.

.
.

7 Mart 2015 Cumartesi

"GÖKYÜZÜ GİBİ BİR ŞEY BU ÇOCUKLUK/HİÇBİR YERE GİTMİYOR"*



Nedense hep kışın bitmesine sayılı günler kalıp ilkbaharın kokusu havada titreşmeye başlarken düşüyor aklıma, sokak kapısı 6 komşununkiyle aynı ortak balkona açılan, arka balkonu Çiftlikten Anıt Kabir'e panoramik bir Ankara manzarasını kucaklayan, bize kocaman gelen küçük evimiz. Çocukluğumun ve ilk gençliğimin en güzel günlerini geçirdiğim, artık yerinde kocaman bir moloz yığını olan o dört blok. Küçük bir salona açılan iki oda, buzdolabının bile sığmadığı bir minik mutfak, tuvaletten yarım bir duvarla ayrılmış banyo, hepsi o kadardı. Gönüllerimiz o kadar genişti ki hiç daralmazdık o evde. Bir odam bile yoktu, salon hepimizin yaşama alanıydı, odalardan biri annemle babamın yatak odası, diğeri ise gelmesi olası misafirlere tahsis edilmiş dört koltuklu, camlı büfeli bir müzeydi. Temizlenir paklanır kapısı çekilirdi, içeri girmek annemin vereceği vizeye tâbiydi. Salondaki somyalardan biri-kahverengi yeşil örtülü olanı-yatak odam, annemin çeyizinden kalma tahta koltuklardan birine monteli, babamın suntadan yaptığı portatif masa çalışma odam, "küçük divan" dediğimiz, salonun hemen girişinde duran minnak somya ise oyun ve okuma alanımdı. O minnak somyayı anneannemin komşusu Ağavni tantik vermişti bize. Ağavni tantik'e apartmandaki herkes Avniyanım derdi, kocası ve birlikte yaşadıkları biri evli 3 oğlu kuyumculuk yapardı. Yaşlanıp kocası öldükten, oğulları başka şehre göçüp yalnız yaşamaya başladıktan sonra anneannemi her ziyarete gidişimizde eline 52'lik iskambil destesini alır, terliklerini sürüye sürüye anneannemin dairesine gelir, "Var mısın bir parti Tık'a?" diye babamı iskambil oynamaya davet ederdi.

Bahar önce kokusuyla gelirdi o mahalleye, incecikten bir çiçek kokusu, güneş kokusu, su kokusu gibi. Gökyüzünün rengi değişirdi sanki. Sırtımızda hala paltolarımız olsa da bilirdim ki bir aya kalmaz babam elinde bir kesekağıdı çağlayla dönecek bir akşam işten. İşte o zaman baharın gelişi resmileşecekti. Henüz kaldırım kenarındaki ağaçlar yapraksızken sıcak bir iklimde meyvelerin olgunlaştığını düşünür umutlanırdım. Babamın bana olan sevgisi çağlada somutlaşırdı. Tuza banıp ağzıma attığım her çağla sevinç olarak dahil olurdu bünyeme. Sonra ağaçlar çiçeğe dururdu. Herhangi birimizin sırasına oturunca çorap lastikleri ve uzun pembe pazenden donunun konçları görünen, Türkçe öğretmeninden ziyade komşu teyzeye benzeyen tombul ve şirin Nuriye öğretmenden öğrenmiştim çiçeklenme sırasını. Sınıfın penceresini açıp derin bir nefes alır, "Yenimahallemiz ne güzel" kelamını ihmal etmeden "önce bademler çiçeklenir çocuklar" derdi, "ardından erikler, kavaklar pamuklanınca da kiraz çıkar". Al sana en hasından Türkçe hayat bilgisi. Okulun sarmaşıklı cephesine bitişik sınıfımız bahçe duvarının dibindeki iğde ağacına bakardı. Mis kokardı çiçekleri, bahar iyice şıngırdamaya başlayınca kimbilir sınıftaki hangi kıza aşık, baharla kanı kaynamış bir genç "El Cordobes"i ıslıkla çalarak geçerdi her gün aynı saatte.  Herkes gözucuyla birbirini süzer, herkes aynı anda kızarırdı. 

Apartmanın arkasındaki şantiye renklenirdi derken, papatyalar, gelincikler çıldırır, ballıbabalar taşların arasını mora boyardı. Pisipisi otları toplardık, tüylerini yolar, sapını bir umut yastığımızın altına koyardık dileğimiz olsun diye. Üzerinde kocaman bir kurukafa ile "ölüm tehlikesi" yazan trafonun önündeki betonda çift ip atlar, ölüme inat hayata asılırdık. Ve erik tezgahlarda yerini alırdı en çarpıcı yeşiliyle, erik mutluluk demekti, bahar demekti, sevinç demekti, çocukluk demekti. Ne zamanki erik dişlerimi kamaştırmaya başladı o zaman anladım büyüdüğümü. Yine de ne kadar büyüsem her bahar geldiğinde gönlüm bir kuş oldu o eve kondu. Yakındır kanatlanıp artık ev olmayan moloz yığınının üstünde kanat çırpması...

*Edip Cansever

6 Mart 2015 Cuma

BAHAR GELİRKEN

Sonunda güneş bahar ışıltılarıyla parlamaya, o farklı ışık görülmeye, o farklı koku duyulmaya başladı. Bu demek değil ki yağmur şakırdamayacak, şimşekler çakmayacak ve Antalya kendinden hiç umulmayan soğuklukta bir kaç gün daha geçirmeyecek. Olsun, sonunda bahara çıkacağız ya, ona da razıyız. Dün sabah evdeki olağan işlerimi toparlar toparlamaz öncelikle epeydir ertelediğim ve bu nedenle aynaya bakmak istemediğim bir zorunluluğu halletmek için kuaföre yöneldim. Kızlar saçımı boyayıp manikür yaparken ben duvardaki TV ekranından ilk kez "Kocamın Ailesi" dizisinin tekrar bölümlerini izledim. O bitince Sezgin Kaymaz'ın son kitabı "Bakele"den birkaç öykü okudum. Derken işim bitti, boyalı saçlarımı savura savura yürüyüşe çıktım. Hava mis, gökyüzü berrak, dağlar heybetli, her yer rengarenk idi, içim açıldı. Refüjlere dikilen laleler açmış bile:


Doğa uyanmaya başlamış, otlar yeşermiş, çiçekler topraktan başlarını uzatmış, çalılar çiçeklenmiş, oh içim açıldı:



Yürüyüşe parkın içinden devam ettim, falezlerden denize baktım, denize bakanlara baktım, dalgalara baktım, Bey dağlarına baktım, sahilde güneşlenenlere baktım:




Yorulunca yerleştim bir cafeye, kahvemi yudumlayıp arada sırada denize bir bakış fırlatarak "Bakele"den öyküler okudum:


Yeterince dinlenince hemen yakındaki müzeye gittim. Niyetim müze kartımı yenilemekti. Çabucak hallettim, baktım sergi salonunda ebrular sergileniyor, sergiyi gezdim. Sonra Müze mağazasına girip kendime Piri Reis haritası desenli bir yelpaze aldım, malum havalar ısınıyor artık, yelpaze acil ihtiyaç kategorisinde :) Müze bahçesinde dolaştım biraz, on yüz milyon bininci kez seyrettim taş oymalarını:



Ben müzeden çıkarken içeriye İdil Biret giriyordu, bu akşam senfoninin salonunda konseri var, bekleriz :)

Yürümelere doymadım, eve kadar yürüdüm, geçerken pazara uğradım, ne kadar ot bulduysam yüklendim, ilaveten bir demet mor zambak aldım. Kapıdan girdiğimde bir adım atacak halim kalmadıysa da mutluydum...

3 Mart 2015 Salı

ŞARKILAR, ANILAR, BEBEKLER, DİYETLER, ANNEANNELER, ANNELER VE DAHA NELER NELER...



Sabah kendimi zorla erken uyandırıp bir süredir dalgınlığımdan yararlanıp kan değerlerimde halay kuran kolesterol ve benzeri zararlıların yaptığım diyetle ne kadarını yok edebildiğimi öğrenmek için sağlık ocağına gittim. Geçen ziyaretimde çok basit bir testi bilemeyip "bu neymiş?" diye soran aile hekimimle tekrar muhatap olmak bahasına hem de. Galiba yıldızlarımızda bir uyumsuzluk sorunu var ki bu defa da testleri yazmadı. "1 ay önce yaptırmışınız zaten, 1 ayda değişmez bu değerler" deyip savdı beni başından. "Damar benim, kan benim, sağlık sigortası benim, keyif benim" ama sahip olduğum bu varlıklar yeterli değilmiş demek ki, "yetki de benim" diyen bir otoriteye saygısızlık etmeyelim diyerek kös kös döndüm eve. Yolda anneannemi andım, o her ay gidip "golusturunu ve şekerini" ölçtürür, sonuç kağıdını da akşam babam kapıdan girerken eline tutuştururdu. Şayet değerler normalse biraz bozulurdu, "hastalık imajı" her zaman önemli bir faktördür ilgi çekmek için. Yok eğer değerleri yüksek çıkmışsa bu defa da neleri yiyemeyeceği konusu gündeme gelirdi. Babam sıralardı: "Ana, et yasak, tereyağ yasak, hamur işi yasak". Anneannem sorardı: "Pastırma?" "O da yasak", anneannem sorardı: "Sucuk?". "O da yasak". Anneannem sorardı: "Zeradar, bi damlam yesem bile mi yasak?". Babam haini cevaplardı: "Yasak, hatta sen dünyada sucuk diye bir yiyeceğin olduğunu unut". Anneannem meyus köşesine çekilir, tesbihini çekerek gözlüklerinin üstünden televizyon izlemeye başlardı ama gözü bakar gönlü sucuk, pastırma, et, ekmek üzerine güzellemeler düzerdi. Üç gün yemez dördüncü gün "Biz koca öküze benzeriz, yemezsek çökeriz. Yenmeyecek olsa icat edilmezdi hem" diyerek alıştığı usulde devam ederdi, nur içinde yatsın. 

Yolda simit fırınına denk geldim, hem de Ankara usulü, diyet kaçamağı yapmak bahasına daldım içeri. Simit aldım, yarım yemekti niyetim ama eve gelip de tartıya çıkınca gördüğüm -2 rakamla keyfim yerine geldi, tam simit yedim, 1 aydır süren diyete rağmen gram oynamayan kiloları ekarte ettim ya, sefam olsun. Eh ben diyetteyim yağsız-yavan yiyorum diye hane halkını da bu kadere mahkum edecek değilim ya, mutfağa yemek yapmaya girdim. Eksilen kilolarımın keyfiyle midir nedir soğan doğrama sırasında kendimi şarkı söylerken yakaladım. "Kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgarına"; annemin en sevdiği şarkı, benim çocuk yaşta ilk öğrendiğim şarkı. Gözümün önüne beş yaşım ve bir otobüs yolculuğu geldi. Yazları babamın akrabalarını ve annemin teyzelerini ziyaret için birbirine komşu Orta Anadolu şehirlerine giderdik. Konya aktarmalı bir Ulukışla yolculuğuydu sanırsam. Pencere kenarında oturuyor ve sağ yanımdan akan bozkıra bakarken içimden bu şarkıyı söylüyordum: "Ey ufuklar diyorum, yolculuk var yarına". Kucağmda Konya çarşısından alınmış bir bebek, hazırolda duran mavi üniformalı şirin bir oğlan çocuğu. Babam adını "Mektepten gelmiş Memet" takmıştı. O kadar sevimliydi ki her zaman oynadığım parmak boyutundaki kolu bacağı hareketli plastik bebeklerin yerine bu yumuşak dokulu, bayağı büyücek bebeği tercih etmiştim. Sonrası biraz flu. O gece birilerinde kaldık, kimdi net hatırlamıyorum, sabah Ankara'ya doğru yola çıkmak için hazırlanırken bebeğimi bulamadım, bizimkiler ev sahiplerini müşkül duruma sokmamak için fazla tantana yapmadılar, yenisini alırız diye kandırdılar beni. Kimbilir giren-çıkan çocuklardan biri özenip almış mıydı yoksa bir yerlere girip gözden mi yitmişti bilinmez. Bir daha aynısından bulamadık tabii, günlerce yasını tuttum. Ne zaman "Kapıldım gidiyorum" şarkısını duysam önce annemi, sonra o bozkır manzaralı yolculuğu ve "Mektepten Gelmiş Memet"imi hatırlarım. 

Bu da böyle bir an yoklayan bir anıydı, hafıza garip, ne zaman nerelere gideceği belli olmuyor ama benim şimdi ne yapacağım belli. Yabancı dilde Oscar adayı filmlerden birini daha, "Leviathan"ı izleyeceğim. Kalın sağlıcakla...

Not: Fotoğraf "Baharı beklerkene gözümün kökü sarardı" isimli çalışmamdan :)

27 Şubat 2015 Cuma

ÖZETLE


Oscar beni yormuş galiba hafta başından beri tek satır yazmamışım, zaten yazacak fazla bir şey de yok:

-Antalya bu kış 10 yıllık yağmur stokunu tüketti, benim de içimi tüketti.
-Bugün güneş bulutlarla saklambaç oynuyor, şimdilik yağmur yok.
-Dün pazardan frezyalar (aslında burada frezyaya arpa çiçeği diyorlar) ve pazarcının bozuk parası çıkışmayınca bir demet de solmak üzere olan nergis aldım. Mis gibi kokuyorlar, bakınca seviniyorum. 
-Enginar tezgahları açılmış, bugün pişirerek siftah yaptım ve bahar geliyor diye mutlu oldum. 
-Bir aydır diyetteyim, bir kilo bile veremedim. İnatla direnen arasına beton dökülmüş hatta çelik konstruksüyonla güçlendirilmiş yağlarımı kutluyorum.
-Tayfun Pirselimoğlu'nun yönettiği, başrolünde Ercan Kesal'ın oynadığı "Ben O Değilim" isimli filmi izledim, hem yönetmeni, hem de Ercan Kesal'ı beğenmeme rağmen bu filmden çok sıkıldım.
-Antalya Devlet Tiyatrosu'nca sergilenen "Vahşi Batı" oyununu seyrettim, uzun zamandır sahneye konan ADT oyunları arasında en dişe dokunur olanıydı. 
-Hayatımın yazarı Isabel Allende'nin son kitabı "Cinayet Oyunu"nu okudum, polisiyeyi bile kendi üslubunca şahane yazmış yine, elleri dert görmesin. 
-Hazır hava açılmışken çarşıya çıkmam lazım, hepinize güzel bir hafta sonu diliyorum. Kalın sağlıcakla...

23 Şubat 2015 Pazartesi

VE BİR OSCAR DAHA GOES TO...

Aslında biraz kırgındım, geçen yıl beni kapılarda bırakıp ödül törenine almadıkları için. Arsızlığımla yan kapıdan girmiş, narçiçeği kostümlü, genç irisi Gabourey Sidibe'nin (bakınız bu yazı) eteğine yapışıp kırmızı halıda az biraz dolanmıştım. Oscar Komitesi geçen yıl bana karşı yaptıkları büyük saygısızlığın ve değer bilmezliğin farkına varmış olacak ki Digitürk aracılığıyla özel davetiye yolladı. Kendimi naza çekecektim esasen ama siz değerli takipçilerime olan saygımdan "eh hadi bari gideyim, şahsım için bir şey istiyorsam namerdim, her şey cânım okuyucularım için" diyerek hazırlanmaya başladım. Bu kez "C&A" höt kütürü olan gri eşofmanımı çektim ayağıma, üstüme nadide bir butikte örülmüş soluk mavi süveterimi geçirdim. Son anda yaka kenarında bir leke olduğunu farkettim ama ilgi çeksin diye özellikle yaptığımı düşünmeleri için değiştirmedim. Ayağıma kalın çoraplar ve pofuduk terlikler giydim, mazallah üşütürüm de programı kaçırıveririm diye tedbirli oldum. Zaten şakır şakır yağmur yağıyordu, bizim memlekette olsa çıngar çıkar, "yağmur yağdı, branda delindi, kafamıza su aktı" diye. Höt kötür, milyonluk tufaletlerini çekmiş artizler "gık" bile demediler kuaför elinden çıkmış saçlarına tepedeki deliklerden şıp şıp akan damlalara. Bu kez yanıma sefertasıyla yiyecek almadım, hem diyetteyim, hem de elbet "after party"ye beni de alırlar, marul, havuç, turp bir şeyler bulur atıştırır, açlığımı yatıştırırım diye.

Efendim kırmızı halıya adımımı atmamla beraber karşıma şu iki hatun çıktı:


Ben bir sevin, bir sevin; "Çarşı Çarşı, kara kartal, en büyük Beşiktaş" diye koştum yanlarına. Esasen Fenerbahçeli'yim ama "gurbette sıcak suyun faydası var" demişler, el memleketinde Beşiktaşlı da oluruz icabında. Ben öyle deliler gibi koşturunca kadınlar "Vat iz di matter looo?" diyerek kaçmaya başladılar, güvenlik falan girdi araya. Meğer Beşiktaşlı değillermiş. Oscar adayı artizlermiş bunlar Patrişya Arket'le, Rees Vittersıpon. Siyah-beyaz modacılarının seçimiymiş. Soldaki balık etli olanınkini çocukluk arkadaşı tasarlamış. Bence o bilmiyor ama tasarımcı kesin Beşiktaşlı. Lakin ürktüm öyle güvenlik müvenlik devreye girince bir kenara çekildim, dilimi yuttum seyretmeye başladım. Baktım siyahlar giymiş, cami yıkılmışsa da iskeleti sağlam ama kubbesi epey elden geçmiş bir sarışınla, kırmızılar giymiş bir afet-i devran sarmaş dolaş poz veriyorlar. Parmaklarımın ucunda yükselip "Kim ola ki bunlar?" diye bakınca tanıdım. Antonio abimizin yâr-ı âyali Melani ablamız ile Don Johnson'dan olma kerimesi Dakota hanım imiş. Melani ablamızın şakül hafiften kayık, botoks ve diğer estetikler nedeniyle harita suratlı benzerlerine dönmüş ama kızı Dakota kırmızı kostümüyle bir içim su idi.



Geçen yılki bolluğunun aksine bu sezonun tek hamilesi kemçik Keira Knightley'di. Tören başlayana kadar boş durmamış çiçek bahçesine benzeyen elbisesinin üstüne hatıra kabilinden kırmızı halıdaki ünlülerin imzalarını almıştı. "Ay em from Törki, bi imza da ben şeyetsem" diye yanaştım ama pek kötü bakınca sıvıştım hemen :)


Sağa sola bakınırken kenarcıkta çekingen çekingen duran temiz yüzlü bir oğlancıkla karısını gördüm. Oğlancağızın ya midesi ağrıyor, ya çişi gelmiş tuvaletini yolunu bilmiyor, eli karnında buruşup durur. Konukseverliğimizle ve yardımseverliğimizle nam salmış bir ırkın ahfadı olarak hemen koştum yanlarına, "Evladım, Rennie pastil ister misin, karnın mı ağrıyor, tuvaleti mi bulamadın?" dedim. Gülmeye devam etti, bu sefer İngilizce sordum: "Var senin ağrımak karın, WC, WC?". Aa terbiyesiz döndü arkasını yürüyüverdi, ben de o temiz yüzüne bakıp da efendi bişey sandıydım. Sonra birine sordum "bunun derdi ne?" diye, derdi yokmuş, Steven Hawking'miş o, yok ya pardon onu canlandıran oyuncuymuş, Edi mi, Büdü mü, öyle bi adı var. Zaten sonra Oscar'ı da ona verdiler temiz yüzüne aldanıp, bana sorsalar ne saygısız olduğunu söylerdim. 


Ben Edi'yle Büdü'yle uğraşırken kırmızı halı kalabalıklaştı, önümden çıplak denize girmiş de üstüne yosunlar yapışmış gibi biri geçti, pek şirindi, kimmiş diye sordum yanımdakine "Emma Stone" dedi, saçını kızıla boyatınca bilememişim. 


O da ne Nikol yengemiz ve şapşirik kocası düğün törenlerinden çıkıp buraya gelmişler. Hatta Nikol'e babası kırmızı kuşağını bile bağlamış. Çantamda çeyrek altın arandım ama bulamadım, biraz buruşmuş bir yüz lira çıktı, "Allah mesut etsin" deyip iğneledim dekoltesine. 


Derken önümden bir garip kıyafetli dilber geçti. Baloncuklarını patlatmayı pek sevdiğim havalı naylondan mı dikilmiş bilemedim. Poposundaki o bolluk otururken rahat etsin diye mi konmuş, içine minder mi dikmişler onu da bilemedim. Bildiğim bu Marion afetinin "2 Gün 1 Gece" filmindeki salaş kıyafetleriyle çok daha güzel ve doğal göründüğüydü.


Gözüme çarpan bir başka beyazlı geçen yıl kölelikten azat ettiğimiz Oscar'lı Lupita kızımızdı. Hacca ve Umre'ye giden her tanıdığına ısmarladığı incilerle bir fistan diktirmiş, giyinip gelmişti. 


Baktım Oscar heykelinin yanında yeşil renkli bir başka heykel daha var, bu neymiş ki diye yanına gidip dürttüm, heykel değil canlıymış. Skarlet kızımızmış meğersem. O nasıl bir şeydi yahu, Amazon mu desem, Valkyr mi desem, bu kadınsa biz neyiz mi desem, kısacası ne desem bilemedim. Skarlet'i size havale ediyorum.


Heykeller bitmemiş meğersem, bu defaki pembeydi. Omuzundaki aile boyu güle rağmen Givenet bacımız bence gecenin en asil, en zarif kadınıydı. 


Feliçiti kızımızla Jeylo yengemiz gecenin seyyar çadırları olarak salındılar kırmızı halıda.


Terzileri vaktinde yetiştiremediği için isimlerini bilemediğim bu iki arkadaştan birincisi salonun perdesine, ikincisi de mutfaktaki küp örtüsüne sarınıp gelmişlerdi. İnsana ev sıcaklığı hissettiriyorlardı.


Baktım Adriyan Bırodi geliyor pek sevindim. Kendisini oğluma benzetirim, hemen yanına koştum omuzunu tıpışlayıp "Maşallah" dedim, "Allah zihin açıklığı versin evladım" diyerek uğurladım salona.


Soldaki hanım ablamız Julyan filmde Alzheimer oluyordu evlerden ırak, pek üzülmüştüm ama neyse ki yorulduğuna değdi, Oscar'ı kucakladı götürdü evine. Sağdaki Rozmund hanım ablamız da adaydı ama öyle cadıydı ki filmde "oh olsun" dedim ödül alamayınca :)


Orkestra şefi J.K. abimize de bir selam çakmak istedim ama korktum yanaşamadım, pek sertti zira filmde.


Birdenbire kronik aday, ezeli ve ebedi hayranı olduğum kraliçem Meril'imi görüverdim. Takıldım peşine, yanına oturdum, başımı omzuna yasladım, "Sen her sene aday ol, gönlümüzün kraliçesisin" dedim, hüngürdedim.

Sonra efendim sabahlara kadar uykusuz kah güldük, kah sıkıldık, ödüller alındı verildi, benim Beşiktaşlı sandığım ablalardan biri de ödül aldı, alkışlarken Kara Kartal diye bağırdım ben yine de. Törenden sonra After Party'ye gidip yiyip içtik, derken ben müsaade istedim. Ben salondan ayrılırken Leydi Gaga bulaşıkları yıkamak için mutfağa gidiyordu:


Seneye görüşmek üzere efendim...

19 Şubat 2015 Perşembe

TERCÜME-İ HAL



Koyup zarfın içine, üstünü acıyla pulladım
Sana bir sevinçlik menevişli kuş yolladım

Son kuşlarımdı bunlar, dedim telef olmasın
Geçti artık göğsümde bir kuş barınmaz anladım

Esti rüzgar bozuk bozuk, örselendi yüreğim
Eksik gedik ne varsa ezberden tamamladım

Bende sönen şavkıması sürsün diye yaşamın
Bu kuşları senin için gözlerimde sakladım

Kim sürmüş Altıok Metin dünyanın sefasını
Kirletilmiş bir zamanı yürürken adım adım

Metin Altıok


17 Şubat 2015 Salı

UÇMADAN-KAÇMADAN


Görsel: Buradan

Dün hem yürüyüş hem de alışveriş yapmak üzere dışarı çıktım. Niyetim oturma odası için artık eskiyen halının yerine yeni bir halı almaktı. Bir süredir yaptığım gözlemler sonucu halı piyasasının son derece çirkin modellerden oluştuğunu farketmiş ve aklımdaki modeli bulabileceğimden emin olmayarak sıkıntıyla yola düşmüştüm. Yol üstü denk geldiğim tüm halı mağazalarına girip çıkmaya başladım. Aklımın kalacağı, hoşuma gidecek tek bir model göremedim. Baktıklarıma göre nisbeten daha büyük ve kapsamlı bir mağazaya "inşallah burada bir şeyler çıkar" duygusuyla girdiğimde beni "buyur gızım" diyerek yaşlı bir amca karşıladı. Bana "gızım" dediğine göre yaşını hesabedin. Açık renkli, modern görünümlü, fazla deseni olmayan bir halı istediğimi söylediğimde bir tabure ikram edip oturmamı söyledi. "Yok ayakta da bakabilirim" deyince kızdı, "otuu işte, gatılok veecem" dedi. Korktum, pıstım, "oturiiiim bari" dedim. Oturdum, "gatılok" geldi kucağıma kondu. Tesadüf daha önce internette bakıp bir modelini beğendiğim markanın kataloguydu. Sayfaları hızlı hızlı çevirip beğendiğim modeli aramaya başlamıştım ki kızdı: "Ağır ağır bak bakem, göömeden geçiveriyon". "Yok aradığım bir model var, ona bakıyorum" derken buldum istediğim sayfayı. "İşte bu, var mı bu modelden?" diye sorunca yine kızdı. "Bunun neyini beeeniyonuz bilmen, anlameyonuz halıdan, onu alceeene hordaki modellerden birini al, bak sen beni dinle pişman olmazsın" diye söylenmeye başladı. Yahu halı almaya mı geldik azar işitmeye mi anlamadım. "Benim zevkime bu uygun getirtebilirseniz bakayım, yoksa gideyim" deyince, "du o zaman bakeem, ben bi tilifon çekeem bayiye vaaa mıymış". Telefona doğru yürürken içeri kendi yaşlarında bir teyze girdi "selamünaleyküm" diyerek ve oradaki kilimlerden birinin fiyatını sordu. Amcam teyzemle muhabbete başladı, benim tilifonu unuttu. Teyzem amcaya "Nerelisin?" diye sordu "Ispartalıyım" cevabını alınca "ben de Buldurluyum" dedi. "Aa ben Buldur'da otuudum, sen içinden min?" minvalinde muhabbet uzayınca ben usulcacık sıyrıldım aradan, caydım halıdan da, bayiye edilecek tilifondan da.

Bunca sohbetin üzerine baktığım birkaç mağazada da istediğim gibi bir şey bulamayınca artık vazgeçmek üzereydim ki tam da evin yakınında daha önce farkına bile varmadığım bir halıcıda aradığım gibi bir halıyı buluverdim. Beş dakikalık bir inceleme ve bir dakikalık pazarlık sonrası halı eşimin omzunda eve doğru yola koyulmuştu bile. Ben alışverişin hızlı, zahmetsiz ve kafama uygun olanını severim :)