.

.
.

5 Temmuz 2014 Cumartesi

SERGİLERE DEVAM

Cermodern'de sergiler bitmedi, Picasso ve Erwin Olaf'a  ilaveten Ahu Akkan'ın "Perde/Curtain" ve Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin 28. Mezuniyet Sergisi'ni de gezdik. İkisi de çok güzeldi. 

Ahu Akkan tül perde benzeri bir zemin üzerine yine tüllerle aplike yaparak kadına ve çocuğa şiddet temalarını işlemiş, şaşırtıcı güzellikte ve yaratıcılıkta eserler ortaya koymuş:






Hacettepe Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin mezuniyet sergisinden en beğendiklerim ise şunlardı:



Merve Çağ/Mutlu Aile Tablosu


Zeynep Akçınar/İki Ters Bir Yüz
(Siyah ve beyaz benekler tığ işi örgü ile yapılmış)


Zeynep Sena Ekici/İsimsiz


Göksel Doğan/Düşüş
(Pötibör bisküviden mamul)



Servet Cihangiroğlu/Annemi Arıyorum


Başka sergilerde görüşmek dileğiyle, hafta sonunuz güzel geçsin...

4 Temmuz 2014 Cuma

PİCASSO


Dün sözetmiştim Cermodern'de "Doğduğu Evden Gravürler ve Seramikler" başlığı altında Picasso sergisi gezdiğimi. Israrımız üzerine rehber eşliğinde gezdik, ünlü ressamın litografilerini, seramiklerini ve bazı çocukluk eşyalarını görmek heyecan vericiydi. Aşağıdakileri de sizin için fotoğrafladım değerli takipçilerim, sevildiğinizi bilin :)


 Ressamın kızı ve bebeği



 Aynaya bakan kadın







Kadınlar isimli çalışmanın 6 farklı çeşitlemesi


Pan


Delacroix'in "Cezayirli Kadınlar" isimli eserinin çeşitlemesi


Davud ve Betşeba


Cranach'dan esinlenerek yapılan Genç Kız çalışması


Şövalye ve Uşağı




Seramik çalışmaları



Göğsüne annesinin "P" harfi işlediği zıbını ve kurşun askerleri


Sergiden genel görünüm


Bitmedi, yarın yine Cermodern'deki iki güzel sergiden seçmelerle sizlerle olacağım değerli takipçilerim, kalınız sağlıcakla :)

3 Temmuz 2014 Perşembe

SANATSAL DURUMLAR

Daha Antalya'da iken notumu almıştım: "Cermodern'e gidilecek, Picasso ve Erwin Olaf sergileri gezilecek". Antalya'yı aratmayan sıcaklıktaki bir Ankara gününde yani bugün gittik, sıcak başımıza vurdu belki biraz ama iyi ki de gitmişiz. Picasso'nun baskı ve seramikleriyle bazı çocukluk eşyaları bir yana Erwin Olaf'ın o olağanüstü fotoğraflarını görmek döktüğümüz tere fazlasıyla değdi.

Giriş ücretliydi ve bence 15 lira biraz fazla, ayrıca Perşembe ücretsiz gün olarak ilan edilmişti güya,  itirazlarımızı çürütüp 15 liramızı söke söke aldılar. Picasso sergisi için rehber eşliğinde gezileceği duyurulmuştu, onun da hafta sonu olduğunu söylediler, neyse ki sonradan gelen birkaç kişi de aynı itirazı yapınca "peki" dedi görevli, "zaten rehber benim, gezdireyim". Rehberli gezi saati 15.00 olarak ilan edildiği için vakit gelene kadar biz Erwin Olaf sergisini dolaştık. Hollandalı ünlü fotoğraf sanatçısı Erwin Olaf'ın üç yıl önce yine Cermodern'de bir sergisini daha gezmiş ve hayran olmuştum, bugünkü fotoğraflarla hayranlığım pekişti.


"Anlatılmayanın Güncesi" adını taşıyan sergi "Berlin" ve "Keyhole/Anahtar Deliği" isimli iki bölümden oluşuyor. Muhteşem bir ışık kullanımı ile adeta canlı imiş gibi duran fotoğraflardaki modeller kötücül ve ürkütücü, bir o kadar da cazip. Picasso'yu yarına bırakıyor ve bugün Erwin Olaf'ın fotoğraflarından bazılarını paylaşmak istiyorum:










Bunlar "Berlin" serisinden






Ve bunlar da "The Keyhole" serisinden

Ayrıca temaya uygun olarak sergi alanına yerleştirilmiş 2 kapının anahtar deliğine gözünüzü dayayıp kulaklıkları da takarak içerde oynayan videoyu izliyebiliyorsunuz. Bir nevi dikiz yani :)



Erwin Olaf'ın her sergisi hayranlığımı bir kat daha arttırmakta. Yeni sergilerin gelmesini sabırsızlıkla bekleyeceğimden eminim. Yarınki postun konusu ise Picasso olacak, beni izlemeye devam edin, yansımamla aranızdayım :)


1 Temmuz 2014 Salı

UZAYIP GİDEN O TREN YOLLARI*


*"Uzayıp giden o tren yolları
Açılıp sarmayan yarin kolları
Uğurlar kızları, nazlı dulları
Ah uzayıp giden o tren yolları
Açılıp sarmayan yarin kolları

Bir beyaz mendilin sallanışı
Unutmam o gece ağlayışını
Silemem coşmuşum gözüm yaşını
Ah uzayıp giden o tren yolları
Açılıp sarmayan yarin kolları"

Annem Abdullah Yüce'ye hayrandı, çok sık söylerdi bu şarkısını. Biz de evcek trenlere hayrandık zaten, şarkıyı duyunca ağlamaklı olurdum küçükken. Pek zaarif, pek hassas, pek naarin bir güççük hamfendüymüşsüm sanırsam çocukluğumda. Baba tarafından dedem demiryolcuydu benim, babam demiryolu lojmanlarında geçirmiş çocukluğunu ve gençliğini, oradan kalma bir alışkanlığı ve sevgisi vardır, bize de geçmiş o sevgi. Madem dedik bugün, uzun boylu bir tren seyahati yapamıyoruz binelim banliyö trenine, Sincan-Kayaş arası tıkırdayıp gelelim. Aldık babamızı yanımıza, yollandık Yenişehir istasyonuna.


Biz binmeyeli banliyö trenleri modernleşmiş, şıklaşmış. İçi dışı tertemiz, üstelik klimalı. Dışarının bunaltıcı sıcağından sonra pek şükela oldu. Biletler tek yön 2, gidiş-dönüş 3 lira, 65 yaş üstü beleş. 


Önce Sincan'a gittik. Fotoğraf kirli tren penceresinden, istasyon binalarına bayılırım. Şu pencere kenarından düşen taşların yerine yenilerini koysalar ne var sanki, hoş yıkılmadıklarına şükür etmek lazım.


Bu da istasyonun dışında sergilenen lokomotif; demiryolu araçlarının içinde en estetik bulduğum, en sevdiğim tür. Kedi gibi okşadım başını, sonra mini bir Sincan turu attık, atmasak da olurmuş, tekrar bilet alıp bu defa Kayaş'a yollandık. Biletler eski usul delikli kartondandı, çok sevindim görünce :)


Ankara Garı civarında biraz oyalanıp karşıdan gelen treni beklemek için epey geri geri gittikten sonra son durak Kayaş'a ulaştık. Eskiden istasyonun arkasında, koca koca atkestanesi ağaçlarının gölgesinde gazinomsu bir yer vardı. İnsanlar pide yemeye gelirlerdi oraya, hafta sonları tıklım tıklım olurdu. Niyetimiz o ağaçların altında biraz soluklanmaktı ama hayal kırıklığı tabii ki, bu memlekette neyi koyduğun yerde buluyorsun ki, mekan yerle bir olmuş. Dozerler hala içinde çalışıyordu, umarım ağaçlara elleşmezler. Yukarıdaki fotoğraf da Kayaş istasyon binası güzelliği. 


Bekleme salonunun yılların ayak izlerini taşıyan güngörmüş karoları. Burada dursun bu fotoğraf, gün gelir onlar da yok olur belki. 


Dönüş trenini beklemek için döndük perona, mis gibi bir sıcak vardı. Neyse ki trenlerin arası 10 dakika, fazla beklemedik.


Banliyö vagonumuzun içten görünüşüdür efendim. Üşenmeyin, bir gün binin, eski kara trenler kadar tıkırdamasa da keyfini çıkarın...