.

.
.

3 Kasım 2017 Cuma

CUMA

Bir gün atladım, özür dilerim Ferminaaanımcım 😀

Antalya'da rahatsız etmeyen bir yaz hala devam etmekte. Deli sıcaklar, yapış yapış nemler bitti, gündüz ısıtan, gece hafiften ürperten bir hava başladı. Sıcağın adı pastırma mı, sucuk mu bilemeyeceğim ama denize bile giriliyor. Keşke yaz boyu hep böyle olsa. 

Dün bu güzel havadan istifade arkadaşlarla buluşmak üzere yola düştüm. Yürüyüp dizimi yormamak adına gideceğim yere doğrudan ulaştıracak biraz uzaktaki durak yerine evin dibindeki aktarmalı durağı tercih ettim, etmez olaydım. Normalde 10 dakikada bir gelen otobüsü 25 dakika bekledim. Buluşma saatine geç kalacağımı anladığım için de aktarma durağında ilk gelen otobüse atladım. Ve fekat kendisi hayli dolaşarak giden bir arkadaş imiş. Kafam karıştı alışkın olmadığım bir güzergah olduğu için, geldiğimi sanarak iki durak önce inmişim. Ne o, güya dizim ağrımasın diye 200 metre yürümemiştim, adama bir kilometreyi böyle yürütürler, oh olsun bana. En kısa yol bildiğin yoldur. Tabii ki geç kaldım, neyse ki yolda arayıp gecikeceğimi bildirdiğim arkadaş dışında diğerleri henüz gelmemişti. Güneş o kadar yakıcıydı ki kaçıp içeriye, gölge bir masaya geçtik. Bu mekana ilk kez geliyordum, keyifli bir yermiş. Tam ortasında iri bir saksıya dikilmiş hayli sağlıklı, gelişmiş bir zeytin ağacı vardı, pek sevdim. İncirli muhallebi yedik haliyle, zira hem gittiğimiz yer muhallebici idi, hem de methini duymuştuk. Güzeldi ama şekeri biraz az olsa daha güzel olurdu. Sonuçta muhallebi yemek şart değil, çay-kahve de içilebilir ve önümüz kış salep pek şükela olur. "Yine gelecek biz" diyerek ayrıldık. 

Sonunda Meryl Streep "Kramer Kramer'e Karşı"yı çevirdi, "En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Oscarı"nı da aldı ve kitap bitti, Allaha şükür. Kitap bitti ama ben de bittim, elimde böyle sürünen, böyle sıkıcı yazılmış bir biyografi okumamıştım bunca zamandır. Meryl'den soğuyacaktım neredeyse kadının günahı yokken. 

Zeytin faaliyeti sona erdi, şu an evde süzülüp tatlandırılmayı bekleyen üçer litrelik 14 adet bidon var. Allahtan o işleri "ben bilmem, beyim bilir". Kendime iki bidon zeytin kırdım ve çalışma hayatından çekildim, gerisi ona emanet. Kendim hakkında bilgi: Zeytinin kırmasını, peynirin beyazını severim. Şarküteri dükkanı mı açacaksınız dediğinizi duyar gibi oluyorum ama bakmayın siz, bizim çocuklar zeytin canavarı, hep bir olur yeni ürün toplayana kadar hakkından geliriz onların :)

Şimdi izninizle ütü yapmam ve patlıcan yemeği pişirmem lazım. Yarına kadar Charlie ve kendisine yüz vermeyen aşkı Mualla size eşlik etsin:


1 Kasım 2017 Çarşamba

EKİM KİTAPLARI

Her zamankinin aksine bu ay karşınıza 4 tanecik kitapla çıkacağım. Okuma açısından son derece verimsiz bir aydı ama katıldığım diğer etkinliklerle bu açığı kapattım diye düşünüyorum, zaten biraz da bu etkinlikler sebep oldu okuma sayımın azlığına. Ekim ayında 4 kitap okurken bir konser, bir bale, bir tiyatro oyunu, 20 film izlemiş ve bir sergi gezmişim. Festival koşturmacalarını saymıyorum bile. Gelelim okuduğum 4 kitaba:


-Ekim ayının ilk kitabı kızkardeşin henüz kendi okumadan bana ödünç verdiği Fuat Sevimay'ın "Kapalıçarşı" isimli kitabı oldu. Kapalıçarşı tarihini bir masal tadında metaforlar, uydurmalar, göndermeler kullanarak yazmış Sevimay. Geçmişi okurken bugüne rastlıyor, bugünden bahsedilirken birden geçmişe dönüyorsunuz. Anlatının orasından, burasından fırlayan tanıdık isimler de ayrı bir keyif katmış. Eğlenceli bir okuma oldu, sevdim. İstanbul ve Kapalıçarşı sevdalılarına tavsiyemdir. 


-Malum bu yılın edebiyat Nobel'ini Kazuo Ishiguro kaptı. Ben de buradan hareketle iki yıldır evde okunma sırasını bekleyen "Günden Kalanlar"ı çekip aldım raftan. Daha önce yazarın "Beni Asla Bırakma" ve "Uzak Tepeler" isimli kitaplarını okumuş açıkçası-ilki konu olarak ilginç gelse de-çok  etkilenmemiştim. Daha sonra "Beni Asla Bırakma" filme aktarılınca izlemiş ve işte asıl o zaman romanın özünü kavrayıp bir kova gözyaşı dökmüştüm. "Günden Kalanlar" ise Ishiguro'nun en sevdiğim kitabı oldu. Kitapta artık ihtişamını kaybetmiş bir İngiliz malikanesinin baş uşağı Stevens'in ağzından anlatılıyor olup biten. Eski parlak günlerin ve malikanenin eski sahibinin özlemini çeken Stevens yeni efendisinin tavsiyesiyle onun arabasını alarak bir İngiltere gezisine çıkar. Amaç hem yeni yerler görmek, hem de derinlerde kalıp itiraf edilememiş bir aşkın izini sürmektir. Yol hikayelerini ve ketum bir uşağın satır aralarında yer yer açığa çıkan duygularını okumak ilginçti. Tavsiye olunur. Kitabı severseniz aynı adlı filmi de tavsiye olunur.


-Bu ilginç isimli kitabı geçen yıl kitap fuarında, muhtemelen adının tuhaflığına kanarak almıştım. Epeydir sıradaydı Bask'lı bir yazara ait olan "Obabakoak", artık zamanı geldi dedim. Hayli hacimli kitap küçük bir kasabada (Kasabanın adı Obaba) geçen çeşitli olayları orada yaşayanların ağzından anlatıyor. Yer yer ilgi çekici öyküler okusam da bütün olarak çok sevdim diyemeyeceğim. 


-Meryl Streep'i kim sevmez? Ben bayılırım, kitapçının yeni çıkanlar rafında görür görmez de kaptım zaten. Ama kitabın dilinde mi bir şey var, çeviri mi sorunlu, gereksiz ayrıntılarla mı bezenmiş bilemedim, 15 gündür adeta elimde süründü. Oysa biyografi en sevdiğim türlerden biridir. Kitapta Meryl'in yanısıra hayatına girmiş her türlü kişi-yönetmeninden, öğretmenine, arkadaşından sevgilisine-uzun uzun anlatılmış. Meryl'e ulaşmak için sayfalarca gereksiz bilgi okuyorsunuz. Akıcı bir uslup değil, beni kendine bağlayamadı, o yüzden de bitene kadar ben de bittim. Meryl'i sevmeye devam edelim ama bu kitabı okumasak da olur...


-Ve son olarak "Mutfağın Hatıra Defteri". Kitap yayınevinden elime ulaştığında paketi açtım ve bir yere çöküp kitabı neredeyse yarıladım. Geri kalanı da gün içinde gidip gelip okudum, sanki kendim yazmamışım gibi, bir başka gözle. Bazı kitapçılar yemek reyonunda sergilese de bu kitap yemek kitabı değil. Tamam ana tema yemek, hatta içinde editörün tavsiyesiyle konmuş yemek tarifleri de var ama aslında küçük bir kızın ağzından mutfak tatlarının anılara bağlandığı bir yetişkin kitabı. Ben kendi kitabım için tavsiye veremem, dileyen alıp okur, belki kendi çocukluğundan da bir şeyler bulur.

Daha çok kitap okumanın arzu edildiği Kasım ayı sonunda buluşmak üzere...

31 Ekim 2017 Salı

PAZARTESİNİN ERTESİ

Sabahleyin balkondan sokağı temaşa ederken apartmanın önüne bir kamyonet yanaştı. İçinden inen gençten iki kişi omuzladıkları kocaman levhaları zemindeki dükkanlardan birinde faaliyet gösteren tabelacıya taşımaya başladılar. Sokak zaten dar, bir de yol kenarına arabalar park edince geçmek sorun oluyor. Kamyonet boşalırken arkadan bir midibüs geldi, sağlı sollu düzensiz park etmiş araçlar olunca geçemedi, kamyonete yoldan çekilmesi için korna çalmaya başladı. "Eyvah" dedim, "şimdi kavga çıkacak". Levhaları taşıyan genç koşarak geldi, araçtan bir malzeme daha aldı, korna çalan aracın sürücüsüne dönüp "Kusura bakma abi, şimdi çekiyorum, kusura bakma" dedi, aldığı malzemeyi yerine teslim edip araca atladı, bir "kusura bakma" daha yollayıp gazladı gitti. Budur işte. Çoğunluğun yaptığı gibi "Patladın mı, gidiyoruz işte, ne zırlayıp duruyorsun" demesini beklerken efendi tarzı "hala aklı başında insanlar varmış" dedirtti, sevindim valla, ne yalan söyleyim.

Öğleden sonra iki kargo yollamak için sokağın köşesindeki PTT şubesine gittim. Küçücük şube insan kaynıyordu, camlardan güneş vurmuştu ve içerisi hamamdan az hallice idi. Sıra bana gelene kadar ter içinde kaldım. Ensemden süzülen damlalar ayakkabılarımın içine kadar ulaştı desem yalan olmaz. İşim bittiğinde elbiselerimle havuza girmiş gibiydim, üstelik dışarıda ciddi rüzgar vardı ve o terli giysiler muşamba gibi yapıştı üstüme. O vaziyette sağlık ocağına kadar yürüdüm, umarım hasta olmam. Hah tam burada kendimle ilgili bilgi: Yaz-kış deliler gibi terlerim, terledikçe sinir basar, kendimi yolmak isterim. Tüm hastalıklarımın nedeni bu saçma sapan terdir. Genetik bir unsur, babamdan geçme.  

Rüzgara karşı bir yandan yürüyüp bir yandan söylenerek sağlık ocağına ulaştım, bugüne kadar sesini hiç duymadığım, mimikleriyle idare eden aile hekimim istediğim ilaçları konuşmadan yazdı. Teşekkür edip çıktım, aslında yürümeyi düşünüyordum ama terim hala kurumamıştı ve rügar devam ediyordu, otobüse bindim ve yarın başlayacak Piyano Festivali'nin "Güher-Süher Pekinel" konserine bilet almak için kültür merkezine yollandım. Lakin boşa yollanmışım, bilet satışı yarın başlayacakmış. Kös kös döndüm, daha fazla rüzgara maruz kalmamak için taksiye bindim. Gelir gelmez de sıcak bir duş ve ilaç aldım. 

Dün akşam çok istediğim bir filme gittim: "İşe Yarar Bir Şey". Tek salon, tek seans oynuyordu ne yazık ki koca şehirde. Oysa nasıl güzel bir filmdi, film değil adeta bir şiir.


Başak Köklükaya su gibi güzel ve sadeydi ve müthiş oynamıştı. Öykü Karayel de genç yaşına rağmen ondan geri kalmamış. Yiğit Özşener'i ise söylemeye gerek yok, fazla uzun olmayan sahnelerinde bile "budur!" dedirtiyordu. İlk yarıda trende geçen sahnelere doyamadım. Görüntüler şahane, benim gibi ayrıntılara düşkün birisi için tam isabetti. En küçük rolü oynayanlar bile hakkını vermişti. Kısacası izlemeye doyamadım, benim için bu yılın en klas filmiydi. Barış Bıçakçı'nın sayesinde desem Pelin Esmer'e haksızlık etmiş olurum, sonuçta ikisi bir olup harika bir iş çıkarmışlar. Keşke tüm seanslarda ve birden fazla sinemada gösterime girmiş olsaydı. Nitelikli filmlerinin gişesinin az olması ne acı.

Bugün de böyle bitiyor işte, bu aralar zeytin üzerine çalışmalar sürüyor bizim evde. Yarınki görevim zeytin kırmak. Heryer batmasa o kokuyu içine çekmek pek güzel oluyor kırarken ama elleri ve çevreyi fena kirletiyor. Evet kalın sağlıcakla, sofranızdan zeytin eksik olmasın...

30 Ekim 2017 Pazartesi

PAZARTESİ

Ekimi yolcu etmeye bir gün kala yeni bir haftaya başladık. Zaman deli gibi akıyor. İki gündür fasılalarla yağan yağmur bugün yerini berrak bir havaya bıraktı. Yıkanmayı bekleyen çamaşırlarım da banyolarını yapıp gövdelerini güneşe serdiler. 

5 günlük festival maratonu bünyeyi öyle yormuş ki cumartesi gününü tamamen dinlenerek geçirdim. Sadece yemek yaptım, o kadar. Zaten dün temizlik günüydü. Şakırtılarla yağan bir sabahta yardımcı çaldı kapıyı. İkimiz de "Hay Allah tam gününü buldu" diyerek başladık işe. Daha doğrusu ben levazım hizmeti verdim, o işleri yaptı, yine de arkasını toplarken yoruldum. Ne kadar eve alışkın olsalar da illa kendi düzenlerince yerleştiriyorlar temizledikleri her şeyi, eski haline getirmek için mutlaka ek bir mesai harcanıyor. Neyse ki öğleye doğru hava açtı, gerçi camların işi bitmişti, ayrıca çok da önemsemedim, sonuçta kış geliyor, her an yağmur beklentisi olabilir. Yağmurla başlayan temizlik güneşle bitti ve önce kadını yolculadık ardından kendimiz çıktık. Sarı Kutu'dan alınma ve Ekim sonu süresi bitecek sinema biletlerim vardı, onları değerlendirelim diye. Şimdi "Festivalde izlediğin onca film yetmedi mi?" dediğinizi duyar gibi oluyorum ama ben de size şarkıyla cevap veriyorum: "Doyulur mu doyulur mu, sinemaya doyulur mu?" 😀 Üstelik bu akşam bir filme daha gideceğim, dedim ya, biletleri değerlendirmezsek yanacak.

Hangi filme mi gittik? Şuna:


Ne göreceğimi aşağı yukarı tahmin ediyordum, yanılmadım da. Evet, eli yüzü düzgün, pek çok kişinin duygularına hitap edecek bir film olmuş ama asla bir Oscar adayı değil. Neredeyse başrolü üstlenmiş şirin Koreli kızın filmin sevilmesinde etkisi çok, oyuncular da rollerine oturmuş ama beni filmden ziyade filmin sonunda öyküye konu olan gerçek kişilerin kavuşma sahneleri ve fotoğrafları duygulandırdı. Reklamlarla birlikte 2,5 saati bulan filmin bitiminde bir çok kişi mendillerini çıkarmış gözlerini siliyordu. Başarı ölçüsü gözyaşıysa film başarılı olmuş demektir. Oscar kriterininse gözyaşı olacağını pek sanmıyorum. Yolu açık olsun, salonun dolu olmasına bakılırsa-gerçi pazardı ve resmi tatildi-yolu açık olacak gibi görünüyor, en azından yurt içinde.

Bu ay okuduğum kitaplar açısından yılın en verimsiz ayı oldu diyebilirim. Günlerdir elimde Meryl Streep'in yaşamöyküsü sürünüyor. 15 gün oldu neredeyse ben kitaba başlayalı, kadın hala sinema kariyerine başlayamadı, o derece yani. Ama inat ettim bitireceğim ve Meryl'i meşhur edeceğim 😀

Şimdi izninizle, zeytin zamanı geldi, bir miktar zeytin kırmam gerekiyor, malum akşam da "İşe Yarar Bir Şey"i izlemek için yine sinemaya gidilecek. Biraz çalışayım da eğlenceyi hak edeyim 😀

27 Ekim 2017 Cuma

FESTİVAL 5

Ve bitti, bitmeseydi ben bitecektim zaten. Öyle böyle değil çok yorulduk ama değdi, bütün aksaklıklara rağmen.

Gece doğru dürüst uyuyamadığım için sabah seansına gtmek çok zor geldi, hatta kısa bir an "yatayım yahu, boşver, yeter gördüklerim" dedimse de bir yandan da yataktan çıkmaya çabalıyordum. Bugün programda 2 film vardı, zaten başka da gösterim yoktu, akşam ödül töreni var, bakalım beğendiklerimiz dereceye girebilecek mi? İlk film "The Florida Project" isimli bir Amerikan yapımıydı. Bolca çocuk gürültüsü, havai anne ve devletin iyi bakılamayan çocuğa el koyma gayreti, tipik Amerikan filmi. Kısacası ahım şahım bir yanı yoktu, hasbelkader yarışma filmi olmuş. 

 

Diğer filme kadar olan sürede yakındaki AVM'ye gidip karnımı doyurdum, sonra D&R'a girip kitabımı sordum. "Bize gelmiyor" dediler tuhaf bir şekilde, yayıncıyla görüştüm, aslında dağıtım varmış şaşırdı gelmeyişine. Görüşecek bakalım, internetten satışını yapıp mağazaya getirmemek saçmalık. Sonra Selçuk Altun'un son kitabı "Ardıç Ağacının altında" ve Can Gürses'in son kitabı "Ölüyordum Geçerken Uğradım"ı aldım. Oradan çıkıp Karaca'ya girdim ve ne zamandır aklımda olan, ünlülerin Unicef yararına dizaynını yaptıkları fincanlara baktım. Bu arada kendimle ilgili bir bilgi daha: Her çeşit fincan ve kupanın hastasıyım, yer olsa bütün evi doldurabilirim. Dün ara Güler'den imzalı kitabı kapmıştım, bugün de onun tasarladığı fincanları alarak çıktım. Pek güzeller doğrusu :) Sinema salonuna dönerken sütlü Americanomu da aldım ve içerek yola devam ettim. Son yudumu aldığımda kapıdan içeri giriyordum. Zavallı çantam bilmemkaçınca sefer olarak güvenlik kontrolünden geçti ve az sonra açılan kapıdan "Loving Vincent" isimli filmi izlemek üzere yerimi aldım. Lakin yerim pek iyi değildi. Film boyunca altyazıları okumak için boynum tutuldu, belim, sırtım ağrıdı. Çok kısa bir süre de uyukladım itiraf edeyim. Aslında çok ilginç bir filmdi. Daha doğrusu bir animasyondu. Vincent Van Gogh'un yaşam öyküsünden kesitler ve ölümü gerçek oyuncularla yapılan çekimin ardından 125 profesyonel ressam tarafından yapılan çizimlerle canlandırılmış. Kendinizi Van Gogh'un resimlerinin içinde dolaşır gibi hissediyorsunuz.


Film sonrası filmin yapımcısı Sean Bobbitt (?) ve yönetmeni Hugh Welchman ile film üzerine bir söyleşi yapıldı. Yalnız yönetmenin kendisi de kırmızı saçı ve sakalıyla Van Gogh'un modern hali gibiydi, acaba o yüzden mi niyet etti ki böyle bir film çekmeye :) Gerçi fikir bir diger yönetmen olan ressam karısı Dorota Kobiela'dan çıkmış. Film bir İngiliz-Polonya ortak yapımı. 

O kadar yorgundum ki eve zor attım kendimi, iki gün dinlenirsem ancak kendime geleceğim. Giderayak aşağıdaki fotoları da bırakayım. İlki en ünlü film kahramanımızla çocukların muhabbetini, diğeri ise festival alanını gösteriyor:



Yeni festivallerde buluşmak dileğiyle diyor, festivalle ilgiligenel bir yazının da yarın geleceğini bildiriyorum...

26 Ekim 2017 Perşembe

FESTİVAL 4

Ay aman 4. günü de tükettik, kaldı bir yarın ve 2 filmcik.

Sabah yine erken düştüm yollara, taksi durağına yaklaşırken iri boy bir fare karşı kaldırımdan acele acele gidiyordu, sanırım o da filme yetişecekti. Ah Antalyamın rutubetli zerzeminleri. Neyse fareye birlikte gitmeyi teklif etmedim elbette, taksiye bindim ve dünkü poyrazla pusu süpürülmüş, berrak gökyüzünü ardına almış, kalemle çizilmiş gibi güzel Beydağları'na baka baka menzilime ulaştım. Evde içemediğim çayı yandaki cafede içip kapıların açılmasını beklemek için fuayedeki koltuğa yerleştim, meğer yanımdaki koltukta da Bılıt Aras oturuyormuş, farkına bile varmadım, arkadaş söyledi, adam botokstan tanınmayacak hale gelmiş :) Derken kapılar açıldı ve klima marifetiyle  düşük ayarlı bir buzdolabı modunda soğutulmuş salonda yerimizi aldık, yine sarındık büründük ve Meksika yapımı "Nisan'ın Kızları/Las Hijas De Abril" isimli filmi izlemeye başladık. 


17 yaşındaki hamile Valerie, üvey ablası Clara, anneleri Abril ve yeni doğan bebek Karen'n öyküsü var bu filmde ve oldukça sürprizli gelişmeler yaşanıyor. İlginç bir filmdi. 

Öğlen seansına kadar yandaki cafede kahve içtik ve yanıbaşımızdaki ağacın üstünde şu manzaraya şahit olduk. O uçusan beyaz arkadaşlar kuş değil efendim, miniminnacık sinekler:

Sonra yemek yemek için yakındaki AVM'ye gittik, gözlemeden, dönerden gına geldi zira, ev yemeği üstü çay götürdük. Öğlen seansında senaryosu ve rejisi Andaç Haznedaroğlu'na ait bir Türk filmi vardı: "Misafir/The Guest".


Suriyedeki savaşta evlerini ve ailelerini kaybeden Lina ve komşusu Meryem'in Suriye'den İstanbul'a, oradan Bodrum'a olan zorlu yolculuğu, hayatta kalma savaşları ve birbirlerine tutunmaları anlatılıyor filmde. Güzel bir sinema dili var, özellikle küçük kız çocuğunun oyunculuğu mükemmel. Gösterim sonrası oyuncularla sohbet vardı ama bizim de kahve içme ihtiyacımız vardı o yüzden katılmadık ama kahve sonrası salona döndüğümüzde Meryem rolündeki güzelim Saba Mubarek kameralar karşısında ropörtaj yapıyordu.


Ve günün son filmi bir İran yapımı idi: "Dürüst Bir Adam/Lerd". Senaryo ve rejiyi Mohammad Rasoulof yapmış, biraz uzunca ama izlenebilir bir öyküydü. İran sinemasını seviyorum, en kötüsü bile kayda değer oluyor. Bu filmde dürüstlüğünden taviz vermemeye çalışan Reza'nın sonunda toplumun adaletsizliğine ve çürümüşlüğüne teslim oluşunu konu edilmiş. Reza'nın karısı Hadis rolündeki Soudabeh Beizaee'nin güzelliği ise görmelere değerdi ve Bergüzar Korel'e çok benziyordu.
 

Çıkışta alt kat fuayede Ara Güler kitaplarını imzalıyordu, hemen sekiz çizen kuyruğa dahil ve sonuçta festival komitesinin kıyağı olarak imzalı ve tuğla boyutlu bir Ara Güler kitabına sahip oldum. Yalnız üstad hayli yaşlanmış.


Kapıdan çıktığımda alana kurulmuş podyumda İpek Açar ve Serkan Çağrı sahne almıştı. Fotoğraf çekip söyledikleri şarkı bitmeden ayrıldım oradan, zira az daha kalsam yorgunluktan çığlık atabilirdim. 


Bu post da bol fotoğraflı olsun, aşağıdaki görüntüler festival alanından:



25 Ekim 2017 Çarşamba

FESTİVAL 3

Sefahat zor şeymiş be arkadaşlar, 3 gündür film izleyeceğim diye sabahın köründe kalk, akşamın köründe eve dön, canım çıktı da çaktırmıyorum. Diyeceksiniz ki "mecbur musun kardeşim?". Mecburum tabii, izlemeyeyim de kaçsın mı o caanım filmler, hayat evde oturmakla biter mi? Ne yapalım üç gün dinleniriz olur gider. (Kendin ağla, kendin sustur oldu bu ya, söylemeyin kimseye)

Efendim üçüncü günün sabahında da saatin alarmı çaldı, kalktım, hazırlandım, alelusül bir kahvaltı yaptım, düştüm yola. Bugün hava biraz serindi, sabaha kadar yağmur yağdı, dünden başlamıştı zaten. Sabahleyin biz festival kuşlarına acıyıp kesildi neyse ki. Bu arada kendimle ilgili bir bilgi daha: Yağmurlu havaları hiç sevmem, bünyem güneşle şarj olur. 

Bugün izleyeceğimiz ilk film Çinli yönetmen Vivian Qu'nun senaryosunu da yazdığı "Melekler Beyaz Giyer/Jia Nian Hua" isimli yapım idi. Hava serin ve saat erkendi, buna rağmen salonun klimasını sonuna kadar açtıkları için giydiğimiz hırkalara, büründüğümüz şallara rağmen film boyunca üşüdük. Hatta ben bir ara montumun kapüşonunu kafama geçirdim. Film oldukça güzeldi ve tüm dünya için güncel bir konuya değiniyordu: Çocuk tacizi ve örtbas edilmesi. Güzel kotarılmış bir filmdi, memnun ayrıldık salondan soğuğa rağmen. Filmin bitiminde yönetmen Vivian Qu ile yapılan söyleşiye de katıldık. Bu tarz söyleşiler hem filmi daha iyi anlamak açısından yararlı, hem de soru yönelten kişilerin çoğunun soru sormaktan ziyade egolarını tatmin etmelerini izlemek açısından eğlenceli oluyor. Bugün ilk soruyu ilk sırada oturan ve mikrofonu eline aldıktan sonra adını, yaşını, mesleğini, memleketini, medeni halini ve çocuk sayısını söyleyen bir öğretmen amca (amca dediğime bakmayın ben yaşlardaydı :) yöneltti. Öğretmen amcamız soru mu sordu, filmin kısa bir özetini yapıp takdir duygularını mı iletti, yoksa sözkonusu olayın sosyokültürel sebeplerini anlamsız cümlelerle açıklamaya mı çalıştı bilemedik. Çevirmen bile yetemedi şahsın anlattıklarına. Soru-cevap kısmının uzunca bir süresini yedi sonuçta. Soru soranların arasında söyleşi boyunca sakız çiğneyen Se.lim A.takan ile tam önümde oturan ve kim olduğunu asla bilmediğim, öğrenmeye hevesli olmadığım bir de aktör vardı. Aktör olduğunu kendi söyledi, hatta kendinden o kadar emindi ki mikrofon uzatıldığında "benim sesim duyulur" diyerek reddetti. O Allah vergisi gür sesini mikrofonla lekelemek istemedi büyük olasılıkla. Sordukları soruların da ipe sapa gelir yanı yoktu zaten, laf kalabalığı. Yanımda oturan kızın sorduğu soruyu ise ilk kez söz alan öğretmen cevaplamak istedi ama oralı olmadı kimse. Hasılı oldukça eğlenceli söyleşiden sonra yemek yemeye gittik.




Günün 2. gösterimi "Zor Bir Karar/Biryareke Zor" isimli Ender Özkahraman'ın yazıp yönettiği bir filmdi. Çoğunlukla Kürtçe, kısmen Türkçe olan filmin ana teması Hakkari'de babası ve abisi ile yaşayan Eylem'in burnundan hiç memnun olmaması ve onu estetik ameliyatla düzelttirmek için türlü çareler araması idi. Diğer önemli konu da küçük çayocağını büyütmek için tefeciden para alan ve bu nedenle başını derde sokan abinin sıkıntıları idi. Salondan ayrılmalara, yer yer homurtulara sebep olsa da filmde ara ara evin TV'sinden yükselen haberler dışında politik bir gönderme yoktu. En büyük derdimiz burun ve abinin tefeciden aldığı paraydı. Anlamadığım nokta ise kızın burnunun ebadını ayna yerine yıkadığı tencerelerde görmeye çalışmasıydı. İzlenebilir düzeyde bir filmdi ama izlemezseniz de çok bir şey kaybetmezdiniz. 


Film sonrası yine söyleşi vardı ama bu defaki seansımın saati erken olduğu için katılmadım. Biraz hava alıp, Sinema-TV bölümünde asistan bir genç kadının festival ile ilgili anket sorularını cevapladıktan sonra üçüncü filmi izlemek için salonda yerimi aldım. Bu seferki yarışma filmi değil "Ustalara Saygı" kuşağından Danis Tanovic'in 2010 yapımı "Güzel Bir Hayat Düşlerken/Cirkus Columbia" isimli yapımı idi. 20 yıl kaldığı almanya'dan savaş sonrası Bosna-Hersek'in küçük bir köyüne dönen Divko'nun evi, köyü ve yaşamı ile ilgili büyük hayalleri vardır ama işler beklediği gibi yürümez. Akıcı, düşündürücü, keyifli bir filmdi. Daha önce de Antalya'daki  Uluslararası Yarışma'da En iyi Film ödülünü almış.


Sinema çıkışı yağmur bulutları dağılmış, gökyüzü berraklaşmış, hafiften bir rüzgar çıkmıştı. Yarın yine 3 film izlemek üzere festival nöbetine devam...