.

.
.

17 Ağustos 2009 Pazartesi

AH GÜZEL İSTANBUL 3


Gözlerimiz doğaya, denize, yeşile, çiçeğe doyunca İstanbul'daki dördüncü günü kültür turuna ayırmaya karar verdik ve rotamızı Beyoğlu ve Galata'ya çevirdik. Bize rehberlik edecek Galata ve civarını iyi bilen arkadaşımızla Tünel Geçidi'nde buluştuk. Oturduğumuz cafede çaylarımızı içerken benim gözlerim bu ilginç ve renkli mekanı fıldır fıldır tarıyordu. Sevdim burayı çok ama gidilecek epeyce yer vardı, kalktık mecburen çayları bitirince.

Yolüstü Narmanlı Han'a uğradık, harap haldeki bina bekçisinin söylediğine göre restore edilecekmiş, sevindik buna. Yapılışında Rus Elçiliği olarak kullanılan sonraları Narmanlı Kardeşler tarafından satın alınıp hana çevrilen binayı A.Hamdi Tanpınar, B.Rahmi Eyüboğlu, Aliye Berger ev ve atölye olarak kullanmışlar. Bahçesinde bir tanesinin neredeyse koyun boyutuna ulaştığı onlarca kedi bulunan hanın şişman bekçisi ve karısı en çok restorasyon durumunda kedilerin başına geleceklere üzülüyor.


Narmanlı Han'dan sonra hep görmek istediğim bir binaya, Doğan Apartmanı'na geldik ve içeri girmeyi başardık. Aman tanrım, o kale surları gibi duvarların ardında bir vaha yatıyormuş. Çeşit çeşit ağaç çiçek ve İstanbul'un en muhteşem manzaralarından biri. Balkonların, pencerelerin, kapıların zerafeti ayrı konu. Fahiş fiyatlarla satılıyormuş daireler, bir tanesinin içini gezdik ama tadilat yapıldığı için pek fikir edinemedik, yoksa hemen bir çek yazacaktım üst kattaki deniz manzaralı dairelerden birini mülkiyetime geçirmek için. Kısmet, bir dahaki sefere inşallah.


Kırım Kilisesi'ni görmek istedik gelmişken. Kapıyı açan Nijerya'lı genç zenci adam başı 10 lira istedi gezdirmek için, pazarlık yapalım dedik şu cevabı aldık: "Ben kapicii, ordakii papaz. Ben söyler o alir parayii" Papaza selam edip ayrıldık mekandan.
Lüleci Hendek Sokak civarında dolaşmaya başladık kiliseden
sonra. İnanılmaz güzellikte ama bakımsız apartmanlara içimiz gitti. Herbiri bir sanat şaheseri bu binalara sahip çıkacak, bakımını ve restorasyonunu yapacak birilerinin çıkmasını diledik umudumuz olmasa da. Zamanında kimbilir ne yaşamlara şahitlik etmiş, ne hayatlar görmüş geçirmiş yapılar şimdi bakımsız, dökük, boyaları solmuş, sıvaları atmış, tahtaları çürümüş ama hala inatla direnmekte ve güzelliklerini sürdürmekte.




Lüleci Hendek ve civarını bir güzel tavaf ettikten sonra Karaköy'e indik. Aç karnımızı doyurmak için salaş balık lokantalarından birine oturduk. Güzelim manzaraya bakarak karnımızı doyurup gezinin kalan bölümü için güç topladık.


Yemekten sonra Bankalar Caddesi'nde eski Sümerbank Binası'nın önünden geçerken dikkatimizi çeken bir sergiye daldık. Serginin adı "Annem ve Kızım"-"Babam ve Oğlum" idi ve çeşitli sanatçılar tarafından oluşturulmuş sembolik yapıtlar vardı, alttaki fotoğrafta görüldüğü gibi.


Yandaki fotoğrafı Sümerbank binasının penceresinden çektim ve binalara bakmaya doyamadım. Zamanında finans sektörünün kalbinin attığı bu caddedeki binalar sanki paranın gücünü simgelercesine görkemli.

Sergiyi gezdikten sonra yemek sonrası çayımızı içmek için kuytu bir köşede, Eski Posta Han'ın önündeki geçitte, duvarı aynalarla kaplı bir esnaf çayhanesi bulduk. Lüks bir yerde içebileceğimizden daha lezzetli çaylar içip bol bol fotoğraf çektikten sonra Arap Camii'ni görmek için yola düştük.

Yapım yılı tabelasında 717 olarak belirtilen cami aslında Cenevizliler tarafından katedral olarak inşa edilmiş. Üzerine külah konarak minare haline getirilmiş çan kulesi ilginç. Fatih döneminde cami olarak kullanılmaya başlamış. Avlusundaki yapma çiçeklerle süslenerek kitsch harikasına dönüştürülmüş şadırvanı ise 1.Mahmut'un annesi Saliha Sultan yaptırmış


Arap Camii'nden sonraki hedefimiz Camondo merdivenleri oldu. Galatalı banker ailesi Camondoların evlerine rahatça ulaşabilmek için yaptırdıkları orijinal formlu bu merdivenlerde


poz poz fotoğraf çektirip günü ölümsüzleştirdik.


Yolüstü Sen Pierre Hanı'na, Sen Pierre Kilisesi'ne, Ceneviz Evi'ne, Eski İngiliz Karakolu'na uğrayarak görkemli Galata Kulesi'ne ulaştık. Niyetimiz kuleye çıkmaktı ama kapı önünde sekiz çizen ve çoğunu arap turistlerin oluşturduğu kalabalığı görünce aşağıda kalıp kulenin eteğindeki cafede çay içmekle yetindik.


Galata turunu akşamüstü sona erdirdik. Sonra ver elini Nevizade. Boncuk'ta oturup yiyip içerek arkadaşımızın doğum gününü kutladık. Masamıza gelen topik, deniz börülcesi, patlıcan salatası ve kaşar pane nefisti, yaprak ciğerse hiç sakatat sevmediğim halde beni bile baştan çıkarmayı başardı.


Geceyi İstiklal Caddesi'nde, Neoclassic Cafe'de kahve içerek sonlandırdık. Muhteşem tavan süslemeleri ve dekoruyla bu güzel günü bitirmek için en uygun mekandı.

Şu dört günün sonunda gezip gördüklerimden sonra kesin kararlıyım; Doğan apartmanında denize nazır üst kat bir daire, Kuzguncuk'ta bir atölye, Büyükada'daki beyaz, dantel köşklerden bir yazlık edineceğim. Nasıl mı, eh istemek yarı yapmakmış.

Siz beni izlemeye devam edin, daha bitmedi...

16 Ağustos 2009 Pazar

AH GÜZEL İSTANBUL 2


Pazartesi sabahı dilimizde "Ada sahillerinde bekliyorum" şarkısı erkenden düştük yollara. İstanbul'un karada, havada, denizde, yeraltında, ray üstünde işleyen taşıtlarından önce karadan gidenini, sonra ray üstünde ilerleyenini ve son olarak da denizde süzülenlerden otobüs cinsi olanını seçerek Büyükada'ya doğru martı sesleri, dalga şapırtıları, vapur düdükleri eşliğinde seyretmeye başladık. Cep telefonlarımızı da kapattık ama herkes bizimle aynı fikirde değildi. Yazılı ve sözlü uyarılara rağmen telefon zilleri dinmedi. Yolun yarısına kadar elinde telefon mesaj çekip ortalığı zırıltıya boğan bir genç sonunda arka sıramızda oturan, güneşten iyice yanmış, ufak tefek, zayıf ve çok sinirli hanım tarafından şiddetle uyarılınca susturdu elinin uzantısını. Deniz otobüsünün yalpalamaları zaten gezmekten yorgun düşmüş bedenimizi iyice mayıştırıp uykumuzu getirdi. Bu yüzden Büyükada'ya ayak basar basmaz ilk gözümüze çarpan ayıltıcı mekana, "Kahve Dünyası" na daldık. Önce yukarıda görülen, fincan içindeki köpüklü kahverengi sıvıdan ikişer adet lüplettik, gözümüz açılıp etrafın güzelliğini farketmeye başlayınca da manzaraya tat katmak için çilekli, muzlu çikolata fondü olayına girdik. Malum, tatilde yenen şeyler kilo yapmazmış(!)

Uykuyu tamamen dağıtıp enerji ve serotonin yüklemesi de yaptıktan sonra sahile indik. Ne yana bakacağımızı bilemez bir biçimde "Karadan geldim adaya, döndüm birden deliye" görünümünde sokak sokak dolaşıp her hoşumuza gideni ev, ağaç, çocuk, hayvan demeden fotoğraflamaya başladık. Burada bizi komik bulan ya da ilgilenen olmadı Kuzguncuk'taki gibi, zaten herkes şakır şakır fotoğraf çekmekteydi. İskele meydanı at pisliği kokuyordu ve inanılmaz bir fayton kuyruğu vardı. Acem turistler adayı işgal etmişti adeta. Yanımızdan geçen her faytonda en az iki kara çarşaflı hatun, bir adet esmer, yuvarlak yüzlü, bıyıklı adam ve boy boy esmer çocuk vardı.

Çarşıyı ve iskele meydanını dolaştıktan, güzelim evlerin hangisini fotoğraflayacağımızı şaşırıp oradan oraya seyirttikten, harap halde olanlara vahlandıktan sonra "Araplardan, Acemlerden neyimiz eksik" diyerek bir "Büyük Tur" yapmaya karar verdik, turkuaz rengi döşemeli, pırıl pırıl nikelajlı, bir kır, bir de doru atın çektiği güzel bir faytona yerleştik. Ta Malatyalardan ekmek parası uğruna Ada'ya gelip bu işi yapan kavruk, konuşkan faytoncumuz atlarına "Deh!" deyip turu başlattı. Nizam'dan başladık tura ve yol boyu arabacı rehberimiz tarafından bilgilendirildik. Bütün önemli binaları gösterdi bize, istediğimizde fotoğraf çekmemiz için durdurdu atlarını. Dizilere, bilhassa "Hatırla Sevgili"ye mekan olmuş köşkleri gösterirken de bindiğimiz faytonun dizide Yasemin'in faytonu olarak kullanıldığını gururla sıkıştırıverdi araya. Çok sevinmiş gibi yap
tık bizde. Hatta ortama uysun diye dizinin en meşhur şarkısını da terennüm ediverdim bizatihi kendim:

"Dudağımda yarım kalan
Söylenmemiş son sözümdüm
Vakî olsa da ayrılık
Aşk her zaman ölümsüzdür.
Hatırla sevgili, o eski günleri, çocuklar gibi
Varsın eller gönül yarası kapanır sansın
Kabuğun altında sevgili sen kanayansın."

Dil Burnu'ndan, Yörük Ali Plajından geçtik, Aya Yorgi Kilisesi'nin eteğinde mola verdik, tabii kiliseye çıkmayı o sıcakta gözümüz yemedi, atları biraz dinlendirip devam ettik tura. Viranbağ denilen yerde "Hatırla Sevgili" dizisi yeniden gündeme getirildi faytoncumuz tarafından. Yasemin'in Allah etmesin neredeyse intihar edeceği uçuruma gelmiştik çünkü. Çekimlerin kışın yapıldığını ve intihar sahnesi bitene kadar soğuktan donduklarını anlattı. Biz manzarayı görüntülerken de atlarını sevip sohbet etti onlarla. Uzaktan görünen adanın Yassıada olduğunu söyleyip bilgi vermeyi de unutmadı tabii ki.


İki yanlı çam ağaçlarının arasından ilerlemeye devam ettik ve bir noktada başımızı kaldırdığımızda şu heybetli mnzarayla karşılaştık. Burası hep merak ettiğim "Rum Yetimhanesi" nam-ı diğer "Kırmızı Saray" dı. 1898 de mimar Vallury tarafından otel olarak yapılmış ancak otel olmasına padişah izin vermeyince banker Zarifi'nin karısı tarafından alınıp Patrikhane'ye yetimhane yapılması amacıyla bağışlanmış yapının dünyanın en büyük ahşap yapısı olduğu söyleniyor. Ne yazık ki harap halde olan binayı çok görmek istedik ama sapılacak yolu geçmişiz, mümkün olmadı.




Yukarıda fotoğraflarını gördüğünüz muhteşem manzaraları arkada bırakarak Maden Mahallesine geldik. Yine muhteşem köşkler, bakımlı bahçeler gözümüzü okşadı, içimizi açtı.


Antalya'da yaşayan, begonvile doymuş biri olarak ben bile, yukardaki görkemli begonvillere ağzım açık bakakaldım.


Faytoncumuz rehberlik faaliyetlerine aşk ile şevk ile devam edip bize Reşat Nuri'nin köşkünü, Troçki Evi'ni, Gözlü Köşk denilen, Yunan tapınaklarına benzeyen binayı, "Dudaktan Kalbe" dizisinin çekildiği kuleli köşkü, Aya Nikola Kilisesi'ni, faytonların gece bırakıldığı fayton garajını gösterdi, bilgiler verip kültürümüzü arttırdı sağolsun. Son durağa gelmeden biraz yürümek amacıyla inip vedalaştığımızda neredeyse karşılıklı ağlaşacaktık, öyle kanka olmuştuk yani.

Büyükada gezimize yemek, yemek üstü dondurma ve lokma fasıllarıyla devam ettik. Bu geziyi mide fesadına uğramadan bitirdim ya şükürler olsun der başka da birşey demem. Ve Çelik Gülersoy tarafından restoresi yaptırılmış mücevher görünümlü iskeleden vapura binip Heybeliada'ya gitmek üzere vedalaştık Prinkipo ile. Ben vapura bindim ama kalbim Ada'da kaldı.

Heybeli'de iner inmez kahve içecek bir mekan bakındık, malum yemek, lokma, dondurma meseleleri, hazmettirecek bir sıvı gerek. İskelede gördüğümüz ilk cafe neredeyse bizi henüz kalkmamış vapura bindirip geri döndürecek bir isme sahipti: "Terk-i Dünya". Hangi yaratıcı beyinin bu ismi koyduğunu, hangi amaçla koyduğunu çok merak ettik ama içeri girip sormaya cesaret edemedik, ne olur ne olmaz değil mi? Biraz ilerde başka bir cafe kahverengi sıvının damarlarımıza yayılıp gözümüzü açmasını sağlayacak fincanı sundu bize, terk-i dünya etmeye gerek kalmadı. Büyükada'dan sonra Heybeli biraz sönük geldi doğal olarak ama yukarda fotoğrafı görülen sahildeki harap konağa (yalı mı demeli yoksa) bayılıp bittim.


Ada içinde bu defa "Biz Heybeli'de her gece mehtaba çıkardık" şarkısını söyleyerek yaptığımız yürüyüşten sonra yorgun ama keyifli bizi İstanbul'a götürecek vapura bindik. Gün bitti ama İstanbul bitmedi, beni izlemeye devam edin.

15 Ağustos 2009 Cumartesi

AH GÜZEL İSTANBUL 1


Geçen Cumartesi günü 5 gün kalmak için düşmüştüm İstanbul yollarına. Zaman sınırlı olduğundan neredeyse daha otobüsten iner inmez sokaklara atacaktım kendimi. Pek de farklı olmadı nitekim, bir saat kadar dinlenip kendime geldikten sonra evinde misafir olduğum arkadaşımla daha yoldayken planlanmış bir buluşmayı gerçekleştirmek üzere Bebeğe doğru yola çıktık. Tesadüf bu ya sözleştiğimiz arkadaşlardan birini otobüs durağında yakaladık, aldık arabaya, diğeri ile de Bebek Parkı'nda buluştuk. İlk olarak Starbucks'a daldık ama hafta sonu kalabalığı atılan iğnelerin yere düşmesini engelliyordu. Biz illa ki denize sıfır bir masa istediğimizden Nero Cafe'ye geçtik, farklı değildi tabii ki orası da. Ama arkadaşlarım azimliydi, misafirlerini arka masalarda ağırlamak niyetinde değillerdi o nedenle bir de hemen yandaki Bebek Cafe'yi denemek istediler. Geri dönmeye üşendiğimizden sahilden geçmek için en öndeki masadan izin istiyorduk ki kalkıp bizi buyur ettiler, gidiyorlarmış. Memnuniyetle yerleştik ve güzelim manzaraya karşı sohbete başladık. Bir de ziyaretçimiz vardı, üstteki fotoğraftaki martı.


Ziyaretçilerimiz martıyla sınırlı kalmadı, az sonra koca gövdesiyle üstteki köpek geldi yanımıza. Öyle komikti ki suratı, hem güldük, hem sevdik, hem de poz poz fotoğrafını çektik. Biz şakur-şukur fotoğraflarken hayvanı, sahibi çıkageldi. Ne dese beğenirsiniz; buruşuk suratlı beyefendi fotoğraf çektirmekten hoşlanmazmış meğerse. Halbuki yukarda görüldüğü gibi pekala özel pozlar bile vermişti objektiflerimize. Sahibinin hesabedemediği köpeğin cazibemize dayanamayacağı hususuydu.


Akşam olurken limonata gibi ılık ve durgun bir havada Rumelihisarı'na kadar yürüdük. Acıktığımızı hissedince de sahildeki lokantalardan birine yerleştik. Ay gökte pırıl pırıl parlarken, onunla yarışır gibi havai fişekler atılmaya başladı, tabii ki şerefime. Hatta ben kuyruğunda "HOŞGELDİN LEYLAK DALI" yazılı pankart taşıyan bir uçağın da üstümüzden geçeceği beklentisindeydim ama muhtemelen kriz nedeniyle masrafları biraz kısmışlar.

Herşey iyiydi, güzeldi; yemekler, restoranın havası, manzara, mehtap, ışıklar içindeki köprü, havai fişekler ama gel gör ki bunlara eşlik edecek bir kadehcik beyaz şaraptan mahrum kaldık, "Alkol yassah"dı maalesef.


Ertesi sabah apar topar bir kahvaltı, sonra ver elini Kuzguncuk. Dokusu bozulmamış doğal mahalle havası, güzelim evleri, göğe yükselen çınarları ile gönlümü kaptırdım bu semte. Bazen pencere önüne yerleşmiş birkaç saksı sardunya, bazen de merdivenlerde hırlaşan kediler hayatı güzelleştirmeye nasıl yetipte artıveriyor.


Sıcacık duygularla ayrılacaktık bu semtten, eğer ekmek almaktan dönen bir mahalleli fotoğraf çekişimizle dalga geçip bizi komik olmakla nitelendirmeseydi. Gerçi aldırmadık, kendisini esefle kınayıp çekim faaliyetlerimize devam ettik sonra da arabamıza atlayıp diğer arkadaşlarımızla buluşmak için Anadolu Kavağı'na doğru yollandık.


Anadolu Kavağı hayal kırıklığına uğrattı beni. Sahile ulaşmanın imkansızlığının yanısıra balık lokantalarındaki çığırtkanlıkla müşteri çekme gayretleri, kızarmış balık ve yanık yağ kokuları, kalabalık, sıcak itici geldi. Ama mezuniyetimdem beri görmediğim lise arkadaşımla buluşup yediğimiz güzel deniz ürünleri ve onlardan da güzel sohbet ortamı herşeyi unutturdu. Harika bir öğleden sonraydı, anılarım içinde çok özel bir yeri olacak

Devamı gelecek postta arkadaşlar, şimdilik kalın sağlıcakla...

14 Ağustos 2009 Cuma

GELDİMMMM!..


Eveet, dün akşam 23.00 itibarıyle Ankara'daydım. Gezinin tadı damağımda, yorgunluğu bedenimde duruyor. Ben yokken ev hallaç pamuğu gibi atıldığı için biraz daha yorulacağım kesin. Olsun, İstanbul için değerdi. Sevgili arkadaşlarımla buluştuk ve çılgınlar gibi gezdik. İşlerimi halledeyim detaylarıyla yazacağım. Şimdilik size gidiş-dönüş otobüs yolculuğumdan anekdotlar verip yukarıdaki müthiş manzarayla başbaşa bırakacağım. Hepinizi özledim, görüşmek üzere...

-Yolculuğu gidiş-dönüş Kamil Koç rahat servisle yaptım, gerçekten rahat ve temizdi. Adı duyulmuş pahalı firmalardan farkı yoktu. Yiyecek-içecek ikramı çeşitli ve sıktı, kulaklıklı müzik yayını vardı, yastıklar, kulaklıklar vb hijyen kurallarına uygundu, hareket ve varış saatlerinde aksama olmadı. Rahatsızlığı yaratan yolculardı, onlar da muavin tarafından kibarca uyarıldı.

-İlk kahkahayı Ankara AŞTİ'de valizimi verirken attım; önümde duran asker oldukları belli iki gençten birinin beyaz t-shirtinin sırtında şöyle yazıyordu: " Her ananın evladı asker olur ama her kızın sevgilisi tankçı olamaz!" Olay budur, bu kadar net ve kesin. "Zırhlı Birlikler aşkına, üç defa sağol, sağol, sağol!" diyerek bindim otobüse.

-Arkamdaki genç kız Ipodunun kulaklıklarını kulağına yerleştirip, sonuna kadar sesini açıp bütün otobüsü cıstak-cıstak nağmeleriyle inletmekteydi ki o sağır, biz deli olmadan muavin tarafından uyarılarak makul seviyeye indirdi müziğinin volümünü.

-Ne tesadüftür ki hem giderken hem dönerken sağ yanımdaki koltuklardan pencere kenarı olanında genç kızlar oturdular ve yolculuğun başından sonuna kadar kesintisiz cep telefonuyla konuştular.

-Giderken bindiğim otobüsün çok genç ve sempatik (hem de fazla esprili), güzel yeşil gözleri olan bir muavini vardı, İzmit civarında istediğim suyu uzatırken "Aman abla, sol tarafa bakma, başın döner düşersin" diyerek güya espri yaptı ve boş bulunan beni yerimden sıçrattı. Meğer bir viyadük kenarından geçmekteymişiz.

-Dönüş yolunda, iki ön koltuğumda oturan, dişisi Japon olan çiftin Türk olan erkeği hareket etmemizden 10 dakika sonra koltuğunu arkaya yatırıp yeri göğü sarsan bir horultuyla uykuya dalarak arkasındaki küçük çocuklu genç kadını çileden çıkardı. Horultu, adamın dürtülüp uyumaması yolunda ikaz edilmesiyle dindi ama genç kadının krizi dinmedi. Bu olayda hiçbir suçu olmayan ve ikram sırasında içecek ne istediğini soran muavine cıyak cıyak bağırmaya başladı: "Bende birşey içecek hal mi kaldı, sinirden yutkunamıyorum. Catastrophy, bu resmen catastrophy!.. Human Communication diye birşey duymadınız mı? Sinirden delirmek üzereyim." şeklindeki abuk çığlıklarına zavallı muavin, "Hanımefendi ben İngilizce bilmiyorum, sorun neyse söyleyin çözeyim" yolunda insanca yaklaşmayı denediyse de kâr etmedi, kadın bir yandan uyuyan çocuğunu pışpışlayıp bir yandan çığırmaya devam ediyordu ki arkasında oturan ve horultunun kesilmesine katkısı olan hanım dayanamadı: "Nedir sizin derdiniz, horultuysa hallettik, bağırıp durmayın" diyerek sükuneti sağladı.

-Esenler'de servis minibüsüne geçtim, hareket saatini beklerken telefonla arayan arkadaşıma gözümün kanlandığını anlatıyordum ki yan tarafımdan gelen kalın bir sesle irkildim: "Geçer, geçer, benim argadaşımın gozü de ganlandıydı da doktura gitti, goz gendini yeniler, merag etme dimiş doktur, senin goz de yeniler gendini" diye bana hitap ettiğini neden sonra anladığım yardımsever bir Türk insanıydı yanımda oturan. "Ha, öyle mi, peki o zaman" gibisinden kaçak-göçek bir cevap verip adamın istemsiz bir biçimde elini kolunu oynatıp garip mimikler yaptığını da farkedince sindim iyice pencere kenarındaki yerime. Kendimi bir paratoner olarak algıladım o an, bütün garabetler beni mi buluyor, yoksa ben mi direk ortasına dalıyorum kestiremedim.

Neyse arasıra tad kaçırsa da eğlenceli ve rahat bir yolculuk geçirdim. Bazen çay, bazen kahve eşliğinde Füruzan'ın "Toplu Öyküler" kitabından, "Parasız Yatılı", "Yaz Geldi", "Haraç", "Tokat Bir Bağ İçinde", "Kırlangıç Balıkları" ve "Ah Güzel İstanbul" öykülerini kimbilir kaçıncı kez yeniden okuyarak varıp döndüm, Nedim'in bir taşına bütün Acem mülkünü feda ettiği Şehr-i Stanbol'a. Zaten Şehr-i Stanbol'u da kara çarşafları ve boy boy bebeleriyle Acem turistler basmıştı.

8 Ağustos 2009 Cumartesi

BALKON BAHÇEDE SON DURUM VE VER ELİNİ İSTANBUL!..

Yarın yolcuyum; şehirlerin ecesi, çok sevdiğim İstanbul'a, çok sevdiğim arkadaşlarımı görmeye gidiyorum. Çok sıkılmıştım, bu değişiklik bana iyi gelecek. Bilgisayar ve fırsat bulabilirse muhabiriniz İstanbul'dan seslenmeye devam edebilir, olmazsa Perşembe akşamından itibaren sizlerle olacak. Kendime iyi tatiller dileyip sizi balkon bahçenin son görüntüleriyle başbaşa bırakayım.


Bu domates artık ürün vermesinden ümidi kestiğimiz ağaçlaşmış fidelerin birinden pörtleyip bizi mutlu etti sağolsun, bakalım devamı gelecek mi?



Balkon-bahçenin en kalender ve en verimli üyesi: Çıtır sivri biberler.



3 ürününü tükettiğimiz, 4 tanesinin de yolda olduğu salatalıklarımızın göz okşayan çiçekleri



Rokalarımız "Ev-Bahçe" dergisinin hediyesi olan üzeri çiçek desenli, şirin bir teneke kutudan çıkan tohumların ürünü, birkaç güne kadar yenecek boya gelirler. İstanbul rokası imiş bunlar.



Antalya'dan gelen gerçek köy domatesi bu ama çok nazlı. Eşimin ona verdiği emekle ağaç yetişirdi. Hala kızarmasını bekliyoruz.



Çiçeği burnunda olmak budur...



Şirin, kaprissiz kiraz domatesler. "Herşeyin küçüğü sevilir" demiş ya atalar...

Olay budur, kalın sağlıcakla...

7 Ağustos 2009 Cuma

O İYİ ADAMLAR, O GÜZEL ATLARA BİNİP GİTTİLER...


BAHADIR AKKUZU
Güle güle müziğiyle gençliğimize coşku, olgunluğumuza renk katan adam. Üzerine ışıklar yağsın...

"Mahur Bey susunca kapandı perdeler,
Sakız hanımla bitti o hüzünlü nağmeler"

BİLGİSAYARLA TANIŞMA


Bilgisayarla mutlu bir birlikteliğimiz var son yıllarda, hatta bitmeyen bir balayı yaşıyoruz. Hani uzaydan gelme, ayakları yere basmayan kadın dergilerinin yazdığı gibi beraberliğimizi eskitmemek için birbirimize sürprizler sunuyoruz, o yüzden de çok mutluyuz.

Mutlu beraberliğimizin tarihi pek yeni aslında, bizim kuşak geç tanıştı bu şeytan icadıyla hatta hala tanışmayan yüklü bir miktar olduğunu düşünüyorum. Uzun bir süre direndim, nedense bana hiç cazip gelmiyordu. Kalem hışırtısını klavye tıkırtısına tercih ediyor, merak ettiklerimi Google amcaya değil Büyük Larousse ciltlerine, TDK Sözlüklerine danışıyordum. "İnternet" sözcüğü, "hipokampelifantokamelos" abuklaması kadar anlamsız geliyordu ve inanır mısınız eksikliğini hiç hissetmiyordum. Girdiğim Ekonomi derslerinde çocuklara sık sık tekrarladığım "Tanımadığınız şeye ihtiyaç duymazsınız" kuralını bizzat üzerimde test etmekteydim. Mutluydum kısacası, bilgisayar kullanmayı bilmemekten dolayı bir eksiklik hissetmemekteydim.

Emekli olmaya karar vermeden önceki yılımdı. Dönem sonu yaklaşmış, Antalya'ya bahar gelmiş, yer gök çiçeğe kesmiş, narenciye rayihası şehrin atmosferine karışmış, her yer yeşermişti. Okul çıkışı parklar, bahçeler, deniz kıyıları, cafeler, sinemalar bizi beklemekteydi. Tatilin ucu göründü diye seviniyorduk ki celp geldi; askere çağrılıyorduk pardon zorunlu bilgisayar kursuna tabii tutulacaktık. 3 hafta süresince ders saatleri bitiminde okulda kalıp bilgisayar öğretmeni olan bir arkadaşımızdan kurs alarak sertifika sahibi olmak mecburiyeti getirilmişti.

Fena halde isyanlardaydım, Antalya baharı o yıl itibarıyle bizler olmadan saltanatını sürdürecekti. Dışarda gürül gürül akıp giden en güzel mevsime biz bilgisayar monitöründen bakacaktık ancak. Ama emir büyük yerdendi, çaresiz bir Pazartesi günü son ders saatinden sonra kadınlı erkekli 30 kadar yaşını başını almış öğretmen bilgisayar laboratuarında toplandık. Arkadaşımız pardon öğretmenimiz geldi başladık derse, başladık ama herkesin gözü saatte, kimsenin ders falan yapma isteği yok. Neyse adamcağız temel kuralları vermeye başladı, word, dosya açma şu, bu. Sonra da "Evet pencereleri kapatıp masa üstüne çıkalım" dedi. Kursa benden de gönülsüz katılmış, dünyaya geldiğine pişman arkadaşlardan biri bu isteği "M. Bey pardon hocam, hava çok sıcak ya pencereleri niye kapattırıyon?" sorusuyla karşıladı. Sınıf kahkahadan kırılırken o üstüne bir de "Niye gülüyorsunuz, size sıcak gelmiyor mu?" diye üsteleyince ben hafiften keyiflenmeye başladım. Sınıf sokaktan daha eğlenceli hale geliyordu.

Tam bir komediydi başlarda dersler. Zavallı arkadaşımız, çoğu kendinden kıdemli öğrencilerinin olmayacak sorularını yanıtlamaya uğraşıyor, öğrencileri aratmayacak derecede hatta daha fazla gürültü ettiklerinde susturmak için ne yapacağını şaşırıyor, sınıfa girdikten 1 saat sonra "bu kadar yeter, hadi gidelim" diyenleri ikna etmeye çalışıyor, fırsat bulursa da birşeyler öğretmeye çabalıyordu. Bana gelince, kursun 3. gününden itibaren bilgisayar kullanmakta ne kadar geciktiğimi kavramış, temel kuralları çözmüş ve müthiş keyif almaya başlamıştım; hem bilgisayar kullanmaktan, hem sınıfta olan biteni izlemekten. Arkadaşların bir kısmı ne kadar uğraşsalar da algıları açılmıyordu; aynı şeyi defalarca soruyor, heyecanlandıkça yanlış yapıyor, benim meslek dersi öğretmeni olduğum için 10 parmak daktilo yazmayı bilmekten kaynaklanan hızımı yeteneğime yoruyor, ben de hınzır hınzır gülüp açık etmiyordum. Esasında ben sevmiştim bu işi, çabuk kavramam ondandı. Artık bahar bensiz de sürdürebilirdi saltanatını, keyfim yerindeydi; bilgisayar, monitör ve ben mutluyduk.

Kurs 3 hafta sonra yapılan dandik bir sınavla sona erdi, sertifikalarımızı çaylı-pastalı bir toplantıyla kutladık, öğrenenler öğrendi ama kursa katılan çoğunluğun hala klasör bile açabileceğinden şüpheliyim.