DERİN İZLER 5

Abbas bu akşam yolcu, kürkçü dükkanına dönüş yakın. Öyle çok işim var ki, o odadan o odaya sürekli sekme halindeyim. Altı aydır yayılmışım da yayılmışım. Hem kendimizi, hem evi yolculuğa hazırlamak çok yorucu, gelirken aynı dert, giderken aynı dert. Her ne kadar önceden ayarladığım için temizlenmiş eve dönecek olsam da birçok eşyayı koyduğum yerde bulamıyorum. Yardımcı kadınların çoğunun handikapı bu, bizim düzeni beğenmiyor, kendi kafalarına göre değiştiriyorlar. Canları sağ olsun, temizlikten daha kolay sonuçta benim işim, hallederim ama bir süre bilgisayar başına geçemeyeceğim için Derin İzler'in 5. yazısını şimdiden yazayım dedim. Beş gündür toparlanmaya çalışıyorum, işin çoğunu hallettim, sadece buzdolabı kaldı, onun da bir-iki saate çekerim fişini, içini neredeyse boşalttım. Onca işin arasına bir de sergi sığdırdım. Bir tiyatrosever olarak bu sergiyi kaçıramazdım. Bir arkadaşımız Ankara'da faaliyete geçen ilk özel tiyatro olan Meydan Sahnesi ile ilgili dokümanları toparlayıp "İşte Meydan, İşte Sahne" adıyla Kale'deki Rahmi Koç Müzesi'nde bir sergi açtı. O tiyatroda hiç oyun izlemedim, çocuktum ama hakkında çok şey duydum, Adalet Ağaoğlu, Mahir Canova, Kartal Tibet ve Çetin Köroğlu tarafından 1961 yılında kurulmuş tiyatro. Kartal Tibet sinemaya yönelmeden önce Devlet Tiyatrosu'ndan ayrılıp burada oyunculuğa başlamış. Pek çok ünlü tiyatro oyuncusu burada sanat hayatına başlamış. Kısacası Ankara'nın sanat hayatında çok önemli bir yere sahip bir özel tiyatro. Çocukluğumda ve ilk gençliğimde Ankara'da tiyatro çok özen gösterilerek gidilen bir mekandı. Çok şık giyinilir, galalarda gece kıyafeti seçilirdi. Beş dakika geç kalınsa bile içeriye alınmazdı seyirciler. Fuayeler gayet şık döşenmiş olur, duvarlarda oyun afişleri ve oyuncuların siyah-beyaz fotoğrafları yer alırdı. Fuayede Amerikan barlar olduğunu, oyun başlamadan önce ve antraktta içki içilebildiğini bile hatırlıyorum. Lise birde idim sanırım, matematik öğretmenimizle birlikte Altındağ Tiyatro'sunda bir oyuna gitmiştik, matineydi. Kadın kokteyl kıyafeti giyip gelmişti, bakakalmıştım. O derece özenliydi yani insanlar tiyatro izlerken. 

Derin İzler dedikçe derinlere gömdüğümüz dertler, tatlı-acı anılar, bizi biz yapan etkilendiğimiz olaylar çıkıyor yüzeye. Bugün yolculuk öncesi neşesi olsun diye hiç unutamadığım komik bir olayı yazayım istedim. Sonuçta o da epey derinden geliyor.

Henüz emekli olmadığım zamanlardı, yoğun bir okul trafiğinden-nöbetçiydim sanırım-yorgun argın evin yoluna düşmüştüm. Kafamda binbir tilki, düşüne düşüne yürüyorum. Gözüm karşıdan gelen bir çifte takıldı. Orta yaşların sonunda bir karı-koca. Adam felç geçirmiş belli, yeni yeni toparlıyor, yalpalaya yalpalaya zor yürüyor. Kadın adamın kolunda yürümesine yardımcı oluyor ama bir yandan da söyleniyor belli, bir tartışma var aralarında. Bana iyice yaklaştılar, tam geçip gidecektim ki adam "Hanımefendi, bir dakika" diyerek beni durdurdu. "Buyrun" dedim, "Hanım bana söylenip duruyor sigara içmişsin diye, içmedim diyorum inandıramıyorum. Ağzımı koklayıp içmediğimi teyit eder misiniz?" demez mi? Bir an ne yapacağımı bilemedim, kem küm, içmemişsinizdir falan filan bir şeyler geveleyip tabanları yağladım. Bir yandan da arkama bakıyorum gelip zorla koklatır mı acaba diye 😂 Epey uzaklaştıktan sonra kahkahayı koyuverdim. Hem adamın söylediğine, hem de ya boş bulunup da adamın ağzını koklasaydım diye kendime. Ay salak bana teklif edeceğine karına koklatsana 😂 Kadın muhtemelen kokuyu aldı ki benden medet umdu şaşkın. O yoldan ne zaman geçsem bu olayı hatırlar ve gülerim. Dilerim iyileşmiş ve sigarayı bırakmıştır, karısı da rahat bir nefes almıştır.

Antalya'dan seslenmek dileğiyle hepinize iyi bir hafta diliyorum...