisienne olanı; kokoş, entellektüel, sanatçı ruhlu, çok renkli. Babası çok ünlü biri, bu durum Oscar amcamı etkileyebilir.
-The Help/Yardımcı: Benim en beğendiğim adaylardan biri bu oldu. Melez bir kız, zenci-beyaz kırması. Eğlenceli, üzüntülü durumları bile gülerek karşılayabiliyor. Sevdim bunu ama Oscar amcam sever mi bilmem?
-The Artist/Artist: Bu adayda aile ve çevre baskısı var, en tavsiye edilen kız bu. Şansı o yüzden yüksek görünüyor. Ben beğenmedim açıkcası, kara-kuru, demode üstelik dilsiz. Lakin sıkı bir karizması var, konuşamadığı halde mimiklerini çok iyi kullanıp insanları tavlamasını biliyor. Oscar amcam etki altında kalıp gönlü buna kayabilir diye düşünüyorum.
-The Descendants/Senden Bana Kalan: Bu da şansı çok olan adaylardan, bir kere kızın abisi çok meşhur. Ben hiç sevmem o başka. Kız fena değil; güzel, biraz tropik havalı lakin hasta. Hatta laf aramızda ölümünün yakın olduğunu duydum. Ama benim Oscar amca pek merhametlidir, durumunu gözönüne alarak bunu da seçebilir.

Görücülük faaliyetlerim şimdilik bu kadarla sınırlı, diğer kızlar hakkında ufak-tefek söylentiler duydum, biraz bilgi sahibiyim ama görmeden karar verip Oscar amcamı yanlış yönlendirmek istemem. Bu akşam yeni bir ziyaret yapacağım, Mart'a kadar yolu var, sakin sakin düşünüp karar vermek lazım ki Oscar amcam bir cadalozun eline düşmesin. Şimdi bana müsaade, ben güneşe ve denize karşı kahve içmeye giderken sizleri "Made in Ankara" menşeli bir kardan korkunç adamla başbaşa bırakayım:

25 Ocak 2012 Çarşamba

SABAHIN ŞİRİNİ İKİ TOMBUL KUMRU


Bunlar bizim balkonun kadrolu kumruları, Okka ile Cukka. Her sabah balkona çıktığımda "pırrr" sesiyle birlikte yüzümü teğet geçerek uçup gidiyorlar. Aslında bunların dedeleriyle çok yakındık biz, hatta üstümüze kaydettirme girişimlerimiz olmuştu da yaşımız tutmamıştı. Salih'ti adı ya da aile arasında seslendiğimiz şekliyle "Parmaksız Salih". Pençelerinden birinin uzantısına ne olmuştu bilmiyorum ama kopuktu, zaten oradan tanıyorduk yoksa bu kuş milletini birbirinden ayırdetmek epey bir uzmanlık işi. O derece samimiydik ki bir tepemize şeyetmediği kalmıştı, gerçi onu da yapmıştı, tepemize olmasa da oturma odasının ortasına. Bir gün okuldan geldiğimde görüp deli olmuştum; açık balkon kapısından dalmış, def-i hacetini odanın ortasına yapıp gitmişti. Yine de kibarmış halısız alanı kullanmıştı. Yazın balkonda kahvaltı ederken teklifsizce gelir, masaya pike yapar kırıntıları gagalayıp giderdi, öyle bir yüzgöz olma hali yani. Severdik rahmetliyi, 2-3 yıldır görünmüyor, kuş cennetindedir mutlaka, bulutu bol olsun. Bu tombalaklar onun birkaç kuşak sonrası torunları olsa gerek, muhtemelen yokluğumuzda bizim balkonda dünyaya gelmişlerdir, böyle de anılarına düşkündürler. Yumurtalarından ayrıldıkları mekanı sık sık ziyaret ederek nostalji yaparlar. Arada konuşmalarına şahit oluyorum:

-Ne günlerdi değil mi Okka, hatırlar mısın şu saksıda geçen günlerimizi?
-Nasıl unuturum Cukka, balkon sahipleri de evde yoklardı, yayılmıştık canımızın istediği gibi.
-Ha ha ha, gönlümüzce mıçmış, saksının etrafını mok tarlasına çevirmiştik.
-Nasıl da dalga geçmiştik, dönüşte bunları temizlerken yedi ceddimize sövecek Leylak Hanım diye.
 (Bunu söylerken kafayı kaldırıp kapının kenarından dikizleyen bana alaycı bir bakış fıırlatmayı ihmal etmiyor adiler, iyi ki sövmüşüm:)
-Hişşt Okka hatun çaktı dalgayı. Şimdi dışarı çıkar, pilav üstü olmadan kirişi kıralım.
-Ok. Cukka, hiçbir balkon burası kadar rahat değil ama biz bir süre tozolalım, hatun bilgisayar başına çökünce tekrar geliriz.

Yaa, işte böyle bana da kafayı yedirdiler sonunda:))

Dündenberi hava kapalı ve yağmurlu, evdeyim o nedenle. Düne damgasını Beste usulü sarmısak çorbası ve "Help" filmi vurdu.


Sarmısak sevenlere şiddetle tavsiye ederim. Tarif burada. "Help" filmi bu yılın Oscar adayları arasında, pek Oscarlık bir film olmasa da  keyifli bir yapım. Aslında ağır bir konuyu eğlenceli bir biçimde işlemiş. Kimi zaman duygulandırsa da akabinde gülmeye başlıyorsunuz. 50'li yılların sonunda Mississipi'de zenci-beyaz ayrımını konu alıyor. Daha bu ayın başında benzer bir kitap okumuştum "Ağustos'un Kuru Çayırları" diye, fakat o konuyu hayli ciddi ele almıştı. Kısacası izleyin, hoşça vakit geçirin.  Ben şimdi bugün trafik kazasında yaşamını yitiren Yunanlı yönetmen Theo Angelepoulos'un anısına "Ağlayan Çayır" filmini izlemeye gidiyorum. Kalın sağlıcakla...