MÜJDELER OLSUN

Efendim, bugün öğle saatlerinde 2 torunumuz dünyaya merhaba dediler. Türkan ve Cüneyt'in yavruları oldukları için isimlerini Yağmur ve Kara Murat koyduk. Daha doğrusu Dede Korkut'u çağırdık, boy boylayıp soy soylayıp o koydu. Bizde herşey usulüne uygun yapılır, dişleri çıksın Pie Kurabiye teyzeleri Petek-artık kurabiye yapmıyor olsa da-diş kurabiyelerini yapıp gönderir herhalde. Nalan'ın Evi teyzemizden de şu adını bilmediğim taşıma çantalarından ve mama önlüğü bekliyoruz. Türkan'a çeyrek altın, yavrulara maşallah takmak isterseniz hayır demeyiz :) Lohusa ziyaretlerini öğleden sonra kabul ediyoruz, bademli-tarçınlı lohusa şerbetimizden ikram edeceğiz ziyaretçilerimize. Zile basmayın lütfen yavrular uyanmasın. Şimdi müsaadenizle ben gidip Türkan'a bir bakayım ağrısı, sızısı var mı? Pek mutluyum pek, darısı başınıza...

SERGİLER, HÜZÜNLER, BULUTLAR, ÇAYLARRRR!..

Antalya'ya bahar geldi artık. Kimi zaman ince bir cekete ihtiyaç duyulsa da yakında sıcaktan şikayete başlarız. Şu sıra her gün ayrı bir bulut şölenine tanıklık etmekteyiz. Portakal çiçeği kokularına devam ama onlar da yavaş yavaş dökülmeye yüz tutmaktalar, yerlerini mor salkımlara bıraktılar ve iyice coşan erguvanlara.

Dün akşama doğru "Fikret Otyam Sanat Galerisi"nde sezonun üçüncü sergisi açıldı: "Hüseyin Zeray Resim Sergisi". Asıl mesleği hekimlik olan sanatçının daha önce de açtığı ve katıldığı sergiler, çoğunlukla Anadolu'yu ve Anadolu kadınnı konu alan pek çok çalışması var. Serginin açılışını Fikret Otyam yaptı.

Sağlık sorunları olan ve yapılması gereken kan naklini erteleyerek açılışa gelen Fikret Otyam'ın hayata bakışı, heyecanı ve gülen yüzü onu tekerlekli sandalyede görmekten dolayı oluşan hüznümüzü dağıttı. İlk gençlik yıllarımda kitaplarını ve gazete yazılarını büyük bir zevkle okuduğum, Alman Kültür Derneği sergi salonunda ilk kez resimlerini gördüğümde duyduğum heyecanın, herbir resmin önünde dakikalarca durmama neden olan hayranlığın kaynağı o dinç ve dinamik insanın yaşamın doğal süreci olsa da yaşlanmış ve güçten düşmüş olmasına yüreğim dayanmıyor. Kültürel oluşum sürecimize katkıda bulunan insanlar ebediyen varolsun ve dinç kalsın istiyor sanırım gönlümüz.

İçimizden uzun ve sağlıklı bir ömür dileyip peşine takıldık Usta'nın ve sergiyi dolaşmaya başladık. Yağlıboya ve pastel çalışmalardan oluşan tablolardan birkaçını da sizler için görüntüledim pek değerli takipcilerim, ben sizler için varım :)

 

Sergi çıkışında en üst fotoğraftaki manzaraya bakan bir mekânda çaylarımızı da içerek günü sonlandırdık. Başka bir etkinlikte görüşmek üzere efendim...

DERTLİYİM ULEYN!..

Böyle de dertler var Allah muhafaza, üst geçitlere dökersin içini. Biri hayrına yağlasın şu garibanı da açılsın kime açılacaksa :)

BİR PAZAR BÖYLE GEÇER

Mıntıka temizliği bitti, iki parti çamaşır yıkayıp astım, yazmam gereken bir mektubu yazıp kargoya verilecek iki paketi hazırladım. Bir Pazar gününü itinayla ziyan ettikten sonra çayımı alıp kahvaltıdan bu yana birşey girmeyen midemi kızarmış ekmek üstü avokadolu dip sos ile ödüllendireceğim. Bir yandan da Nilüfer dinleyeceğim, özlemişim şarkılarını. İlkgençliğimden bu yana bir sürü albüm yapsa da benim için değişmez ve unutulmaz şarkısı Tanju Okan ve Modern Folk Üçlüsü ile birlikte çıkardığı 45'likteki "Kim Ayırdı Sevenleri"dir. Herşeyin daha temiz, daha masum, daha umutlu olduğu güzel günlerin şarkısıydı o, dinler misiniz:

KUZUKULAKLI ANILAR

Leylaklar açmaya başlamış, tabii Antalya'da değil. Burada açmıyor bu meret, açamıyor. Birkaç cılız ağaç dışında görmedim zaten. Bu yukarıdaki kolajda yer alan fotoğrafları da sağolsun arkadaşlar yolladı, aslını bulamıyorsun bari fotoğrafıyla avun dediler. Hani sizin yakınlarınızda da varsa leylak ağaçları yolladığınız fotoğraflar itinayla muhafaza edilir :)

Geçen gün pazarda kuzukulağı buldum, bir demetçik ve az evvel başka bazı malzemelerle karıştırıp yarısını salata yaptım. Kalan yarısını da çocukluğumu düşleyerek yedim. Herbir yaprağın mayhoş rayihası ağzımda dağıldıkça ilkokul yolumun üstündeki iki katlı evin çitlerinden yolduğumuz kuzukulaklarını hatırladım. O eve kadar hızla seyreden adımlarım kuzukulaklı çite yaklaşırken yavaşlar, çitin önünde duraklar, aceleyle biraz yaprak toplayıp ağzıma tıkar, çiğneyerek yola devam ederdim. 5 yıl boyunca okul yolumun yarısına eşlik eden o tat bugün yine gelip beni buldu. Okula ulaşmak için tırmandığımız, aslında hafif bir rampa olan ama bize Himalaya Dağı gibi görünen yokuşu, hemen yanındaki Avrupa Pastanesi'nin prenses pastalarını, köşedeki mobilyacının bahçesindeki havuzun fıskiyesinde hoplayıp zıplayan pingpong toplarını, okulun önüne birikmiş seyyar satıcıları, karşıdaki köhne bakkal dükkanında satılan ve "zunkla şekeri" denen ama içeriğini bugün bile tam anlayamadığım şekerleri, leblebi tozlarını, beslenme saatinde zoraki içirilen sinek ilacı kokulu iğrenç sütleri, komik hademenin "uçuyor bunlar, kaçıyor bunlar" diyerek dağıttığı ördek şeklindeki açmaları, Atatürk'e ikiz kardeşi gibi benzeyen müdürü, sevgili Firdevs öğretmenimi  hatırlayıverdim. Hafıza bir garip kutu işte, hangi vesileyle nereden ne çıkacak belli olmuyor.

Cuma akşamı 160 kişilik 4 farklı korodan "Carmina Burana" kantatını dinledik Antalya Senfoni Orkestrası eşliğinde. Tek kelimeyle şahaneydi. Keşke içeri girip çıkan insanlar, yüksek sesle konuşan küçük çocuklar, icra sırasında yerli-yersiz alkışlar, arada bir sesi duyulan telefonlar da olmasaydı da dikkatimizi daha yoğunlaştırabilseydik. Her şeye rağmen kulaklarımızın pası silindi, devamını diliyor, Pazarınız güzel geçsin diyorum...

BAHAR TURLARINA DEVAM

"Hafta başından beri neredesin?" derseniz bu aralar işim gücüm ot-çöp. Uzun yürüyüşler yapıyorum, havayı kokluyorum-ki basbayağı parfüm kokuyor-çiçeği, çimeni, ağacı seviyorum, kısacası baharın tadını çıkarıyorum. Bıktınız mı bilemem ama ekleyeceğim fotoğraflar yine doğadan olacak. Sokakta bahar incelemeleri yapmadığım zamanlarda da okuyorum. "Minare Gölgesi" bir solukta bitti ve gerçekleri anlatan masalsı üslubunu pek sevdim. Şimdi elimde Alev Alatlı'nın "Or'da Kimse Var mı?" serisinin uzun bir aradan sonra yeni çıkan 5. kitabı var: "Beyaz Türkler Küstüler". Bu akşam da "Antalya 5. Koro Festivali" kapsamında düzenlenen "Carmina Burana" konserine gideceğim. Hayli görkemli olacağa benzer, Antalya Senfoni Orkestrası, çeşitli ülkelerden gelmiş korolara eşlik edecek. Konser öncesi aklımdan geçense Nar Cafe'de denize ve Bey dağlarına karşı bir kahve içmek. Şimdi yine doğaya dönelim:

 

Bakmalara doyamadığım bu manzara Falezler'den Konyaaltı Plajlar'ına ve Bey Dağları'na doğru.  Günün her saatinde ayrı güzel, sarı papatyalar da açmış ki gözler bayram etsin.

Erguvanlar tam kıvamında

Ve mor salkımlar da, mis gibi kokuyorlar. Bahçesinde ya da balkonunda mor salkım olan bir evde yaşamak isterdim doğrusu.

Yol kenarları, refüjler, kaldırımlar lale dolu bu yıl. Yavaş yavaş sönmeye yüz tutmaktalar. 

Ve bunlar, çekirdek kabuğu sanmayın sakın. Yere düşen limon, portakal, turunç çiçekleri. Antalya bu mevsim narenciye parfümüne bulanmış durumda.

Hepinize gönlünüzce bir hafta sonu dilerim...

HAFTA SONU BÖYLE GEÇTİ

Cumartesi günü baktık hava güzel, uzun bir yürüyüş yapmaya karar verdik. Parkın kapısından girer girmez bizi sarı saçlarını sarkıtmış bu Rapunzel'ler karşıladı. Bir yağmurluk ömürleri olan Kıbrıslı güzelliklerin altında epeyce oyalandım, ayrılırken sarı bir pudraya bulanmış gibiydim ama olsun varsın, Kıbrıs akasyalarının ponponlarına dayanmak ne mümkün, tıklayıp büyütün de bakın inanmazsanız:)

 

Sonra aralarında birkaç eski dostun da bulunduğu (dikkatli bakarsanız iki fişgeneyi seçersiniz) mine çiçekleri açmış otlara basarak çay bahçesine geçtik.

 

Çay bahçesi salaş ama koku muhteşemdi. Dört bir yan narenciye ağaçlarıyla sarılı olunca çayımız turunç çiçeği aromalı oldu. Hırsızlama birkaç dal da şimdi vazonun içinde bana sunuyor parfümünü. 

Sarı papatyalar da açtığına göre bahar resmen gelmiş demektir. Ortalık yeşile ve sarıya kesmişti, silkelenip tüm kış grilerini attım üstümden. 

 

Sonra da bir başka cafeye kurulup manzaraya karşı höpürdettik kahveleri. İçtiğim en lezzetli kahvelerden biri olduğunu da belirtmeden geçemeyeceğim.

Cumartesi uzun yürüyüşle geçince menüsküslü dize es vermek gerekti, Pazar gününü evde film izleyerek geçirdim. Hem de 2 tane:

Ünlü yönetmen Alfred Hitchcock'un "Sapık" filminin çekim aşamalarını ve bu süreçte eşiyle ve çevresiyle yaşadığı sorunları konu alan bir film "Hitchcock". "Hitchcock"u canlandıran Anthony Hopkins'i beğenmedim nedense, Hitchcock'dan ziyade Demirel'e benzemişti hal ve tavırları. Karısı rolündeki Helen Mirren ise her zamanki gibi çok iyiydi, zaten O reklam filmi bile çevirse ben ağzım açık izlerim.

Ve bir Türk filmi ile kapanışı yaptık: "Lal Gece". Çocuk gelinleri konu alan bir filmdi ama hayli yumuşak bir anlatım tarzı benimsenmişti. Yaşlı damat rolünde İlyas Salman öyle iyi niyetli bir karakter canlandırıyordu ki neredeyse çocuk gelinden ziyade yaşlı damada acıyacaktım. Pek çok ödül almış, bazı bölümleri gözardı edersek izlenesi bir film, bilhassa İlyas Salman'ın oyunculuğu gerçekten çok başarılı idi.

Nisan ayına girerken hepinize güzel bir hafta diliyorum. Bahar gönlünüze şenlik getirsin.