.

.
.

16 Kasım 2026 Pazartesi

DERİNDEN YÜZEYE

Kaptanımız öncülüğünde başladığımız Derin İzler serimizi bitirdik, kurcaladığımız derinleri kendi haline bırakıp yüzeye çıktık. Yıllardır tortulanmış bazı şeyleri bu vesileyle kazımak hepimize iyi gelmiştir umarım. Oldukça kalabalık bir ekip olduk, böyle durumlarda tek yazıyla bile katılım insanı mutlu ediyor. Katılan, okuyan, yorum yapan herkese teşekkürler. Devamı gelsin diyoruz. 

Pazartesi geceyarısından beri Antalya'dayım. Bu kez arabayı görev nedeniyle Antalya'ya gelen oğlum kullandı, beni arka koltuğa attılar, valizlerle sohbet ederek geldim. Sağolsunlar iyi dinleyicilerdi, ses çıkarmadan sabırla katlandılar bana 😂 Yalnız bir miktar üşüdüm, arka koltuk ön taraf kadar sıcak olmuyormuş. Afyon'da mola verdik ve adetimiz hilafına İkbal'e uğramadık. Başka bir mekanda acilen bir şeyler atıştırıp yola devam ettik. Ev temizlenmişti ama düzen biraz karışmıştı, ona razı oldum, temizlik çok daha zor olacaktı. Herkes yerine marş marş deyip düzeni sağlamak, valizleri boşaltmak, çamaşırları yıkamak, boş kalan dolabı doldurup böceklenmemesi için tamamını Ankara'ya taşıdığım erzakları yenilemek 5 günümü aldı. Geleneksel sezonluk sıklamen saksısını pencere önüne yerleştirip saçımı da kestirince rutine döndüm. 

Kuaför çıkışı küçük bir semt turu attım, geldiğimden beri evin önündeki sokak dışında bir yer görmemiştim. Aksi gibi hava yağmurluydu ama şemsiyem yanımdaydı neyse ki. Kendimi Konyaaltı Caddesi'ne atıp denize, Bey Dağlarına ve şehrin siluetine merhaba dedim. 



Hafta başından beri İklim Zirvesi nedeniyle şehir karman çormandı. Trafik berbat, okullar uzaktan eğitim, kamu personeline izin derken hafta sonu itibarıyla kargaşa biraz yatıştı. 5 gün daha devam edecek ama önemli kısmı savuşturuldu, bundan sonrası biraz keyfe keder. Dün bu fotoğrafları çekerken Güney Asyalı olduğunu düşündüğüm, boyunlarında COP31 görev belgesi olan bir çift yanaştı: "Konyaaltı Biiiç?" dedi. Türkçemle bile yol tarifinde zorlanırım, değil ki İngilizce. Neyse ki elimle dosdoğru gidin işareti yapacak kadar kolaydı adres, zaten az yürüseler plaj onları görürdü. "Tenk yu" diyerek devam ettiler. Yağmurda denize gireceklerdi zahir 😂 COP31'e minik de olsa bir katkım oldu diyerek gururlandım, koltuklarımı kabartıp göksümü öne çıkararak kendimden emin bir yürüyüş tutturdum 😂 Her zamanki çiçekçim kapalı olmasa kendimi bir demet kasımpatı ile ödüllendirecektim ama maalesef kapı duvardı. Sanırım benim çiçekçi hobi olarak yapıyor bu işi, beş kere gitsem üçünde kapalı.

Cumartesi günü işleri kolaylayınca "Bir Başkadır"ı izleyip bitirdim, 4 bölümlük, 40 ar dakikalık 2. sezon şıp diye bitti, ucu açık, tadı damağımda kaldı. Özellikle Berkun Oya'nın Muzaffer Komiser'i canlandırmasını ağzım açık izledim, müthişti. Muzaffer'e öyle bilendim ki Berkun Oya'yı yolda görsem Muzaffer diye dövmeye niyet edebilirdim 😂

Pazar günü itibarıyla da on günlük aradan sonra yeni bir kitaba başlayabildim: Margarita Liberaki'den "Hasır Şapkalar". Yazar Atina doğumlu, olaylar da Yunanistan'ın kırsal bir yöresinde geçiyor. Gayet iyi başladı, Gerald Durrell'in Korfu Üçlemesi'nin andıran bir konusu var. 

Benden şimdilik bu kadar, hepinize güzel bir hafta diliyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder