.

.
.

4 Haziran 2014 Çarşamba

GÜNDELİK

Pediküre gittim bugün, benim için pediküre gitmek arabayı bakıma götürmek gibi bir şey. Yıllardır gövdemi taşıyan zavallı ayacıklarımı ödüllendirmek bir nevi. Giderken farklı bir sokağa saptım, hala bahçelerini muhafaza eden, eskimeye yüz tutmuş apartmanların olduğu bir sokağa. Balkonlara tırmanan eflatun, fuşya, turuncu begonvillerin, acem borularının, pencere kenarı saksılarda sardunyaların olduğu, bahçede asmaların boy attığı ve kadınların balkondan balkona pirince konacak su miktarını tartıştığı bir sokaktı, çocukluğumu hatırladım, içim ısındı.

İçim ısınırken dışım da ısındı zira hava hayli sıcaktı, ilk ferahlığı sokağın güneşinden pedikür salonunun serin ve gölgeli ortamına girer girmez yaşadım, ikincisi de ayaklarım ılık suya girdiğinde kendini gösterdi. Arkama yaslandım, sandal ağacı kokulu yelpazemi açtım ve kendimi B.ülent E.rsoy gibi hissettim :) O sırada aklıma geldi acaba kendileri manikür ya da pedikür esnasında hafif bir kesik olursa nasıl tepki veriyordur? Bırr, manikürcünün yerinde olmayı asla istemezdim.

Arabanın, pardon ayaklarımın bakımını yarasız-beresiz hallettikten sonra tramvaya binmek için durağa yürüdüm, bu dıgıdık o sırada geldi karşımdan:


Tramvaydan vaz geçip ona binmek istedim ama olmadı. Çocukluğumda yazları Niğde'ye, annemin teyzesinin kocaman bahçesinde tatilimizi geçirmeye giderdik. Şimdiki gibi otomobil bolluğu yoktu, otobüsten garajda iner, bir fayton kiralar ve bahçeye doğru dıgıdık dıgıdık yola koyulurduk. Hiç bitmesin isterdim o yol, bayılırdım faytona binmeye. Yukarıdaki gibi at arabasından bozma değil özel yapım faytondu üstelik, deri kokardı binince. Yıllardır binmemiştim, 3-4 yıl önce Büyükada'da büyük tur yaparak bozmuştum orucu.

Denizden esen bir rüzgar olmasına rağmen hava sıcaktı, yavaş yavaş bu şehrin tadı kaçıyor. Ankara'ya gitmeden veda bâbında birkaç fotoğraf çektim, bir o kadarını da belleğime yerleştirdim. 


Ve sonra da bir veda kahvesi içtim, özleyeceğim Antalya'yı...



3 Haziran 2014 Salı

ÖYLESİNE

Bir şeyler yazmak içimden gelmiyor bu aralar. Canım şurada olmak istiyor:


Evlat edindiğim zeytin ağacımın gövdesine sarılmak ve değirmenlere selam çakmak istiyorum. Gel gör ki Ankara için hazırlanmam lazım, yaz kaçaklığı başlıyor. Haftaya size oradan seslenirim. 

Bugün Nazım'ın ölüm yıldönümü imiş, satırlarıyla analım ustayı ve bitirelim bu kısa yazıyı:

"Annelerin ninnilerinden, spikerin okuduğu habere kadar
yürekte, kitapta ve sokakta yenebilmek yalanı,
anlamak sevgilim, o müthiş bir bahtiyarlık
anlamak gideni ve gelmekte olanı."

Nazım Hikmet

30 Mayıs 2014 Cuma

DÜNDEN BU YANA


-Hava çok sıcak ve aşırı nemli.
-Halletmem gereken bir iş için kilolarca ter döktüm.
-Üst geçidin yürüyen merdiveni yine bozuktu, mecburen tırmandım. Önümdeki adamın ayakkabısının altına sakız yapışmış, her adımda 20 santim sündü.
-Bindiğim otobüsün yolcu almak için durduğu durakta 3 farklı kişide aynı gri-siyah çizgili tişört vardı ve insanların birbiriyle alakası yoktu. Otobüs hareket edene kadar 4. çizgili tişört de gelirse işim rast gidecek dedim, geldi valla :)
-Manolyalar çiçek açmış.
-Denize tepeden bakan yeşillik bir mekanda iki arkadaşın doğum gününü kutladık. 


-Dönüşte pazara uğradım, tezgahlarda en çok kayısı ve kiraz vardı. 
-Günü şahane bir şarap içerek kapattık, arkadaşımın hediyesiydi, kendisine sevgiler yolluyorum.
-Hakan Bıçakcı'nin "Doğa Tarihi"ni okuyup bitirdim, hem de bir çırpıda. Bir edebiyat şaheseri sayılmasa da plaza kadınlarıyla ilgili harika gözlemler vardı ve çok akıcı bir dil kullanılmıştı. ilginç bir kitaptı, keyifle okudum.


-Üstüste okuduğum ve boşa vakit kaybı saydığım bir kaç kitaptan sonra elime Juli Zeh'in "Serbest Düşüş"ünü aldım. Henüz çok başlardayım ama daha önceki Juli Zeh okumalarıma güvenerek güzel olduğunu düşünüyorum. 


-5 saat boyunca sular kesildi, hazırlıksız yakalandığım için ne kadar cinim varsa gelip tepeme yuvalandılar.
-Sivrisinek sezonu açıldı, şu anda dışardan ilaçlama aracı geçiyor ama geçmiş olsun. Larvayken aşılanmadı mı hiç faydası olmuyor. 
-Ankara yolları ufukta göründü, ufaktan toparlanmaya başladım.
-Durum budur, kalın sağlıcakla...

28 Mayıs 2014 Çarşamba

TİYATRO FESTİVALİ BİTERKEN

Tiyatro Festivalini kendi çapımda bitirmişken dün ani bir kararla kapanış oyunu olan ve Slovenya Ulusal Drama Tiyatrosu tarafından sahnelenen "Ben Öldüğümde" isimli oyunu izlemeye gittim, ne kadar iyi etmişim.

Ernst Lubitsch'in yazdığı, Diego de Brea'nın yönettiği oyunda kadın rolleri dahil tüm karakterler erkekler tarafından canlandırılıyordu. Konuşma olmayan ve canlı piyano eşliğinde sahnelenen oyunda oyuncuların mimik ve beden dili kullanımlarına hayran oldum. Çok ilginç ve görülesi bir oyunmuş, kaçırmamakla isabet etmişim. Aşağıdaki fotoğraflar selam anından, unutulmaması için burada dursun:


 

26 Mayıs 2014 Pazartesi

YORGUN PAZARTESİ

Yeni haftanız güzel geçsin sevgili takipçilerim. Ben geçen haftayı öyle yoğun geçirmişim ki şu anda kendimi bir ton dayak yemiş gibi hissediyorum. Hele dün, yataktan adeta kazıyarak kaldırdım kendimi ve tüm günü dinlenmeye ayırdım. Tek yaptığım öğle-akşam karışımı yemek niyetine kısır hazırlamak ve film izlemek oldu.

Martina Gedeck'i gecikmeli olarak "Kapı" filmiyle tanımış ve sevmiştim. ardından "Lizbon'a Gece Treni"nde de izleyince filmografisini araştırdım ve sanırım Elektra'dan duyduğum "Die Wand/Duvar" filmini seçtim.


Küçük bir hafta sonu kaçamağı için dostlarıyla gittiği ıssız bir dağ evinden etrafına örülen görünmez duvarlar nedeniyle ayrılamayan ve hayatını tek başına sürdürmek zorunda kalan bir kadının doğayla ve kendisiyle savaşımı anlatılmış. Özellikle köpeğiyle gelişen ilişkisinin insanı duygulandırdığı film ilginç ve anlamlıydı. Benim açımdan izlenmeye değer bir film oldu.

Akşam ise Tiyatro Festivali kapsamında izleyeceğim son oyun olan "39 Basamak" için tiyatroya yollandım. Konya Devlet Tiyatrosu oyuncularının sahneleyeceği eser için açıkçası pek umutlu değildim, taşra tiyatroları son yıllarda bende hayal kırıklığı yaratmaktaydı ama oyun bitip salondan çıktığımda önyargımdan utanmış ve müthiş bir görsel doyum hissetmiş durumdaydım. 


Mizahi bir polisiye olan "39 Basamak"ın orijinalini Alfred Hitchcock ve John Buchan yazmış, Patrick Barlow oyunlaştırmış. Nafiz Sami Gürcüali'nin yönettiği oyun çok değişik bir şekilde sahneye uyarlanmıştı ve gerek esprilerin kalitesi, gerek doğaçlamalar, gerekse oyuncuların başarılı performansları bizi 2 saat boyunca gülmekten kırdı geçirdi.

Bir Tiyatro Festivali'ni kişisel olarak bu yapımla kapatmış oldum. Esasen akşam bir Polonya oyunu için de biletim var ama gidecek gücü kendimde bulamıyorum. Bu günü istirahat ve tembellik günü ilan ettim, kitap okuyup film izleyeceğim. Yeni festivallerde, sanatsal etkinliklerde buluşmak üzere diyor ve kaçıyorum...

25 Mayıs 2014 Pazar

ÇİÇEKLER, RENKLER VE SANAT

Oksijen delikleri açmaya devam ediyorum, bu seferkiler çiçekli-böcekli oldu biraz, iyi de oldu. Gözüm gönlüm şenlendi.

Antalya bir festivaller cenneti, gün geçmez ki yeni bir festival başlamasın. Bu seferki hem güzel kokulu, hem renkli, hem eğlenceliydi: Çiçek Festivali. Festival nedeniyle Cumhuriyet meydanı süslenmiş, rengarenk olmuştu:






Meydana kurulan standda çocuklar için taş boyama atölyesi kurulmuş, onlar da çiçek resimleri yapmışlar taşların üstüne.


Ayrılmadan dayanamayıp yine bir Antalya manzarası çektim on yüz milyon bininci kez :) Sonra farklı sokaklara sapıp kendi şehrimde turist olmaya karar verdim:


Duvarı saran mercan çalısı da doğal yoldan kendi çapında katılmış festivale :) El sallayıp Yivli Minare'ye doğru yürüdüm. Bunca yıldır içine girmediğim İmaret Medresesi'ne girdim, Yıkık Minare'yi, Atabey Armağan Medresesi'nin ayakta kalan kısımlarını inceledim, Yivli Minare'ye böcek bakışı (alttan yukarı doğru bakınca böcek bakışı olur sanırsam) baktım, turistmiş gibi yaptım. İyi oldu :)




Mesela Kalekapısı'nı bu açıdan hiç görmemişim ya da dikkat etmemişim, ne garip değil mi?


Böylece dolaşarak yapmam gereken birkaç alışveriş işini de tamamladım, dönüşte Çiçek Festivali'nin kortejine denk geldim:







Hediye edilen çiçek kolyemi ve karanfillerimi de alıp yorgun argın bu defa tiyatroya koşturdum. O akşamki gösteriyi çok merak ediyordum, merakıma değen, olağanüstü bir eser izledik. Çin  "Chengdu Chuanju Opera Topluluğu"nun "Arzu Denizi" isimli gösterisi Amerikalı yazar Eugene O'Neill'in "Karaağaçlar Altında" oyunundan geleneksel Çin operasına uyarlanmış. Geleneksel kostümleri ve makyajlarıyla 10 Çinli oyuncu şahane bir oyun izlettiler bize. Şarkılar, danslar, oyuncular hepsi harikaydı. Hakettikleri alkışı da aldılar zaten.





Eh bu kadar, daha ne olsun dediğinizi duyar gibi oluyorum. Haklısınız, bugün çok yorgunum, akşama kadar evde dinlenip film izleyeceğim. Akşam yine Tiyatro Festivali kapsamında Konya Devlet Tiyatrosu'ndan "39 Basamak" isimli oyunu izlemeye gideceğim. Sizlere de güzel bir Pazar günü diliyorum...

24 Mayıs 2014 Cumartesi

OKSİJEN DELİKLERİ

Ülke gündeminin ardarda gelen olayları bizi nefessiz bırakırken bu hengamede ruhumu ve bedenimi ayakta tutabilmek için kendime küçük oksijen delikleri açmaya çabalıyorum. Balkondaki çekirdekten yetiştirdiğimiz biber mesela, her sabah çıkıp okşuyorum yapraklarını, büyüyenlerini koparıp kahvaltıma yoldaş ediyorum.

 

Açıldığından beri uğramaya niyet edip bir türlü fırsat yaratamadığım evin hemen dibindeki "Kent Müzesi"ne gittim Perşembe günü "zamanıdır" diyerek. "Çağlar Boyu Antalya" sergisi vardı, önce onu gezdim:



Sonra kitap standından ne zamandır aklımda olan üç kitabı satın aldım: "Kentimiz, Kendimiz, Geçmişimiz", "Arşivden Günışığına Antalya" ve "Antalya Bitkileri". Yaşadığı şehri tanıması ve sahip çıkması gerek insanın.


İlk kitabı oturduğum cafede dondurma eşliğinde gözden geçirdikten sonra park içindeki Bülant Ecevit Kültür Merkezi'ne gidip geçen ayın sonunda "Sanat Festivali" nedeniyle açılan karma sergiyi gezdim:


Fatih Uzunç
 

Emel Mülayim
 

Zeynep İpek
 



Yoldaş Ataseven

(İsmini göremediğim eser sahiplerinin affına sığınarak)

Sergi sonrası eve uğrayıp bir şeyler atıştırdıktan sonra Tiyatro Festivali'nin 2. oyununu izlemek için Opera Sahnesi'ne koşturdum: "Rumuz Goncagül".


Oktay Arayıcı'nın bu ünlü eserini  Diyarbakır Devlet Tiyatrosu oyuncuları müzikal olarak sahneye uyarlamışlardı. Eğlenceli ve naif bir çalışma olmuş. Müzikal oluşu nedeniyle mikrofon kullanıldığı için ses sorunu yoktu.

Dün günün ikinci yarısı ütü eşliğinde film ya da film eşliğinde ütü ile geçti. Geçen yıl kitabını okuyup kendim için yılın en iyisi olarak kabul ettiğim "Lizbon'a Gece Treni"nin uzun zamandır sıra bekleyen filmini sonunda izledim. Tahminlerimin aksine perdeye çok iyi aktarılmış bir yapım olmuş, çok beğendim. Jeremy Irons'u zaten severdim, yanında Martina Gedeck de bonus olarak rol alınca tadından yenmedi.


Ve günü akşam Antalya Devlet Senfoni Orkestrası eşliğinde İtalyan gitarist Aniello Desiderio'dan "Rodrigo'nun Gitar Konçertosu"nu dinleyerek kapattım, şahane bir icra idi.


Görüldüğü gibi epey oksijen deliği açmışım, hatta kalbura çevirmişim de diyebiliriz :) Bu akşam ilginç bir gösteri izleyeceğim Tiyatro Festivali kapsamında. Çin "Chengdu Chuanju Opera Topluluğu"ndan "Arzu Denizi". Bakalım nasıl bir nefes üfleyecek bize...