.

.
.

6 Ağustos 2009 Perşembe

EMİLY, FLO VE RESTORANLARI


Son üç gündür deliler gibi bilgisayarda oyun oynuyorum. Takıldım bir kere, fırsat bulduğum anda çöküyorum başına, ne yapayım içimdeki çocuğu engelleyemiyorum. Eğer kendi kendimin annesi olsaydım kulağımdam tuttuğum gibi laptopun başından kaldırır, duvar köşesinde tek ayak üstünde cezaya gönderirdim. Ama böyle bir ihtimal olmadığına göre devam oynamaya, yaşasın hürriyet!..

Oynadığım oyun da restoran oyunu. Şu yukarda, ocağın başında, önlüğüyle takım puanlı tenceresinde pişen yemeğin tadına bakarken gördüğünüz Emily'ye yardımcı oluyorum yemek hazırlama ve servis konusunda. Bıkmadan, usanmadan devam ediyor destek çalışmalarım, domestik ruhlu muyum neyim? Üç günün içinde bir fast food zincirinde, bir çiftlikteki kır lokantasında, bir tatlıcı dükkanında hizmet verdik. Bir TV stüdyosunda yemek sunumu yaptık kameralar eşliğinde, şimdi de bir panayır yerinde açtığımız cafeyi çalıştırıyoruz. Bildiğiniz gibi değil, çok yorucu çok. Müşteriler sabırsız, beklemeye tahammülleri yok, yemekleri biraz gecikse paramızı kesiyorlar, daha olmadı basıp gidiyorlar. Hele çiftlik evinde neler çektik neler, inek mi sağmadık, peynir, tereyağı mı yapmadık, folluktan yumurta, ağaçtan meyve mi toplamadık. Şimdi ne güzel doğayla başbaşa diyeceksiniz ama yorgunluktan doğayı falan görmedi gözümüz. Halimiz hal değil anlayacağınız. Allahtan arada Elvis Presley, Marilyn Monroe falan yardıma geliyor da müşteriler çıldırmadan servisi tamamlıyoruz.


Aslında bu alandaki ilk tecrübem değil, deneyimliyim. Daha önce yukarıda fotoğrafını gördüğünüz Flo'nun yanında çalışmıştım. Flo'nun işlettiği bütün restoranlarda naçizane katkım oldu kendisine. Pek severiz birbirimizi, Emily'den daha sempatik, daha dost canlısı ve daha cevvaldir aramızda kalsın, sigorta da yaptırır elemanlarına, kaçak çalıştırmaz. Emily hem asgari ücrete talim ettirir, hem de arada primleri aksatır para yok ayağıyla. Tarzı olan biridir Flo, Emily gibi sürekli yeşil elbise, puanlı portakal rengi önlükle dolaşmaz. Gardrop dolusu kıyafeti vardır, her kıyafetine uygun da önlüğü, işlettiği restoranın konseptine göre giyinir. Patronumu çekiştiriyor gibi olmayım ama bu Emily biraz donuk, albenisi yok, gerçi restoranları dolup taşıyor ama ben her konuda Flo'yu tek geçerim. Zaten Emily ile sözleşmem yakında bitiyor, Flo haber yolladı, restoran işletmeciliğinden usanmış, detektiflik bürosu açmış, yardımcıya ihtiyacı varmış. Onunla çalışmaya başlayacağım birkaç güne kadar. Varsa çözülecek bir giziniz haber verin, ahbap işi yardımcı oluruz. Şimdilik kalın sağlıcakla Emily çağırıyor, müşteri sayısı artmış gidip biraz çalışayım...

Hamiş: Arkadaşlar ruh sağlığım yerinde ha, Leylak Dalı üşütmüş diye düşünüp blogumu takipten vazgeçmeyin:))

5 Ağustos 2009 Çarşamba

ANTALYA



Antalya'yı özledim ama sıcağını değil. Baharını ve sonbaharını özledim. Yukarıdaki fotoğrafı Kasım ayının başında çekmiştim. Muhteşem bir ışığın olduğu ılık bir ikindi üstü idi. Gönlüm burnun ucunda yükselen sakil otel inşaatını traşlamak istiyor, böyle bir uyumsuzluğa ve çirkinliğe nasıl izin verilir hafsalam almıyor. Güzelim şehri betona teslim eden, narenciye ağaçlarına kıyan bir şehircilik anlayışını çözemiyorum. Umarım ilerde bu halini de aramayız.


4 Ağustos 2009 Salı

AH ŞİRİNE AH!


Minik yiğen Şirine'ye aşık olmuş:))

BİR FİLM: GOOD BYE LENIN!


Yaz başından beri film izlemişliğim yoktu. En son sinema filmimi Mayıs ayında izlemiş, çeşitli nedenlerle kaçırdığım Oscar filmlerini ise arka arkaya DVD lerinden seyretmiştim. Kışın elime geçen bu filmi ise her gittiğim yere yanımda taşımış ama izlememiştim, nihayet bugün "Vakittir" dedim ve geçtim başına. Övdükleri kadar varmış, çok beğendim, keşke sinema salonunda seyredebilme imkanım olsaymış.

Film Doğu Almanya'da, Berlin Duvarı'nın yıkılmasından önceki ve sonraki dönemlerde geçiyor. İnançlı bir sosyalist olan Hannah kocasının Batı'ya kaçmasından sonra bir yandan iki çocuğunu büyütürken bir yandan da gönülden bağlandığı ideoloji için savaşım vermektedir. Duvar'ın yıkılmasından bir süre önce oğlunu yönetim aleyhine katıldığı bir gösteride görür ve kalp krizi geçirip uzun sürecek bir koma haline geçer. O derin uykusunu uyurken ülkede çok şey değişir, sosyalist sistem çöker, Duvar yıkılır, kapitalist düzene geçiş başlar. Aylar sonra komadan çıktığında ise doktoru heyecan ve üzüntüden uzak kalırsa kısa bir süre daha yaşayacağını söyler. İşte oğul Alex bu andan itibaren insanüstü bir çaba gösterip ideolojisine derinden bağlı annesine ülkedeki değişimi hissettirmemek için binbir çeşit oyuna başvurur.

İnsanı bir yandan hüzünlendirirken bir yandan güldüren, geçmişi sorgulatan, kıyaslamalar yapmaya iten duru, sade, akıcı bir film. Annenin, kaldırılan Lenin heykelinin helikopterle götürülüşüne şahit olduğu sahne ise filmin en can alıcı yeri, tam anlamıyla 12 den vuruyor.

"GOOD BYE LENIN!" 2003, Alman yapımı bir film, yönetmeni Wolfgang Beckerrol, filmin parlayan yıldızı ise oğul Alex'i oynayan Daniel Bruhl. İzleyin; hüzünlenin, eğlenin, düşünün, pişman olmayacaksınız...

3 Ağustos 2009 Pazartesi

KUAFÖRDE


Deplasmanda olmam nedeniyle epeydir bakımsız kalmış saçlarımı artık bir düzene sokmam gerektiğine karar verip Ankara'dayken gittiğim kuaförün yolunu tuttum. İnsan böyle zamanlarda evini ve yaşadığı şehri daha çok arıyor. Alışkın olduğunuz, sizin ve saçınızın kodunu çözmüş kuaförünüz, etin yumuşağını hazırlayan kasabınız, marketteki tanıdık kasiyerler, peynir reyonunda tercihinizi bilip sormadan tartan tezgahtar, meyveleri, sebzeleri tek tek seçmenize ses çıkarmayan pazarcılar, fotoğraflarınızı tabettirirken siz söylemeden sipariş kağıdına "mat" yazan fotoğrafçınız, bulamadığınız kitabı hemen getirttiren kitabevi görevlileri; hasılı tanış olmanın getirdiği o bildik huzur duygusu. Yıllarımı Ankara'da geçirmiş olsam da artık Antalyalıyım ben ve bu durum böylesi küçük ayrıntılarda daha belirgin hale geliyor.

Her neyse, iyi kötü müşterisi olduğum genç, ince yapılı, kırılgan görünümlü, az ve alçak perdeden konuşan, bu nedenle de her söylediğini birkaç kez tekrar ettirmek zorunda kaldığım, hafif peltek kuaförümün gösterdiği koltuğa yerleşiyorum. O saçlarımı boyarken ben de etrafı incelemeye koyuluyorum. Az eşyalı bir salon burası; iki ayna, iki koltuk, bir saç yıkama eviyesi, bekleyen müşteriler için bir kanepe ve üzerinde gazetelerin, dergilerin durduğu bir sehpa, temiz üstelik o yüzden ferahlık duygusu veriyor insana. Duvara gömülü raflarda muhtelif saç ürünleri var, yazdığına göre kimyasal boyalar kullanılmıyormuş, pek aklım almıyor bu iddiayı. Burnum boyanın keskin kokusunu zoraki de olsa içine çekerken gözlerim muhtelif yerlere yapıştırılmış posterlerdeki garip renk ve modellerde saçlarını sergileyen, photoshop sayesinde pürüzsüzleşmiş ciltleri, boş bakışları ve sahte tebessümleriyle fotomodel kızları tarıyor. Bir tanesini beğenip diğerlerini eliyorum. Beğendiğim kızın iri yeşil gözleri ve sıcak bir gülüşü var. O sırada kuaförümün cep telefonu çalıyor, açmıyor telefonu, bu davranışı onun adına artı puan olarak kaydediyorum. Antalya'da daha eskilerde gittiğim, kuaförlük sanatında bir numara ama iş disiplini konusunda sıfır olan tombalak kuaförümü yadediyorum; bir saç kesimi süresine 5-6 telefon görüşmesi sığdıran, kafesteki muhabbet kuşları biraz fazla vıcırdasa makası bırakıp onlarla sohbete girişen, fön çekerken kapıdan seslenen kişilerle aracılık ettiği ev satışlarının komisyon oranını belirleyen, bu yüzden müşterilerini bezdirse de değme kuaförün beceremeyeceği güzellikte kesimler yaptığı için salonu tıklım tıklım dolu olan kuaförümü. "Şükür" diyorum "müşterinin saçıyla uğraşırken telefonunu açmayanlar da varmış". Derken boya işlemi bitiyor, kuaför kendine özgü söyleyişiyle elime "dadete"leri tutuşturup arka bölmeye geçiyor kuruma süresi bitene kadar.

Bir süredir gündemi internet ve TV aracılığıyla takip edip eve gazete almadığım için hışırdata hışırdata sayfaları çevirip mürekkebin kokusu burnuma, boyası elime sinerek okumak hoşuma gidiyor. Kaçırdığım bir sürü haber tesbit ediyorum; mesela Deniz Akkaya hamileymiş, böyle kitleleri ilgilendiren önemli bir haberi atladığım için kendimden utanıyor ve hayırlı bebekler diliyorum Deniz hanıma. İkoncanlardan Süreyya Yalçın'ın yeni bir müteahhit sevgili bulduğunu, Burak Hakkı'nın kız kardeşinin kitap yazdığını öğreniyor ve okumak için dayanılmaz bir istek duyuyorum. Kuaförüm ara sıra görünüp "bitey itip itmeyeceğimi" soruyor sonra işine geri dönüyor. Çok eğleniyorum gazete sayfaları arasında; Hıncal Uluç, Halis Toprak hakkında yazdıklarını kınıyan Ayşe Arman'ı kınıyor ve "adam ve evlendiği kişi mutluysa size ne" demeye getiriyor, "adam mutludur muhtemelen ama ya kız?" diye düşünüp bir sonraki sayfaya geçiyorum ve okuduğum haberle sarsılıyorum, sinemacı Ersin Pertan ve yazar Nezihe Araz'ın öldüğünü okuyorum çünkü. Ersin Pertan Ekim'de gösterime girecek filmini göremeden genç denecek bir yaşta aramızdan ayrılmış, Nezihe Araz ise 90'ına yakın, uzun zamandanberi o zengin belleğini, güçlü dilini dış dünyaya kapatmış, sessizce göçüp gitmiş. Yıldız Kenter yaptığı açıklamada son günlerinde bir çocuk gibi olduğunu, el çırparak şarkı söylediğini anlatıyor. Bir çeşit yeniden doğum yaşamış sanki. Bu ölümle geçmişin yaşanmışlıklarını günümüze aktaran güçlü köprülerden biri de yıkılmış oluyor, her ikisinin de mekanı Cennet olsun.

Derken boyanın bekleme süresi doluyor, yıkanıp şekil veriliyor ve çıkıyorum salondan. Biraz hüzünlüyüm, "Her ölüm erken ölümdür" çünkü Cemal Süreya'nın dediği gibi. Düşünceli düşünceli eve yürürken apartmanlardan birinin kapısındaki, ismini gösteren tabelayı okuduğumda ise gülümsemeye başlıyorum: "GÜLDÜREN APARTMANI". "Allah da sizi güldürsün" diyerek eve doğru adımlarımı hızlandırıyorum...

2 Ağustos 2009 Pazar


"Baba düz yazıdır; anne şiir!"

demiş Hilmi Yavuz...

"Gençlik görselliktir, yaşlılıksa dokunsallık..."

bunu da o demiş.

Bulanık Defterler/Hilmi Yavuz
YKY/2005/79 sayfa

1 Ağustos 2009 Cumartesi

CADDEDE NE VAR NE YOK?


Sabah yataktan kalbimi hissederek kalktım. Yediğim birşeyin dokunması sonucu midemde oluşan gaz, diyaframımı sıkıştırıp kalbime baskı yapınca o da kendini çarpıntı ve sıkıntıyla hissettirdi bana. Organlarıma fazla yüz vermem aslında, şımartmam çıtkırıldım olmamaları için ama sözkonusu kalp olunca hani büyüğümüzdür diyerek biraz saygı göstereyim istedim. Gittim bir gaz ilacı aldım sonra da annemdem yadigar bir atasözünü yüksek sesle söyleyerek kendime kahve yaptım: "Acı acıya, soğuk su sancıya, kes avrat bi soğan daha." Elimde fincanımla günlük mahalle teftişi için balkona çıktım, rüzgar vardı ve hayrettir ortalıkta in cin top oynuyordu. Beş dakikaya yakın oyalanmama rağmen tek Allah kulu geçmedi. İçeriye girdim ve "Dışarda kimseler yok" dedim, işe gitmek için hazırlanmakta olan oğluma. "Nükleer saldırı alarmı verilmiştir" şeklinde bir yorum getirdi. "O kadar da değil, belki örfi idare ilan edilmiştir" yollu cevabıma anlamamış bir yüz ifadesiyle karşılık verince, " Yani sıkıyönetim" diye tercüme ettim. Neden bu kadar eski bir tabir kullandığıma kendim de şaştım, benim tanık olduğum darbelerde hep sıkıyönetimdi ilan edilen halbuki. Çalan zil iki olasılığı da çürüttü; doğalgaz sayacı okuyucusu (bu mesleğin tam adı nedir?) gelmişti. Sayaca baktı, hatta bakmadı bile, saniyelik bir göz atışı yaptı, elindeki cep telefonu benzeri alete tık tık birşeyler yazdı, bir düğmeye bastı, aaa adamın sağ poposunun kenarından cırt diye bir makbuz çıktı, kırt diye kopardı onu ve elime tutuşturdu. Ay pek sevdim bu işi; tıkla, cırtla, kırtla. Bir daha dünyaya gelirsem doğalgaz sayacı okuyucusu olmak istiyorum.

Mahalle teftişi yarım kaldı ya, bu defa çay yaptım kendime, kalbimin sesi kesilmişti, hissetmiyordum kendisini; çay, cep telefonu, kağıt havlu ve Hilmi Yavuz'dan oluşan bir eşlikçi grubuyla balkona çıktım yine. Artık ürün vermesinden iyice ümidi kestiğimiz, ağaca dönüşmüş anaç domateslerin oluşturduğu cangılın ortasına yerleştim. Tam karşıdaki kız yurdunun yüzeyini American Siding denilen garabet, plastik kaplama malzemesiyle mumyaladılar. Toz pembe renkte, dünyayı o renk görürüz artık baktıkça. Şimdi de bahçe duvarları elden geçiyor. İnce yapılı, ten renklerinin gün karası mı, gön karası mı olduğunu anlayamadığım iki genç işçi harç karıyorlar hararetle kaldırımın kıyısında. İşlerine sık sık yoldan geçen kızları kesmek için ara veriyorlar. Kızlardan birine ben de baktım zaten, öyle cıvıl cıvıl giyinmişti ki içim açıldı. Fıstık yeşili ile portakal renginin en cart tonlarını ayakkabı çanta ve t-shirtinde birleştirmiş, havuç-marul salatasının yürüyen versiyonu olarak geçip gitti, işçilerin boyunlarının o gözden kaybolana kadar uzamasına neden olarak. Bakış hizamdaki iki adama takıldı sonra gözüm, birkaç apartman ilerdeki resmi daireden çıkmışlardı muhtemelen, memur kreasyonuydu giyimleri çünkü. Öyle hararetle bir konuyu tartışıyorlardı ki merakımdan öldüm, utanmasam balkonun altından geçerlerken "Hayrola birader, nedir halledemediğiniz, biraz anlatsanız da ben de öğrensem" diye seslenecektim. Uzun boylu, zayıf ve kravatlı olanı sağ elinin işaret parmağını sol elindeki parmaklara tek tek vurarak müşteki olduğu hususları sıralıyordu zannımca kısa boylu, göbekli ve kravatsız olana. 2-3 adımda bir durup konuyu daha enine boyuna irdeliyorlardı. o kadar yavaş ilerliyorlardı ki bir süre sonra sıkılıp yanımdaki sehpada sırasını bekleyen Hilmi Yavuz'a döndüm. "Bulanık Defterler" adlı denemelerini okuyorum dündenberi. Şu paragrafa takıldım:

"Çocukluğum? Nedense dönüp dönüp ve çocukluğa ilişkin hep aynı şeyleri anımsamak mıdır yaşlılık? O ceviz sandığın içindekiler artık şaşırtmıyor beni. Annemden kalma ve o güne değin görmediğim ya da gördümse eğer ayırdına varamadığım birşeyler? Sandığın gizli bölmeleri var mıydı, belki oradan birşeyler, beni şaşırtacak birşeyler bulup çıkarmak?"

Annemin sandığını düşündüm sonra, artık olmayan sandığını, bilinmeyene yolculuk gibiydi o sandığın kapağının açılması. Adeta içine düşerdim, en merak ettiğimse pembe bir kutu ve içindeki mektuplardı. Kalın kartondan, üzerine bukleli saçları omuzlarına dökülen güzel bir kadının avucundaki leblebileri yerken resmedildiği bir leblebi kutusu. Bir yığın mektup vardı içinde, çoğu babamın askerdeyken yolladığı, okuyabilmek için kıvranırdım ama annem hiç oralı olmazdı. Sonra yokoldu o mektuplar annemin sandığı gibi, ne oldu, attı mı, yaktı mı bilmiyorum ama içimde ukde kaldığı kesin.

Paragraf beni derinlere daldırınca artık silkelenmek zamanıdır deyip doğruldum. Çay bitti, Hilmi Yavuz'la daha sonra tekrar görüşürüz, zaten güneş de balkonu ele geçirmeye başladı. Vakittir, içeri girmeli artık.

Meraklısı için not: Çorap teki halen akasyanın tepesinde güneşlenmekte.