.

.
.

19 Kasım 2026 Perşembe

GÜNEŞİN ALEVDEN SAÇLARI...

Gününüz pırıl pırıl olsun sevgili kârîlerim, Antalya sabah kandırmacası olarak güneşten oklar yolluyor odalara, sofalara. Ama kendisi biraz yanar döner bu aralar, ne yapacağı belli olmuyor. Bir bakarsınız iki saate yağmur indirir. Dün o havaya aldanıp aylar sonra bir iade işlemi için gittiğim AVM'nin güneşli terasına yayılmış, kahve içmek için arkadaşımı bekliyordum ki yağmur indirdi. Apar topar kaçtım içeri, zor bela bir masa bulup iliştim ve arkadaşım gelene kadar onun için ayırdığım sandalyeye talip olanlarla didiştim. Sonunda sandalye gerçek sahibini buldu ve kahveli sohbetli birkaç saat geçirdik, özlemişim yahu, ev gibisi var mı?

Sabah uyanıp balkona çıktığımda, her Ankara dönüşü biraz daha bizim kata yanaşmış bulduğum çam ağacının tepesinde şunu gördüm:


Kuş gözlemine çıkmış röfleli bir sarışın. Bana bakıp dururdu suç üstü yakalanmış gibi ama elimde telefonu farkedince kanıt oluşturmamak için kafasını çevirdi. "Neme lazım, kuş polisine şikayet eder bu hatun" diye düşündü herhalde, ne yaptıysam çevirtemedim yüzünü bana doğru. Kafayı kullanmasına gerek yok aslında, sırtında gözler var baksanıza, öyle de görüyordur. Ben onunla sohbet ederken karşıdaki pet kuaförde oturan gençlerin dikkatini çekti, meğer yakındaki kahvenin kedisiymiş ve böyle atletikmiş, sık sık çıkarmış ağaçlara. Kuşlar da enayi değil herhalde buna yakalanacak, bir çift kanada sahip, pırrr yallah. 

Evin düzeni sonunda tam olarak yerine oturdu, ben de Ankara'da izleyemediklerimin acısını almak için ardarda film, dizi seyretmeye başladım. "Aşkın Kanıtları" isimli pek de matah olmayan bir Fransız filminin ardından sene başında ilk sezonunu izlediğim İtalyan yapımı "Ailemin Hikayesi"nin ikinci sezonunu da bitirdim. Başrollerden birinde İtalyan dizilerinde ve Ferzan Özpetek filmlerinde sık gördüğümüz Eduardo Scarpetta vardı, pek sempatik bulurum kendisini. Yer yer eğlenceli, yer yer hüzünlü hoş bir diziydi, vakit geçirmek için birebir. Bugün Prime'da Öykü Karayel'in başrolünde olduğu "Son Yemek" dizisi başlıyor. Özcan Deniz'den hiç hazzetmesem de bir başlayayım bakalım nicedir, neye benzer. Hoşuma gitmezse sırtımda yumurta küfesi yok. Az evvel Facebook'da Öykü Karayel'in galada giydiği kıyafet hakkında bir polemik okudum. İnsanlar birbirine düştü resmen, güzeldi, çirkindi, iyiydi, kötüydü diye. Kıyafet berbat gerçekten de kızcağıza giy diyorlar giyiyor, ne didişiyorsunuz yahu, Oscar'da giyilenlere ne demeli o zaman 😂

"Kötü Tohum" isimli bir kitaba başladım, alırken aklıma gelmişti ama isim benzerliği diye düşündüm, değilmiş. Gerçekten bizde 1963 yılında aynı adla çekilen film bu kitaptan uyarlanmış. Başrolünde Alev Oraloğlu, annesi rolünde de gerçek annesi Lale Oraloğlu vardı. Mezun olduğum ilkokulun giriş katında büyükçe bir toplantı salonu ve kütüphane vardı. Pazar günleri orada öğrencilere 25 kuruş karşılığında film gösterimi yapılırdı. Gitmişliğim çoktur ama yalnızca bunu ve "Küçük Hanımefendi"yi hatırlıyorum. "Kötü Tohum"dan aklımda kalansa Alev Oraloğlu'nun merdivende göründüğü bir sahne, nette aratıp buldum:


 
Kitabı henüz bitirmedim ama konu ana hatlarıyla zihnimde canlandı.  Filmi izlediğim, hafta sonları sinema salonuna dönüşen kütüphanenin orta yaşlarda bir erkek görevlisi vardı. Boynu sürekli sola yatardı ve bir elinin yumruğuyla boynunu desteklerdi. Bir gün arkadaşlarla kendi aramızda gülüşürken yanımıza yanaştı ve "Bana mı gülüyorsunuz?" dedi, oysa alakası yoktu. "Benim boynumda bir omur hastalığı var, o yüzden eğri duruyor, ben de elimle destekleyip ağrısını azaltmaya çalışıyorum" diye açıklama yaptı sonra. Ona gülmediğimiz halde utandığımızı ve üzüldüğümüzü anımsıyorum. Bazen işlediğimiz konuyla ilgili bir kısa tanıtım filmi izletmek için de indirilirdik o salona, Birleşmiş Milletler'le ilgili bir belgeseli hatırlıyorum örneğin. Tek başınayken çarçabuk kırılan bir dal parçasının onlarcası bir araya gelince asla kırılamayacağını anlatan bir animasyondu. Birleşmiş Milletler'den çok şey beklediğimiz iyi niyetli yıllar, nereden nereye.

Kırk telden çaldığım bu yazıyı da burada bitireyim artık, güneşli hava devam ederse bir yürüyüşe meyledebilirim. Hepinize sevgiler, yeter ki gün eksilmesin penceremizden...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder