DERİN İZLER 2

Sağ kaşımın bir santim kadar üstünde bir yara izi var, başlıktaki gibi derin değil ama belirgin. Ömrümün pek çok yılında kahküllü bir insan olduğum için genellikle kimse farkına varmaz. Geçen gün birine, sanırım Sevda idi, "Yara izlerimi seviyorum" dediğimde hem hoşuna gitti, hem şaşırdı. O iz olmasa, o izin gerçekleştiği olayı hatırlayamazdım belki. Hoş yara izim görüntümü bozacak bir şekilde olsaydı yine sever miydim, emin değilim. 

Bugün ruhani izlerden bedeni izlere bir geçiş yapıp geçmişe döneyim istedim. Hiç hatırlamadığım, aslında doğmadığım ama kimliğimde doğum yerim olarak yazan Meriç'ten ayrılıp babamın tayininin çıktığı Karapınar'a taşındığımızda 3 yaşına basmak üzereymişim. Karapınar Konya'nın bir kazası, o yıllarda çok kıraç ve erozyon tehlikesi çok yüksek bir yöre. İkide bir toprak kayması olan bir tepe hatırlıyorum, sonradan erozyon önleyici tedbirler alınıp ağaçlar dikilmişti, bir Konya dönüşü babamın isteği üzerine uğrayıp görmüştük, çünkü hem babam anılarını tazelemek istedi, hem de çok sonraları akşam bölümünde okuduğu DTCF Jeomorfoloji bölümünde bitirme tezi Karapınar'daki erozyon üzerineydi.

Üç buçuk yaşıma kadar kalmışız o ilçede. İki katlı ahşap bir ev hatırlıyorum, üst katında oturuyoruz, girişte bir elektrikçi dükkanı var, sahibiyle babam sıkı arkadaş, ailecek görüşülüyor. Ben de kızlarıyla arkadaşım, Şelale ve Şahika, isimlerine bayılıyorum, yüzleri hayalimde yok 😊 

O ahşap evden misafir eksik olmuyor, babam memurlar kulübüne gidiyor her akşam iş çıkışı, misafir gelince bilmiş bilmiş baş köşeye oturuyor ve kendime yarattığım hayali kocadan şikayet ediyorum nasılsın diyene, rol modelim babam tabii ki: "Bizim bey kulüp kuşu, eve çok geç geliyor". Zaten babama da adıyla hitap ediyorum, yaşıtız ya 😂

Kaşımın üstündeki ize sebep olan olaya gelirsek, evin önünde ne amaçla konduğunu bilmediğim bir taş yığını (taş dediğime bakmayın, bildiğimiz kaya parçaları), hemen yakınında da bol civcivli bir tavuk ailesi var. Şahika ve Şelale ile gidip civcivleri seviyoruz her gün. Ama civcivler bizden pek hoşlanmıyor olsa gerek ki kaçıp kaçıp taşların arasına saklanıyorlar. Üç yaşın getirmiş olduğu cesaretle ava çıkıyoruz, kim bulacak civcivleri. O iş o kadar kolay değil haliyle, ayağım kayıyor ve kaya parçalarından birinin sivri yanı alnıma batıyor. Kanı görür görmez çığlığı basıyorum, herkes başıma toplanıyor. Bundan sonrası kayıp. Muhtemelen tentürdüyotlanıp avutulmuşumdur, babam sağlık memuru ama dikiş atmaya kıyamamış olabilir. Zaten çiçek aşımı da kendisi yapmış ve adeta imzasını atmış, kemiğe kadar işlemiş, sağ kolumda adeta bir kadife çiçeği açmış, o da babamdan bir iz 😊 Kaşımın üstünde ise Karapınar'ı, Şelale ile Şahika'yı, kulüp kuşu sahte kocamı ve yakalayamadığım civcivleri taşıyorum. Bazı izler derin olmasa da bıraktıkları anılar derin...

O zamandan kalan fotoğraflar pek yıprak, üstteki tombul yanak (tabii ki kahküllü) benim. Alttaki üstüste çekilmiş fotoğrafta kurukafa gibi çıkmış annemin yanında dayım var, öndeki siyah etekliler Şelale ile Şahika, ben aralarındaki hayalet gölge 😂 Yaa işte yara izim olmasa bu fotoğraflar ne işe yarardı?