.

.
.

16 Nisan 2020 Perşembe

16 NİSAN (C/26-BAHAR HAVASI)


Charlie ve Snoopy'nin size selamı var, evde kalmanızı rica ediyorlar 😃

Sabahları babamla, çocuklarla ve kardeşimle haberleşmeden rahat bir nefes alamıyorum. Bir müddet sonra bu kaosa da alışır, rutine döndürür müyüz bilmiyorum ama şimdilik çok can yakıcı. Yine de bir ay öncesine göre sürü bağışıklığı oluşmasa da durum bağışıklığı yavaş yavaş oluşuyor. Bu aralar rüyamda sürekli birileriyle toplaşıyoruz ama corona olayı mevcut ve ben toplantıya katılan yabancılardan aynı evin içinde kaçmaya çalışıyorum ya da kalabalık ortamlarda maskesiz ve korunmasız buluyorum kendimi. Hayret verici bir şeydir ki normal şartlarda uykusu çok hafif olan, çoğu geceleri uykusuz geçiren ben bu süreçte gayet iyi uyuyorum. Bu bir depresyon belirtisi mi yoksa yatmadan önce aldığım antiallerjik tabletin etkisi mi işte o konuda kararsızım.

Sabah iki parti çamaşır yıkayıp astım, ilki havlular, ikincisi günlük giyeceklerdi yani eşofman ve türevleri. Onun dışında ev işine bulaşmadım, kitabımı aldım balkona çıktım. Derken koca da bana katıldı, masanın üstüne virüslü oldukları varsayılarak serilmiş şafak sayan soğan ve sarmısaklara bakarak içtik. Hava o kadar güzeldi ki, hani "limonata gibi" dedikleri cinsten. Hafif bir esinti saçlarımızda dolaşırken çınarı mesken tutmuş kumruların ve serçelerin cıvıltılarını dinledik. Bir ara neredeyse mutlu oluyordum ki sokaktan geçen maskelileri görünce vazgeçtim 😃

Yeni bir kitaba başladım, Ian McEwan'dan, beni takip edenler bilir, en sevdiğim yazarlardan biridir. Kitabın adı "Kayıp", her zamanki gibi derinlikli ve hüzünlü bir kitap. Üç yaşındaki kızlarını süpermarkette kaybeden bir çiftin yaşamını anlatmış yazar. Algıda seçicilik midir nedir, bu ara elime aldığım her kitapta şu yaşadıklarımızı çağrıştıran bir şeylere rastlıyorum. Bunda da stokçuluk çıktı karşıma. ABD ile Rusya arasındaki füze krizi sonrası insanlar marketlere hücum ediyorlar. Stoğu yapılan mallardan bilin bakalım biri ne? Günümüzle çok uyumlu, tabii ki tuvalet kağıdı 😃 Popolar tüm zamanlarda çok kıymetli anlaşılan 😃

Şu anda ekranlarda günlük koronavirüs tablosu var, bakmak, görmek, öğrenmek istemiyorum. Asap bozmaktan başka bir işe yaramıyor. Sokağa çıkmayarak ve dikkat ederek görevimi yaparım, gerisi için elimden gelen bir şey yok ne yazık ki

Yazımı güzel bir şeyle bitireyim, sevgili Beste ta Fransa'dan benim için paylaşmış, bahçesinin leylakları. Bu yıl kokusunu duymasam, kendisini görmesem de sağolsun dostlar beni fotoğraflar aracılığı ile mahrum bırakmadılar. Leylakları kucaklayıp koklayabileceğimiz zamanlar bir an önce gelsin dileğiyle hoşçakalın...


15 Nisan 2020 Çarşamba

15 NİSAN (C/23-24-25 BİTMEYEN EKSİKLER)


Çocukken Doğan Kardeş, Çocuk Haftası, Mavi Kırlangıç gibi bir takım çocuk dergileri alırdım, şahane şeylerdi, benim gibi bir kitap kurdu için besleyici bir yemlik. Hatta herkes benim gibi bunları alır ve okur sanırdım, öyle ki Çocuk Haftası'nın artık çıkmayacağı haberini son sayısında okuduğumda çok üzülmüş ve okula gider gitmez sıra arkadaşım Hande'ye, "Biliyor musun, Çocuk Haftası artık çıkmayacakmış" demiştim ağlamaklı bir sesle. Hande'nin cevabı: "Çocuk Haftası ne?". O gün anladım ki herkes seninle aynı zevkleri paylaşmıyor. Her neyse diyeceğim şu, bu dergilerde bol miktarda absürd bilmeceler olurdu, bunları ezberler ezberler önüme gelene satardım, en iyi müşterim de babamdı. En rağbet ettiğimse şuydu: "Anne kırkayağın en yorulduğu gün hangisidir?". Cevap: "Yavrularının ayaklarını yıkadığı gün". İşte az evvel fotoğrafta gördüğünüz zerzevatı ve daha fazlasını, bu olay patlak vermeden önce dünya para verip aldığım- iyi ki aldığım-bitkisel kökenli bir deterjanla köpürte köpürte yıkarken kendimi tüm sebze ve meyvelerin annesi gibi hissedip yıllar sonra kırkayağa hak verdim. Stok yapmayıp lazım oldukça ihtiyaç temin eden bir aile olduğumuz için de mevcutların ne kadar çabuk tükendiğinin farkına varmıyormuşuz meğerse. Buzdolabının rafları boşalmaya başlayınca anlaşıldı ki market işkencesi de başlıyor. Pazartesi gününü bu hafta sonu da sokağa çıkma yasağı olacağını öğrenen heyecanlı ve stokçu kalabalığa bırakıp salı günü aynı kostümler ve çift maske ile yola düştüm. Gerçekten manav reyonu çekirge sürüsü geçmiş gibiydi, normalde bizim markette eksik olan bir şeye rastlamamıştım bugüne kadar. Görevliye "Niye bu kadar boş bu tezgahlar?" dediğimde "Dün boşalttılar abla, bir saate gelir takviye" cevabını aldım. Ne bir saat bekleyecek, ne de tekrar gelecek halim vardı. Çekirgelerden kalanlardan bir şeyler yüklenip içeri girdim. İçeride rafları boş olan iki şey vardı:
1- Pötibör bisküvi
2- Maya
"Turkeygeti'de yaşayan karantina halkı ev yapımı ekmekle beslenip sonrasında keyif çaylarına batırdıkları pötibör bisküvinin sıcak sıvıda dağılışını izleyerek vakit geçirmekteler" diye seslendirme yaptım en belgeselci tonumla maskemin altından 😃

Market önceki iki seferime göre biraz daha kalabalıktı ama yine de sosyal mesafeyi korumak mümkündü, tek istisna brokoli alırken yanıma yanaşıp "Ben bunu pek severim, yanında et ve patates püresiyle" diyen, kırık şivesinden Alman olduğunu düşündüğüm teyze oldu. "Afiyet olsun" diyerek dar kaçtım yanından, bereket maskeliydik her ikimiz de 😃

Geçen yıl bugünlerde önce Grup Abdal konserine, ertesi gün de Bülent Emin Yarar'ın oynadığı "Hamlet" oyununa gitmişim. Acaba aklıma gelir miydi bir yıl sonra tüm etkinliklerin sona erip, evlere kapanıp, sokakla ilgili tek faaliyetimizin maskelenip markete gitmek olacağı..Hayat çok kötü çelme taktı hepimize, umarım ruh ve beden sağlığımızı yitirmeden affeder bizi. Ben gideyim de kuru bamya ile pilav pişireyim. Bir pötibör püskevitim bile yok ki çaya banayım...

12 Nisan 2020 Pazar

12 NİSAN (C/20-21-22 SAÇ MESELELERİ)

İki gündür yazamadım, zira hayatım çok hareketli geçiyor, fırsat bulamıyorum iki satır çiziktirmeye 😜 Kolay mı odadan mutfağa, mutfaktan balkona, balkondan salona, salondan tekrar balkona gidip gelmek. İnsan sokağa çıkmaya bile imkan bulamıyor, varsa yoksa ev telaşı 😋

İki günlük yasak bu gece sona eriyor, bizim için farkeden bir şey yok, zaten evdeydik, yine evdeyiz ve yine evde kalacağız. ara sıra da eziyete dönüşen market turları yapacağız o kadar. Aslında bu yasak uzasa belki cuma gecesi kalabalığın riski biraz önlenir, daha çabuk çıkarız şu kabustan ama tabii ki bu işler bizim boyumuzu aşar, evimizde oturup söyleneni yapmaya devam.

Dün epeydir aklımda olan bir işi hallettim. Saçlarım hep hızlı uzamıştır, boyama aşamasına geçtiğimden beri benim için sıkıntı yaratıyor. Bazen üç haftada bile dip boya gerekebiliyor. Malum izolasyon günleri başladığında boyamı yaptıralı 15 gün falan olmuştu, eh üstüne bir ay daha eklenince bir nevi Beşiktaş fanatiği görüntüsü oluşturdum. İş başa düştü mecburen, son market alışverişimde sepete attığım boya setini çıkardım, karıştırdım, aynanın karşısına geçtim ve "Ya Allah!" deyip giriştim işe. İlk zamanlar boyamı kendim yapardım ama sonraları tembelliğe alışınca ve carpal tunnel sendromdan dolayı ellerimi çok fazla yukarıda tutamayınca kuaförde boyatmak daha kolay gelmeye başladı. Böylece uzun bir aradan sonra sil baştan yapıp özüme döndüm. Boyadım mı boyadım, hem de oldukça iyi boyadım. Sonuç güzeldi, lakin aşka gelmiş olacağım ki saçımın ön tarafındaki balyajı da boyayıvermişim, yıkayınca farkettim ama hiç de önemsemedim. Şu günler geçsin inat için kırmızı yaptırmazsam o balyajı 😃 Ha tabii sağa sola, çamaşır makinesinin örtüsüne, duşakabinin camlarına, fayanslara sıçrattığım boyaları es geçiyorum, silince çıktı sonuçta. Ben boyayı yaptım, aynada gördüğüm bakımsız saçlarımdan kurtuldum ya gerisi vız gelir tırıs gider.

O gazla elektrik süpürgesini açıp üstüne bir de ortalığı silince biraz moral buldum. Netflix'i açıp "Unorthodox" dizisini izledim. Pek beğendim, çoğunluk izlemiştir mutlaka ama izlemeyenlere öneririm. Ardından da "Hayvan Müzesi"ni bitirip bu kadar kapsamlı ve katmanlı bir kitap yazabilen 33 yaşındaki yazar Carlos Fonseca'ya onun farkına varmayacağı bir selam gönderdim. 

Pazar sabahına balkon komşularının sesleri ile uyandım, sepetleri sallayıp ekmek alma derdinde idiler. Hem belediye, hem de özel bir ekmek arabası caddede ve sokakta dolaşıp dururdu. Ben 15 gün önce yeterince buzluğa depo yaptığım için oralı olmadım. Kahvaltı sonrası kuaförlük zenaatime geri dönüp bu defa kocanın uzayan saçlarına birkaç makas attım, en azından ensesini ve yanlarını rahatlattım, şimdi tek kulakla hayatına devam ediyor 😃

Sonra balkona çıkıp çınarın yeşilliğine bakarak kahvemi içip yeni başladığım Hasan Gören'in "Altı Yaprak Üstü Bulut" kitabını okudum biraz, ardından "Zıtlar Mecmuası" için bir balkon yazısı yazıp yolladım. Birazdan kalkıp mutfağa gidecek ve yeşil mercimek çorbası pişireceğim. Evdeki erzaklar azaldıkça hafakanlar basıyor, market hayali kabusum oluyor ve Ahmet Muhip Dranas'ın kulaklarını çınlatıyorum "Olvido" şiirini değiştirerek:

"Bir el çıkarmaya başlasın bohçamızdan
Kolonya kokan kederleri"

Kalın sağlıcakla...

Fotoğraftakiler: Lö Balcon çınar ve Lö Balcon selvi



9 Nisan 2020 Perşembe

9 NİSAN (C/19-GÜNLÜK)

Bugünün ilk atraksiyonu çalan zil oldu. 19 yaşındaki Cavit Bey hayatımıza dahil olduğundan beri çalan 4. zildi. Biri maske, biri market kolisi getiren  iki kargocu ve bir ihtiyacımız olup olmadığını soran alt katta oturan yiğen dışında kimse gelmedi. Daha kapıyı açmadan karşı komşuyla olan diyalogdan anladım geleni. Belediye görevlisi astronot kıyafetlerini giymiş, ucundan tuttuğu poşeti "Buyur abla" deyip sosyal mesafesini aşırı derecede koruyarak uzattı. Yetişmek için düşüyordum az daha, üst kata çıkan merdivenin neredeyse üst basamağına ulaşmıştı ben kapıyı açana kadar. Poşette Muratpaşa Belediyesi'nin iyi dilekleriyle üç adet bez maske vardı. 60 derecede yıkanıp ütülenerek tekrar kullanılma özelliğine sahipmiş. Bilemem artık ben poşette yazanların yalancısıyım. Ve belediyemize bu jestinden dolayı teşekkür ederiz. 

Günün ikinci atraksiyonu ise telefonuma gelen mesaj oldu. Sizler de biliyorsunuz ki günlerdir evdeyim, Yaklaşık 10 günde bir yarım saatliğine bir koşu-o da mecburiyetten-gittiğim market dışında yalvarsalar da çıkmam zaten. Çöpleri bile biriktirip market yolunda atıyorum. Ama Sağlık Bakanlığı'ndan gelen mesaj yüksek dozda iftira içeriyordu 😃 Peşin korkutalım dediler galiba, mesajın içeriği şuydu: "İzolasyon bölgenizin dışına çıktığınız tesbit edildi. Herkesin iyiliği için evde kalın". Bir kere izolasyonda değilim, ikinci olarak evden çıkmadım, üçüncü olarak yaşa takılmadım, e peki bu ne? Bir kere benim nerede olduğumun bilinmesi için telefonuma bir aplikasyon yüklenmesi gerekmiyor mu? Anlamadım bu işi, İl Sağlık Müdürlüğü'ne telefon ettim. Antibiyotiklerin rastgele kullanılmasının zararları konusunda uzun bir monolog-sağlık kuruluşu da Strauss dinletecek değil ya-sonrası operatöre bağlandım. Ben derdimi anlatmaya başlarken "Hatta kalın" deyip başka bir servise bağladı. Telefondaki kibar hanıma gelen mesajdan bahsedince günboyu bu konuda telefon aldıklarını, bu konunun onlarla ilgisi olmadığını, muhtemelen deneme yapıldığını söylediler. Bilemedim artık neyin nesiyse. Ama yani evdeyken niye dışarı çıktın demeleri kalbimi kırdı doğrusu, ben terbiyeli bir çocuğum söz dinlerim, ayrıca hasta mıyım yahu, niye izolasyon, pof! Ruhum daraldı.

Her neyse, insan dışarıyla ilgisini kesince dar alanda kısa paslaşmalar yapıyor (Ne güzel filmdi yahu o, tekrar mı izlesem ne yapsam), mutfak balkonundan sokağı keserken (fakat ne yazık ki sokak boştu) apartman girişindeki çam ağacı dikkatimi çekti. Yeni sürgünler vermeye başlamış ve sürgünlerin ucunda bildiğin çiçek açmış. Gittim fotoğraf makinesini getirdim ve zumlayarak çektim sürgünleri, evet gerçekten çiçek açmış, papatyaya benzeyen bir şey, buyrun bakın:


Çiçek değil de başka bir şeyse ve bilen varsa anlatsın lütfen. İnsanın detayları görebilmesi için şartlarının değişmesi gerekiyormuş galiba. Ben yine de normal hayatıma dönmeyi tercih ederim, sağlıkla, eksiksiz, tüm etrafımdakilerle. Hepiniz için dileğim budur. Evde kalın, yoksa şikayet ederim sizi, bana gelen mesajdan size de gelir...

8 Nisan 2020 Çarşamba

8 NİSAN (C/18-GÜNLÜK)


Günün yüz güldüreni:


Geçen yıl bu vakitler arkadaşım aynı leylaklardan bir kucakla ziyaretime gelmişti. Bu yıl yollar, yasaklar ve zalım virüs girdi aramıza. Ama sağolsun arkadaşım bahçesinde açan leylağı fotoğraflayıp yolladı bana, tembih ettim benim adıma derin bir nefes de çekecek...

Günün dizisi:

Pek bir şey izlediğim yok, koca sürekli evde olunca TV tam mesai çalışıyor ve genelde haber programları ve belgeseller açık. Bugün bir ara fırsat bulup internetten "Babil"in 10. bölümünü izledim. Onun da tadı kaçtı gerçi, aynı sakızı çiğneyip duruyorlar. 

Günün yemeği:

Her gün yemek mi yapacağım yahu, ben instagram ekmekçileri, yemekçileri gibi hamarat değilim. Dünden kalan makarna+mercimek çorbası. Yeter de artar bile.

Günün kitabı:

Henüz elime almadım ama yemek sonrası okuyacağım. "Hayvan Müzesi"ne devam.

Günün diğer günlerden farkı:

Bir aydan beri ilk kez şarkı söyledim, daha doğrusu türkü, birdenbire içimden fışkırıverdi, biraz acıklıydı ama diyorum ya hiç düşünmeden ağzımdan dökülüverdi. Ben de sesli mesajla sabık kraliçeme yolladım bana yolladığı türküye karşılık olarak. Ee, adettir tabak boş gönderilmez :)

Eh, bugünlük bu kadar, sağlıcakla ve evde kalın...

7 Nisan 2020 Salı

7 NİSAN (C/16-17 CENUP CEPHESİNDE YENİ BİR ŞEY YOK)

Dünkü günü atladım, kusura bakmayın. Belki de farkında bile değilsiniz ama ben kibar bir insanım, özürümü dileyeyim de ne olur ne olmaz. Önemli bişi de yoktu zaten (ne olacakdıysa). Bu sabah içimde bir sıkıntıyla uyandım, zira markete gitme zamanım gelmiş idi, en kısır mevsimde zepze ve meyve almam gerekiyordu. Normal zamanlarda bile Antalya'nın güzelim pazarlarında sebze bulamam bu geçiş döneminde, şimdi gariban market manavında ne bulacağım ki. Neyse zırhlandım, rengi atmış eşofman pantülü, bilekleri tirfillenmiş eşofman ceketi, balkonda bekleyen market ayakkabısı ile kuşandım ve bu defa tülbent yerine maske taktım(maske iğrenç bir şey, kesin bilgi), kapüşonu kafaya geçirdim. Poşetleri ilk etapta bırakmak için yere gazete serdim, çamaşır sulu su hazırladım, cebime kartımı, fısfıslı kolonyamı, kağıt mendilimi ve 5 adet ev poşetini koyup eldivenlerimi giydim, balkonda birikmiş çöpleri yüklendim ve yola düştüm. Market kapısına kadar "o eski hislerim birden coştu/fakat ne yazık ki sokak boştu" diyerek Acdaa Pekkan'ı andım. Market kapısında ağzında maskesi ile market sahibi, manav reyonunda ise ağzı maskesiz manav çalışanı vardı. Maskesiz olmasını affettim, zira elindeki kolonya ile tartıyı, tartının durduğu dolabı ve civardaki tüm yüzeyleri siliyordu, ayrıca benim maskem vardı, yanına da yanaşmadım. Bir market arabası kaptım, sapına kolonya fısfısladım, bir fısfıs da eldivenlerime yapıp birkaç sebze, biraz meyve aldım. Sonra içeri girdim, herzamanki gibi gayet sakindi, alacaklarımı aldım, market içindeki 4-5 maskeli kişiye mesafemi korudum, kasaya yanaştım. Kasa görevlisi kolonya ile tezgahı siliyordu, takdir ettim. Aldıklarımı kendi poşetlerime yerleştirdim, kartı okuttum ve çıktım. İşte asıl mesele burada başladı, zira poşetler çok ağırdı. "Çekemedim akça kızın göçünü" diye söylenerek eve geldim. Poşetleri fırlattım gazetenin üstüne, ayakkabıları önce kapıya, sonra balkona bıraktım. Poşetleri diğer balkona götürdüm. Sonra da giysileri çamaşır makinesine, kendimi duşa attım. Arkadaş bu ne eziyettir yahu, bununla bitse, daha yıkanıp paklanacaklar var. Meğer marketten al, dolaba koy yaparken ne mutluymuşuz biz. 


Bu aralar en çok gördüğüm manzara bu, mutfak balkonumuzun leb-i derya, panoramik görüntüsü 😃. Bizim apartmanın çamı, Almanyalı'nın zeytinleri, zemin kattaki tabelacının kamyoneti ve asfalt yol. Araçları tekne, asfaltı da ırmak olarak hayal ederseniz hiç fena değil, iki zeytin arasına bir de salıncak, gel keyfim gel. Oof of, evde biraz daha kalırsak hayal gücümüz boyut değiştirecek bu gidişle. 

Neyse, yeni bir kitaba başladım, "Hayvan Müzesi". Yine tuğla boyutunda, sıkı bir kitap. Üçte birini okudum ama okuduklarımdan gayet memnunum, Google eşliğinde okuyorum, ufkumu açıyor. Onun dışında başlıkta da yazdığım gibi "Cenup cephesinde yeni bir şey yok". Şimdi ben kitabıma döneyim izninizle. Başka çareniz olmadığına göre "Evde kalın"...

5 Nisan 2020 Pazar

5 NİSAN (C/15-YABANCI)



Malum yuvarlak şeyden bahsetmek istemiyorum artık, biraz eskilere dönmek, güzel anıları, hoş gezileri anlatmak niyetindeyim. Fotoğrafta gördüğünüz cafe "Maide". Balat'ta. 2018 yılının Mayıs ayında benim kitabın imza günü için kızkardeşle birlikte İstanbul'a gitmiştik. Fırsattan istifade Sabancı Üniversitesi'nin düzenlediği "Cins Adımlar" isimli bir gezi etkinliğinin Balat ayağına dahil olmuştuk. İstanbul'a gelmeden konuşup geziye birlikte gitme kararı aldığımız Qunegond ile Kadıköy'de vapura binerken karşılaşmış ve yola birlikte devam etmiştik. Ama öncesinde hoş bir anekdot daha var. Bostancı'da bir arkadaşın evinde kalıyorduk ve o güne kadar Kadıköy'e hep metro ile gitmiştik. Ev ile metro istasyonunun arası biraz uzakça olduğu için benim Cevriye sorun çıkarmış, madem öyle bu sefer dolmuşa binelim demiştik. Ankara'dan geldiğimiz gün kendimizi apar topar Burgazada'ya attığımız ve dönüş için Kadıköy vapuru yerine Heybeliada vapuruna bindiğimiz için bu defa yanlışlık yapmayalım diye durdurduğumuz minibüsün şoförüne "Kadıköy'e gidiyor değil mi? Biz yabancıyız da" diye sormak gereğini duydum. Cevap şu oldu: "Yabancısınız ama Türkçe'yi çok güzel konuşuyorsunuz" 😃 Hani Yeşilçam filmlerinin değişmez replikleri vardır ya onlardan birinde "Güzel olduğunuz kadar küstahsınız da" der jön efendi, kelimelerin başına "n" getirerek, onun gibi bir şey oldu. Kadıköy'e kadar güldüğümüzü söylememe gerek yok herhalde. 

Balat'a vardığımızda gezi için daha vaktimiz olduğundan Sveti Stefan Kırım Kilisesi'ni de sıkıştırdık araya, şu malum demir kiliseyi. Sonra da hayli kapsamlı bir Balat gezisi yaptık.

Geziden sonra kızkardeş vereceği bir ders için Kadın Eserleri Kütüphanesi'ne yollandı, biz de Qunegond ile onun işi bitene kadar kahve içmeye karar verip fotoğraftaki Maide Cafe'ye yerleştik. Laf lafı açtı, kahveler, çaylar derken muhabbetin en koyu yerinde içeriye bir kadın girdi. Orta yaşı epey aşmış, saç baş dağınık, biraz meczup kılıklı, garip giyimli bir kadın. Bizim masaya yanaştı ve bir şeyler söyledi. Hafiften peltek bir konuşması vardı, anlamadık önce. Şaşkın şaşkın yüzüne bakarken o sürekli bir şeyler söylüyordu, "Kedi, yemek, mama, yardım" seçebildiğimiz laflardı ama tam olarak ne istediğini hala anlamadığımız için bakmaya devam ediyorduk ki kadın topuklarının üstünde geri döndü ve şöyle dedi: "Haaa, yabancı bunlar yabancııı, anlamıyorlar ne dediğimi", sonra çıkıp gitti. Olayı o gidince çözdük ama gülmekten birbirimize laf edecek halimiz kalmamıştı. Artık bilmem gerçek, bilmem yalan kediler için mama parası istermiş bizden ama o kadar damdan düşme bir tarzdı ve ne dediği o kadar anlaşılmıyordu ki haliyle biz donduk. O da sessizliğimizi yabancı olduğumuza bağladı. Gün içerisinde ikinci kez yabancı olarak nitelenmek ilginçti, Allah'ın hakkı üçtür diye bekliyordum ama olmadı, ikiyle kaldı yabancılığımız. 

Yine böyle güzelliklere, hoş gezilere sağlıkla kavuşabilmeyi diliyorum, bu vesileyle de sevgili Qunegond'a buradan selamlarımı gönderiyorum...