.

.
.

3 Temmuz 2014 Perşembe

SANATSAL DURUMLAR

Daha Antalya'da iken notumu almıştım: "Cermodern'e gidilecek, Picasso ve Erwin Olaf sergileri gezilecek". Antalya'yı aratmayan sıcaklıktaki bir Ankara gününde yani bugün gittik, sıcak başımıza vurdu belki biraz ama iyi ki de gitmişiz. Picasso'nun baskı ve seramikleriyle bazı çocukluk eşyaları bir yana Erwin Olaf'ın o olağanüstü fotoğraflarını görmek döktüğümüz tere fazlasıyla değdi.

Giriş ücretliydi ve bence 15 lira biraz fazla, ayrıca Perşembe ücretsiz gün olarak ilan edilmişti güya,  itirazlarımızı çürütüp 15 liramızı söke söke aldılar. Picasso sergisi için rehber eşliğinde gezileceği duyurulmuştu, onun da hafta sonu olduğunu söylediler, neyse ki sonradan gelen birkaç kişi de aynı itirazı yapınca "peki" dedi görevli, "zaten rehber benim, gezdireyim". Rehberli gezi saati 15.00 olarak ilan edildiği için vakit gelene kadar biz Erwin Olaf sergisini dolaştık. Hollandalı ünlü fotoğraf sanatçısı Erwin Olaf'ın üç yıl önce yine Cermodern'de bir sergisini daha gezmiş ve hayran olmuştum, bugünkü fotoğraflarla hayranlığım pekişti.


"Anlatılmayanın Güncesi" adını taşıyan sergi "Berlin" ve "Keyhole/Anahtar Deliği" isimli iki bölümden oluşuyor. Muhteşem bir ışık kullanımı ile adeta canlı imiş gibi duran fotoğraflardaki modeller kötücül ve ürkütücü, bir o kadar da cazip. Picasso'yu yarına bırakıyor ve bugün Erwin Olaf'ın fotoğraflarından bazılarını paylaşmak istiyorum:










Bunlar "Berlin" serisinden






Ve bunlar da "The Keyhole" serisinden

Ayrıca temaya uygun olarak sergi alanına yerleştirilmiş 2 kapının anahtar deliğine gözünüzü dayayıp kulaklıkları da takarak içerde oynayan videoyu izliyebiliyorsunuz. Bir nevi dikiz yani :)



Erwin Olaf'ın her sergisi hayranlığımı bir kat daha arttırmakta. Yeni sergilerin gelmesini sabırsızlıkla bekleyeceğimden eminim. Yarınki postun konusu ise Picasso olacak, beni izlemeye devam edin, yansımamla aranızdayım :)


1 Temmuz 2014 Salı

UZAYIP GİDEN O TREN YOLLARI*


*"Uzayıp giden o tren yolları
Açılıp sarmayan yarin kolları
Uğurlar kızları, nazlı dulları
Ah uzayıp giden o tren yolları
Açılıp sarmayan yarin kolları

Bir beyaz mendilin sallanışı
Unutmam o gece ağlayışını
Silemem coşmuşum gözüm yaşını
Ah uzayıp giden o tren yolları
Açılıp sarmayan yarin kolları"

Annem Abdullah Yüce'ye hayrandı, çok sık söylerdi bu şarkısını. Biz de evcek trenlere hayrandık zaten, şarkıyı duyunca ağlamaklı olurdum küçükken. Pek zaarif, pek hassas, pek naarin bir güççük hamfendüymüşsüm sanırsam çocukluğumda. Baba tarafından dedem demiryolcuydu benim, babam demiryolu lojmanlarında geçirmiş çocukluğunu ve gençliğini, oradan kalma bir alışkanlığı ve sevgisi vardır, bize de geçmiş o sevgi. Madem dedik bugün, uzun boylu bir tren seyahati yapamıyoruz binelim banliyö trenine, Sincan-Kayaş arası tıkırdayıp gelelim. Aldık babamızı yanımıza, yollandık Yenişehir istasyonuna.


Biz binmeyeli banliyö trenleri modernleşmiş, şıklaşmış. İçi dışı tertemiz, üstelik klimalı. Dışarının bunaltıcı sıcağından sonra pek şükela oldu. Biletler tek yön 2, gidiş-dönüş 3 lira, 65 yaş üstü beleş. 


Önce Sincan'a gittik. Fotoğraf kirli tren penceresinden, istasyon binalarına bayılırım. Şu pencere kenarından düşen taşların yerine yenilerini koysalar ne var sanki, hoş yıkılmadıklarına şükür etmek lazım.


Bu da istasyonun dışında sergilenen lokomotif; demiryolu araçlarının içinde en estetik bulduğum, en sevdiğim tür. Kedi gibi okşadım başını, sonra mini bir Sincan turu attık, atmasak da olurmuş, tekrar bilet alıp bu defa Kayaş'a yollandık. Biletler eski usul delikli kartondandı, çok sevindim görünce :)


Ankara Garı civarında biraz oyalanıp karşıdan gelen treni beklemek için epey geri geri gittikten sonra son durak Kayaş'a ulaştık. Eskiden istasyonun arkasında, koca koca atkestanesi ağaçlarının gölgesinde gazinomsu bir yer vardı. İnsanlar pide yemeye gelirlerdi oraya, hafta sonları tıklım tıklım olurdu. Niyetimiz o ağaçların altında biraz soluklanmaktı ama hayal kırıklığı tabii ki, bu memlekette neyi koyduğun yerde buluyorsun ki, mekan yerle bir olmuş. Dozerler hala içinde çalışıyordu, umarım ağaçlara elleşmezler. Yukarıdaki fotoğraf da Kayaş istasyon binası güzelliği. 


Bekleme salonunun yılların ayak izlerini taşıyan güngörmüş karoları. Burada dursun bu fotoğraf, gün gelir onlar da yok olur belki. 


Dönüş trenini beklemek için döndük perona, mis gibi bir sıcak vardı. Neyse ki trenlerin arası 10 dakika, fazla beklemedik.


Banliyö vagonumuzun içten görünüşüdür efendim. Üşenmeyin, bir gün binin, eski kara trenler kadar tıkırdamasa da keyfini çıkarın...


30 Haziran 2014 Pazartesi

IHLAMURLU-GÜLLÜ PAZARIN ARDINDAN


Bugün ıhlamur kurutma günü. Ev mis gibi kokuyor. Kuzenimin İncek'teki bahçesindeki kocaman ıhlamur ağacından topladık. Kışın içerken aldığımız her yudumda birlikte geçirdiğimiz o güzel günü anacağız. 

Dün bütün kızlar değil ama bu ara Ankara'da olan bütün akrabayı taallukat toplandık. İncek'teki güzel bahçe sahipleriyle birlikte bizi şahane bir şekilde ağırladı. Birlikte olmak harikaydı, nice seneler devamını dilemekteyiz.

Bahçe kapısından girdiğimde ilk gördüğüm beni şaşırtan bu ağaç gövdesi oldu, adeta gül oyması yapmıştı doğa selvinin gövdesine.

 

Biraz ilerleyince güllerin gerçeği de çıktı zaten karşıma, geciken sıcaklar gül mevsimini uzatmıştı.




Doludan mıdır, havalardan mıdır, artık her nedense bu yıl pek meyve yoktu bahçede, sadece vişneler göz kırpıyordu yaprakların arasından:


Tulumba sevmeyen yoktur sanırsam; görünüşü, suyun sesi, kolunu çekerken çıkan gıcırtı hepsi neşelendirmeye yeter insanı:


Ekinler oldukça büyümüş, yakında biçilmeye başlanır:


Zaman nasıl geçti anlamadık, gökyüzündeki büyük bulut küçük buluta nasihat verirken biz de ufaktan toparlanmaya başladık:


Bize bu günden çok güzel anılar kaldı, size de bu gülü sunuyorum, haftanız onun kadar güzel olsun:


28 Haziran 2014 Cumartesi

GEZELİM-GÖRELİM-KEŞFEDELİM (ANKARA2)

Ankara'da doğup büyümüş ve başka şehirde yaşasa da bağlantısını hiç koparmamış biri olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'ni bugüne kadar hep dışardan görmüştüm. Cumartesi günleri rehber eşliğinde ziyarete açık olduğunu öğrenince bugün niyet ettik. Güvenlik kontrolünden geçip ziyaretçi kartlarımızı da aldıktan sonra rehberimizin peşine takılıp Genel Kurul Salonu'na doğru yollandık:


Mimari projesi 40'lı yıllarda Prof. Clemens Holzmeister tarafından yapılan ve 1961 yılında kullanılmaya başlayan 3. Meclis binasının Genel Kurul salonu 1998 yılında yenilenmiş. Fotoğrafta ortada yarım daire biçimindeki Başkanlık divanının sağ tarafında Başbakan ve Bakanlar Kurulu üyeleri, sol tarafta ise İhtisas Komisyonu Başkanları yer almakta imiş. Ortadaki yuvarlak bölüm stenograflara tahsis edilmiş. İktidar, ana muhalefet ve muhalefet partilerinin üyeleri ise yarım daire biçimindeki koltuklarda oturmakta imişler. Sağ taraftaki locanın orta bölümü Cumhurbaşkanı locası imiş ve ortadaki büyük koltuk cumhurbaşkanına aitmiş. Diğer localar kordiplomatiğe, emekli milletvekillerine ve izlemek için izin alan halkın kullanımına ayrılmış. Tavandan sarkan 16 avize Holzmeister tarafından tasarlanmış ve tarih boyunca yaşamış 16 Türk devletini temsil etmekte imiş. Ortadaki yuvarlak yeşil bölümde Atatürk çiçekleri yer almakta imiş. Rehberimiz koltukların ceylan derisi olmadığını bunun halk arasında söylenen bir şehir efsanesi olduğunu da belirtti.

Daha sonra Şeref Holü'ne geçtik.


Şeref Holü'nün zemini Meclisin yapımında kullanılan ve Afyon'dan getirilen 36 çeşit mermerin artanlarıyla döşenmiş. Avizeler yine Holzmeister tarafından tasarlanmış.



Damlalı kapı; Genel Kurul Salonu'na açılan bu kapıyı yalnızca Meclis Başkanı ve Cumhurbaşkanı kullanabiliyormuş. Bronz kapanın her bir kanadındaki damla motifleri yine 16 Türk Devletini temsil etmekte imiş.


Son olarak Meclis ana binasının Şeref Girişi cephesinde yer alan Şeref Kapısı'na yöneldik. Bu kapıda yalnızca Meclis Başkanı ve Cumhurbaşkanı tarafından kullanılmakta olup milletvekilleri yanlardaki diğer kapılardan giriş yapmakta imişler.


Ahir ömrümüzde Türkiye Büyük Millet Meclisi'ni de görmeden gitmeyelim diyerek başlattığımız geziyi rehberimize teşekkürle sonlandırdık. Aşağıda bahce ve ana binadan genel görünümler var. Bir küçük not: Meclis ana binası önündeki bayrak hiç bir sebeple indirilmezmiş.



Eh, iyi bir Pazar günü dileğiyle hoşçakalınız...

27 Haziran 2014 Cuma

SICAK, BULUT, DELİDUMAN



Her iki fotoğraf da Marmaris İçmeler'den. Sanmayın ki oradayım, 5-6 yıl öncesinen kalmalar. Bu mevsimde kendi yaşadığım şehir de dahil hiç bir tatil mekanından hoşlanmıyorum. Kızgın güneş, yakıcı kumlar, kalabalık plajlar, güneş yağı kokusu, daha da kötüsü ter kokusu, terliklerden fışkırmış bakımsız ayaklar, kıllı bacaklar ve göğüsler, et kalabalığı, yanık ten. Bırrr, hepsinden sıtkım sıyrıldı yıllardır. Benim sahil mevsimim ilk ve sonbahar, hatta kış. Fotoğrafları eklemekteki amacım bulut özlemi. Dışarda deli bir poyraz sıcağı var, Ankara böyleyse Antalya'yı düşünemiyorum bile. Bu havalarda gökyüzü ağarır da ağarır, sarımsı bir renk alır, mavilik ve bulutlar yok olur ki benim için başlıbaşına ruh sıkıntısı sebebidir. Oysa bayılırım bulutlara bakmaya ve bir şeylere benzetmeye. İçmeler'deki o gün de hayran hayran ne kadar süreyle seyrettim hatırlamıyorum gökteki yelpaze ve kalp benzeri bulutları. Şehirlerarası yolculuklarda çocukluktan beri bıkmadığım bir oyalanma biçimidir bulut benzetmece. Ankara'ya gelirken bir ahçı, minik bir çocuk, kaynayıp buhar çıkaran bir tencere ve bir köpek eşlik etti gökyüzünden yeryüzündeki yolculuğuma. Zaten ben sürekli bir şeyleri başka bir şeye benzetirim, hele de benzeteceğim şeyin belirgin bir şekli yoksa. Çok küçükken oturduğumuz evin banyo ve tuvalet zemini mozaikti. Eski Ankara evlerinin çoğu öyledir zaten, cilalanmış gibi pırıl pırıl bir mozaik ve üzerinde bir şeylere benzetilmeye müsait binlerce beyaz desen. Tuvaletin hemen kıyısında bir eşek vardı mesela; bodur, kısa kulaklı ve sırıtan. Her tuvalet ihtiyacımda eşlik ederdi, anırmadan, kıpırdamadan, sessizce. Belki isim bile takmışımdır, unuttum şimdi. Yelkenli gemiler, otomobiller, çiçekler neler neler çıkardı baktıkça desenler arasından ama en belirgini ve en güzeli ve görüldüğü gibi en unutulmazı o eşekti. Tuhaf çocukmuşum vesselam, gerçi büyüklüğüm de pek normal sayılmaz ya...

"Deliduman"ı okuyorum bu aralar, Emrah Serbes'in son romanı. "Hikayem Paramparça" ile hayallerim biraz kırılmıştı ama bu kitap toplayıp yapıştırmama sebep oldu. Başlarda biraz laf kalabalığı olduğunu düşünsem de kitap ilerledikçe su aktı yolunu buldu. Günümüz Türkiyesinin kara mizah üzerinden çizilmiş bir anatomisi sanki. Okuduğunuz şeye gülmeyi planlıyorsunuz ama bir yandan burnunuzun direği sızlayabiliyor. Bir satır önce kahkaha atarken ağlamaya başlıyorsunuz. Henüz bitmedi ama az kaldı ve galiba çok beğeneceğim. Öyle veletce (daha uygun bir başka sözcük bulamadım) yazılmış ki yazarını bilmeseniz de kimin yazdığını anlayabilirdiniz, ancak o yaramaz çocuk bu şekilde anlatabilirdi geçen yıl yaşananları. Bir-iki satırlık alıntıyla bitireyim yazımı da kaldığım yerden okumaya devam edeyim:

"Birden bana döndü, gözlerindeki o yabani ışığı gördüm, erken çekilen acıların ışığı, içine sıçılmış çocukluğun ışığı, asla değişmez, parmak izi gibi ele verir insanı hayatın her döneminde."

"Dünyada en çok hissedilen şey de budur. Hayatın geneli bombok gittiği için, insan yüreği zamanla nasır tutar, bir şey hissedemez olur. İşler biraz yoluna girince de yeniden küt küt. Bok varmış gibi."


24 Haziran 2014 Salı

GEZELİM-GÖRELİM-KEŞFEDELİM (ANKARA1)

Bugün ailecek Ankara'nın kıyısında, kuytusunda dolandık, belki birkaç yıla tek taşı bile kalmayacak semtlerdeki sokakları adımladık, cami yıkılıp mihrap yerinde kalmış güzellikteki binaları fotoğrafladık, kaldırdık arşive. Tabii sıcak nedeniyle biraz yorucu olan bu eyleme başlamadan önce aç karnımızı doyurduk. Ankara'daki dönerciler içinde tek geçtiğim Hacıbayram Dönerci'sinde gerçekleştirdik bu eylemi, şu çınarın gölgesinde:


Karnımız doyunca yan taraftan gelen kokuyu takip edip yine Ankara'nın en meşhur kahvecisine ulaştık ve kahve aldık "Gül Kahvecisi"nden. Sıcacıktı, özenle paketlenmişti ve çanta içinden bile kokusu yol boyu eşlikçim oldu.



Sonra Hacıbayram Camii'ne gitmek için Güvercin Sokağa daldık. Çok kalabalıktı, restorasyon sonrası dükkanlar tamamen dolmuş ve başka bir dünya olmuştu adeta. Çoğunda dini yayınlar, kokulu tesbihler, namaz ve dua CD'leri, hac malzemeleri ve tesettür giysileri sergileniyordu. Yolun başındaki bu amca ise romatizmaya, kireçlenmeye, eklem, bel ve diz ağrılarına, boyun-bel fıtığına ve topuk dikenine karşı adam otu satıyordu.


Güvercin Sokak boyunca ve Hacı Bayram Camii civarında Kale ve Ankara görüntüleri eşlik etti yürüyüşümüze, Kale civarında düzenleme yapılmış etrafı açılmış, Bentderesi'ndeki malum mahaller yıkılmış, ortalık biraz ferahlamış sanki:



Bu da bir başka açıdan Ankara, Altındağ'a doğru:




Camiin karşısında henüz restorasyon sırası gelmemiş bir ev ve tarihi duvarlar.

Sonra yolumuzu İsmetpaşa Mahallesi'ne düşürdük, Ankara'nın bir başka yüzü. Kentsel dönüşüm mağduru bir semt burası, zamanında güzeller güzeli olduğu belli harap konaklar, virane evler, yıkıntılar, çöpler arasında sokakları dolaştık. Her milletten insanlar gördük, yoksulluk bir yazgı mı bilemedik, hüzünlendik. Her şeye rağmen yüzleri gülen çocuklara rastlayıp şakalaşarak fotoğrafladık. Haydi birlikte gezelim:


Çankırı'nın içindenmiş genşler, hemşeriyiz alimallah :)










Yıkıntılar arasına parketmiş bu dozer yeni bir yıkım için emir bekler gibiydi:


Ve onca yorgunluğun üstüne Hâl civarındaki Çino Cafe-Bistro gibi fiyakalı bir ismi olan bu kitsch mekanın havuz(!) başında çaylarımızı yudumladık. Darısı başka semtlere, başka keşiflere:


22 Haziran 2014 Pazar

CAN SIKINTISI MİMİ



Ben mim sevmeyenlerdenim güya ama Fermina komik komik mimler yapıp beni de heves ettiriyor, boş boş oturuyorum madem haydi bugünün yazısı da bu olsun dedim. Esasında bu Bayan Silvia'nın "Yağmurlu Gün Mimi" imiş ama ben "Can Sıkıntısı Mimi"ne çevirdim, var mı itirazı olan:

1- Telefonun nerede?
-Sol yanımda ama birazdan türküye başlarsa sağ yana alırım: "Sol yanımda yarem var, sağ yana dönder beni"

2- Partnerin?
-Snoopy olsa ne hoş olurdu, köpek kulübesinin üstünde güneşlenir, herkesle dalga geçerdik.

3- Saçların?
-"Saçlarıma ak düştü sana ad bulamadım/Gönüle uçmak düştü bir kanat bulamadım"

4- Annen?
-Artık başka bir alemde, burada anlatmıştım.

5-Baban?
-O içerki odada uyuyor, onu da şurada anlatmıştım.

6-En sevdiğin eşya?
-Oturma odamdaki kitaplık ve içindeki kitaplar. Her birine aşkla bağlıyım, lakin bazı sevdiceklerim ödünç alan hain ellerin elinde mahsur kaldı.

7- En son gördüğün rüya?
-Karışık kuruşuk bir şeylerdi ama hatırlamıyorum. Rüya görmekten nefret ederim ama Emel Sayın'dan burun ameliyatı olmamış haliyle edalı, cilveli şu şarkıyı dinlemeyi severim: "Rüyalar gerçek olsa/Seni her gün görürdüm/O incecik beline/Sarılarak yürürdüm"

8- Hayalindeki araba?
-Araba işlerine ben bakmam, kocamın hayalindeki araba ne ise ona bineriz. Benim hayalimdeki taşıt ise faytondur. Ayrıca "Otomobil uçar gider/Gönlüm gibi kaçar gider/Ben talihin peşindeyim/Talih benden kaçar gider"

9- İçinde bulunduğun oda?
-Şu anda ilk gençliğimin geçtiği babaevimin kocaman salonundayım. Sağ yandaki pencereden komşunun yıkayıp astığı çamaşırlar görünüyor, arkamdaki açık balkon kapısından da kafa ütüleyen trafik gürültüsü. "Odalarda ışıksızım, katıksızım, divaneyim" Hadi ordan Kayahan...

10- Korkun?
-Sevdiklerimi kaybetmek

11- On sene içinde ne olmak istiyorsun?
-Büyüyünce doktor olmak istiyorum teyze, doktor olamazsam müyendiz, müyendiz de olamazsam şarkıcı olmak gibi bir düşüncem var ama içimden bir ses şöyle diyor: "Selvi gibi umutlar döndü birer iğdeye/Geçti Bor'un pazarı sür eşşeğini Niğde'ye". O nedenle on sene içinde sağlığımın ve dizlerimin  sağlam kalmasını isityorum.

12- Sen ne değilsin?
-"İnanma gözlerime/Ben ben değilim" Ümit Yaşar Oğuzcan

13- En son yaptığın şey?
-Babama ottan çöpten şeker ilacı kaynattım.

14- Üzerinde ne var?
-Basık havanın verdiği bir ağırlık var :)

15- Senin hayatın?
-Adı üstünde, benim hayatım vermem kimseye, bi Biscrem verseler bile.

16- Moralin?
-İç güveysinden hallice

17- Şu an ne düşünüyorsun?
-Akşama ne yemek pişirsem diye düşünüyorum.

18- Senin bilgisayarın?

-Evet benim bilgisayarım, onu da vermem kimseye, iki Biscrem verseler bile. O koca kasayı ta Antalyalardan buraya taşıdım, yüzümü yıkamadan ayak başparmağımla açar, yatana kadar da kapatmam. Kendisiyle ciddi düşünüyoruz. (Bilgisayara uygun şarkı bulamadım, belki Demet Akalın besteler bu yaz)

19- Bira? 
-Asla, hayatta içemeyeceğim yegane içkidir. Adamın biri bira şişelerini almış klozete boşaltıyormuş. "Ne yapıyorsun yahu?" diye sormuş gören biri. "Aracıyı, tefeciyi kaldırdık" demiş.

20- Aşk?
-"Aşk bu değil yapma güzel/Sen insanı öldürürsün"
Bu saatten sonra geçelim...

Bittiiii, haydi buyrun cevaplamak arzu eden varsa sebil, kapışın...