.

.
.

15 Temmuz 2009 Çarşamba

NIETZSCHE KİM YA?


Karanfil Sokak'taki Dost Kitabevi'ndeydim bugün. Yeni çıkan kitaplar bölümünde rafları tarayıp ne alacağıma karar vermeye çalışıyordum. Sol yanımda birbirine dolanmış biçimde duran, çok sevgili oldukları belli genç bir çift de kitapları incelemekteydiler. Daha doğrusu çiftin kız olanı kitapları tek tek elden geçiriyor, erkek olanı ise onun rastgele standa bıraktıklarını alıp yerine yerleştiriyordu. Hatta bir ara uyardı: "Aldığını tekrar yerine koysana". Kız şımarık bir edayla: "Amaan, nasılsa birileri gelip bakacak, burda dursa ne olur?" dedi. Öyle görünüyor ki evlenecek olsalar oğlancağız sürekli kızın arkasını toparlayacak. Her neyse, bu onların sorunu, hemen oğlan anası triplerine girmeyim. Kız bir süre daha kitapları ortalığa saçıp sevgilisini yorduktan sonra eline bir kitap alıp tiz bir çığlık attı:
"Aaaa, Nietzsche!.."
"Nietzsche kim ya?"
"Bilmiyo musun?"
"Bilmem mi lazım?"
"Aşkolsun, en sevdiğim FİZOLOF.
Ah be kızım ya, Nietzsche'yi sevmeden önce filozof demeyi öğrenseydin ya...

14 Temmuz 2009 Salı

İNSAN MANZARALARI

Öğleden sonra bir arkadaşıma davetliydim. Nedense gönülsüz çıktım evden, ayaklarımı uzatıp miskin miskin oturmak cazip geldi bir an. Arkadaşımı çok özlemiştim o nedenle "Ya Allah" deyip düştüm yola ama daha 500 metre gitmeden ayağımı burkup, üstgeçit merdivenlerinde de takılıp düşme tehlikesi atlatınca "Nooluyoruz ya, bu bir uyarı mıdır nedir?" diye düşünüp Gülen'in kulaklarını çınlatmadım desem yalan olur. Geri dönmedim, azimle devam ettim yola ama her an üçüncü bir sakarlık beklentisiyle endişe içinde. Ta ki karşılıklı ağaçların gölgelediği bir sokak köşesinde o kahkahayı duyuncaya kadar. Bir havai fişek gibi patladı o kahkaha kalabalık caddede. Öyle berrak, öyle doygun, öyle içten bir kahkahaydı ki elimi uzatsam tutabilecektim sanki. Bütün sıkıntım uçtu gitti, içimden yakalayıp o kahkahayı insanların üstüne atmak geldi. Koyu renk takım elbiseler giymiş, muhtemelen pazarlama elemanı, ciddi suratlı adamlara, ÖSS sonuçlarını öğrenip hüsrana uğramış bezgin gençlere, sıcaktan ve yorgunluktan omuzları düşmüş, ayaklarını sürüyerek yürüyen yaşlı teyze ve amcalara, kriz sonrası müşterisi azalmış dükkanlarında boş boş oturan esnafa şeker dağıtır gibi dağıtmak istedim. İnsan ne tuhaf, bazen bir başkasının, neye sebep atıldığını bile bilmediği kahkahasıyla kuş gibi hafifleyebiliyor. Artık ne burktuğum ayağım umurumdaydı, ne geçirdiğim düşme tehlikesi, ne yağsam mı yağmasam mı tereddüdündeki yağmur sıkıntısı. Hayattan zevk alma moduna geçip Yüksel Caddesi'nin güngörmüş akasya ağaçlarının gölgesinde bir yandan yürürken bir yandan çevreyi incelemeye koyuldum. Çok geçmedi, beni gülümsetecek ilk balık göründü karşıdan, al yanaklı, fırça saçlı, toraman bir genç irisi. Tombul poposunu ve bacaklarını kırmızı satenden, dizüstünde büzülmüş, geniş mi geniş şort benzeri birşeyin içine hapsetmiş ki, her adımda yürüyen bir bayrak gibi dalgalanmakta. Yürüyüş giderek güzelleşmekte iken baktım lise son sınıfta Üniversite Hazırlık Kursu'na gittiğim dersanenin önünden geçiyorum. Bunca yıl geçti unutmadım Matematik öğretmenini; s harfini telaffuz edemediği için Cebir dersleri eğlenceli geçerdi, "a üssü b" yerine örneğin "a üffü b" derdi adamcağız, ismini söylemesi gerektiğinde de "Fadık".

Mülkiyelilerin önü herzamanki gibi kalabalıktı; kavrulmuş fındık satıcıları iş değişikliği yapmış, fındık yerine genetiği değiştirilmiş mısırları bardağa doldurup, baharatlayıp yaydığı mis kokunun cazibesine dayanamayanlara fahiş fiyatla kakalamaktaydılar. Yapacak herhangi bir işi, gidecek herhangi bir yeri olmayan avare takımı banklara yayılmış geleni gideni kesmekteydiler. Baktım dikdörtgen prizma saçlı adam yine her zamanki yerine konuşlanmış hüzünlü bir yüz ifadesiyle etrafı seyrediyor. Adamın saçları o kadar gür, kabarık ve kıvırcık ki, bir de uzatmış, sanki kafasında saçtan yapılma bir dikdörtgen prizma taşımakta. Kalabalığı yarıp ilerlemeye çalışırken karşıdan koleksiyonun en nadide parçalarından biri göründü; jölelenip havaya dikilmiş saçlarının sağ yarısını platine, sol yarısını çingene pembesine boyamış, saçlarıyla aynı tonda çingene pembesi rujla renklendirdiği dudaklarının altında 3, üstünde 2 adet piercing takılı, bol dövmeli, açık yakalı mavi atletinden üst, minimini kot eteğinden de alt organlarının neredeyse tamamı dışarı uğramış bir çılgın hatun. Yurdum insanındaki bu çeşitlilikten başı dönmüş bir biçimde kendimi otobüse attığımda bir klasör alıp gördüğüm tipleri dosyalamak arzusuna kapılmış durumdaydım.

Dönüşte Cinnah Caddesi'nden yokuş aşağı yürümeyi seçtim. Bu defa insanlara değil çevreye odaklanarak. İki yanlı devasa çınar ağaçları yağan yağmurla yıkanmış, apartman bahçelerinde çeşit çeşit ağaç, çiçek. Yokuşun bitiminde sağda Ankara'da en sevdiğim iki heykelden biri (Diğeri Kurtuluş Parkı içinde, bir direğin tepesine dikili Kuşlu Kadın heykeli) olan Balerinler heykelini seyrettim bir süre.


Sonra da karşıya geçip Kuğulu Park'a daldım. Ama öncesinde belediye başkanlarının pek hoşlanmadığı "Aşk" heykelinin fotoğrafını çektim.


Kuğulu Park alışık olduğumuz kalabalıklığındaydı yine. Kuğular, ördekler yüzüyor, insanlar da onları izliyor, güvercinler de esasen kuğulara atılan simitlerden çöpleniyordu. O kadar yorulmuştum ki yolun geri kalan kısmında sadece ayaklarıma bakıp adımlarımı sayabildim. Dolayısıyla koleksiyona yeni parçalar ekleyecek halim kalmadı.



Benden bugünlük bu kadar, sağlıcakla kalın...

13 Temmuz 2009 Pazartesi

BALKONDAKİ BAHÇE


Avuç içi kadar mutluluk yeter...


SNOOPY'Lİ KEÇELER


Kış sezonu keçelerine devam. Sevgili Snoopy'm her daim yanımda gezsin diye telefon ve gözlük kılıfımın üzerine yerleşti. Çizimi ve aplikesi biraz uğraştırsa da Snoopy için değer, varsın olsun:)



Bu bir arkadaşım için yaptığım sigaralık. Ama ne diyoruuuuz? Sigara sağlığa zararlıdır;) Babam benim çocukluğumda sigara içerdi, sonradan bıraktı. Keyfi yerinde olduğu zaman sigarayı yakar ve şu manzum bilmeceyi tekrarlardı:

"Ol nedir ki, boyu uzun, eni yok
Dilberin busesin emer dili yok,
Yanar âteş-i sûzân ile
Dar zamanda yetişir, konuşur insan ile"

Bilmecede sigara her ne kadar çok övülmüşse de, ben yine de inanmayın derim:)

12 Temmuz 2009 Pazar

MACBETH

Bu sıcakta klasikler, hele de Shakespeare mi okunur diyorsanız işte size yazlık bir seçenek: Macbeth'in çizgi romanı. Çizimlerini Jon Haward'ın, Türkçe çevirisini ise Sevin Okyay'ın yaptığı kitap NTV Yayınlarından çıkmış. İktidar hırsının nelere sebep olduğuna bir kez daha şahit olmak istiyorsanız kolay okunuşuyla Macbeth hoşunuza gidecek.

"Acı üstüne acı,
Kan üstüne kan;
Kayna kazanım kayna,
Yan ateşim yan."

MACBETH/WILLIAM SHAKESPEARE
NTV Yayınları-141 sayfa-Çizgi Roman

ÇİÇEK BİR ŞÖLEN YAŞAMDA...


ÇİÇEK SENFONİSİ

çiçeklerin akşamlarını
akşamların çiçekleri
aydınlatır..

çiçeklerin adlarını
birbirlerine benzemezlikleri
adlandırır.

biri alır bir güneşi
öbürüne yıldız sunar,
biri öbürünü yağmurlandırır.

bir başkası bir güzelliği
akıl almaz çalımıyla
karanlıklandırır.

bir düğünü aklandırır biri,
biri bir yalanı silerken
biri bir ölümü anılandırır.

biri bekler sabahları,
biri gündüz diye çıldırır
bir başkası aydınlığı akşamlandırır.

biri bağlar-bahçeler içinde nazlı,
biri kendi kendini doğurur bayırlarda,
biri kayaları ayaklandırır.

pencereden bakar biri,
biri el sürdürmez kimseye,
biri kendini ağaçlandırır.

tırmanır biri el ermez dikliklere.
biri yerlere yaslar yüzünü
topraklandırır.

biri ordusunu yayar birdenbire
tarlalara, öbek öbek,
kanlandırır.

biri şarkılarla gözleri besler,
yeşillikleri ve sevgilileri
umudlandırır.

çiçekler hep bekler gibidir,
oysa hiç beklemezler;
biri arılandırır, biri kuşlandırır.


biri rüzgârlandırır gönülleri,
biri kızdırır soğumuş külleri..
biri de kendini kucaklandırır.

biri tek başına yürür yazgısında,
biri sepetlerde demet demet
ününü kaldırımlandırır.

biri vazolandırır kendini salonlarda,
biri kurur bir kitabın içinde,
biri de kafes arkasında saksılandırır.

çiçekler bir şölen yaşamda,
renklerin en büyük orkestrası..
dursuz-duraksız çalar her insanda
sevinci, aldanıyı, ölümü ve yası.

Özdemir ASAF

Çiçek güzelliğinde geçsin Pazar gününüz...

11 Temmuz 2009 Cumartesi

İNCİR TATLISI

Tatlı yiyip tatlı konuşacaksak dost niye acı söyler? Dosta tatlı yedirsek, tatlı söylemez mi? Yapalım yukardaki tatlıyı, yedirelim dostlara bakalım ne söyleyecekler?

Efendim, ben yukardaki güzel görünümlü tatlıyı dostlarım için yaptım gerçekten. Hem de ilk defa denedim büyük bir cesaretle, sonuç harika oldu. Üstelik yiyen arkadaşlarımdan biri mutfakta rakip tanımayan bir yetenektir, ondan bile tam not aldım. Şimdi "Kuru incir tatlısı" yapma kararını alınca önce şöyle bir dolaştım nette, birkaç tarifi gözüme kestirdim ve onların bir karmasını yapıp kendimden de birşeyler ekleyerek iyi bir ürün meydana getirdim zannımca.

Malzemeler şöyle:
Yarım kilo kuru incir
1 su bardağı şeker
1 su bardağı su
1 su bardağı iri parçalanmış ceviz
Süslemek için kaymak ve taze nane

İncirlerin saplarını koparıp ılık suda yumuşayana kadar bekletiyoruz. Teflon bir tavada iri iri parçalanmış cevizleri kavuruyoruz. Yumuşayan incirlerin içlerini açıp cevizle doldurduktan sonra yine teflon bir tavaya dizip üstlerine 1 bardak şekeri ve suyu döküp karamelize olana kadar pişiriyoruz. Soğuyunca üstlerini kaymak ve taze nane ile süsleyip servis yapıyoruz.

Afiyet olsun, dostlarınız sofranızdan hiç eksik olmasın...