.

.
.

31 Aralık 2013 Salı

MUTLU YILLAR




Acısız, kayıpsız, yüz güldüren bir yıl olsun 2014...



29 Aralık 2013 Pazar

YENİ YILA ÜÇ KALA


2013'ü uğurlamaya üç kala yılbaşı telaşlarındayız. İlginç bir şekilde yılın son haftası çok yoğun geçiyor, gitmeden "bunu da bunu da" der gibi. Dün sabah hayli yorgun olmama rağmen elimde kalan son Turkcell Sarı Kutu beleş biletini heba etmemek için sinemaya gittim, "Senin Hikayen" filmine. Normal şartlarda gider miydim emin değilim, para vermeyecek olunca izledim. Eh sıkılmadım da, Oscarlık bir yapım değildi elbette, kimi zaman eğlenceli, kimi zaman hüzünlü bir seyirlikti ama evde oturmaktan iyidir sonuçta. Sinema çıkışı birkaç mağaza dolaşıp yapmam gereken bazı alışverişleri yaptım, elim kolum poşet dolu yağmur altında kendimi bir dolmuşa attım, iki durak önce inip kargo şubesine uğradım, adıma gelen paketi aldım, sonunda eve ulaştığımda çantamdan anahtar çıkaracak halim kalmamıştı. Lakin apartman kapısının camından gördüğüm manzarayla enerjim tavan yaptı. Posta kutusu kartla doluydu. Dumanlı, suratsız postacımız üç haftadır uğramadığının acısını çıkarmak ister gibi Cumartesi günü teşrif edip biriktirdiği onlarca kartı kutuya atmıştı. Derin bir nefes alıp hepsini elimdeki poşetlerin içine fırlattım ve paldır küldür merdivenleri tırmandım.

Sıra işin en keyifli yanına gelmişti, her bir zarfı teker teker açıp kartları okudum, okudukça gülümsemem yanaklarımdan kulaklarıma doğru yayıldı. Kim ne derse desin hatırlanmak, özel bir günde güzel dilekleri ileten bir kart almak kaç yaşında olursan ol iyi geliyor ruha. Buradan şu ana kadar kartları ve armağanları elime ulaşan Lalenin Bahçesi, Atalet, Bilgenin annesi, Fermina Daza, Real Fiesta, Mineflora, Macera Kitabım, Ece, Aylağın Günlüğü, Parpali, Leyl, Şuşu, Akşam Sefası, Mor Kalemlik, 2Kedi1Balık, Buğday Tanesi, Ness'in Kelebekleri, Nazpek, Sanat Notları, Mavi Balon, Fıstıklı Tombi, Yasemen ve Bir Dilim Sohbet bloglarının sahibi sevgili arkadaşlarıma ve blogger olmayan diğer dostlarıma kucak dolusu sevgilerimi ve teşekkürlerimi gönderiyorum. Dilerim nice yılları sağlıkla uğurlayalım, daha güzellerini sağlıkla karşılayalım.

Böyle güzel başlayan ve güzel devam eden gün akşam üstü biraz tatsızlaştı, biliyorsunuz Antalya'da 6 şiddetinde bir deprem oldu. Salondan gelen tabak şıngırtısı üzerine "ne oluyor" diye bakmaya gittiğimde sallanan avizeler ve şıngırdayan bir vitrinle karşılaştım. Böyle durumlarda bana aptallık mı desem, soğukkanlılık mı desem, şok hali mi desen bir sakinlik geliyor. Ellerimi vitrine dayayıp neredeyse 1 dakika süren deprem bitene kadar o şekilde bekledim. Peki ya daha şiddetli birşey olup o vitrin üstüme yıkılsaydı? İnsan bazı şeyleri ne kadar bilirse bilsin uygulayamıyor. Sonuçta kazasız-belasız, hasarsız atlattı Antalya bu sarsıntıyı. Umarım bununla sona ermiştir. Korkunun ecele faydası yok, olacak şeylerin önüne de geçemeyeceğimize göre itidalli olup normal yaşantıya devam etmek gerek. Doğa bu, kimi zaman sever, kimi zaman döver. Ona yaptıklarımıza karşılık hâlâ bize iyi davrandığını da unutmamak lazım. 

Yeni yıla üç kala Pazar'ınız güzel ola arkadaşlar...


28 Aralık 2013 Cumartesi

EN EN EN ENNNNNN!..

Eh madem geldik yılın sonuna geleneksel olarak "En"leri belirlemek lazım değil mi? Kitaplardan başlayalım o zaman:
-80 kitap okumuşum bu yıl, en beğendiklerimi şöyle sıralayabilirim, ilk sırayı Mehmet Eroğlu'nun "Fay Kırığı" üçlemesinin 3. kitabı olan "Rojin"e vereceğim:


Ayrıca yerli yazarlardan Sezgin Kaymaz'ın "Kün"ü, Hakan Günday'ın "Daha"sı, Engin Ergönültaş'ın "Minare Gölgesi" üst sıralarda kendilerine yer bulurlar. Yabancı yazarlara gelirsek tabii ki Isabel Allende'den "Maya'nın Günlüğü"ne birazcık torpil yapacağım. 


Bunun yanısıra Juli Zeh'in "Sessizliğin Gürültüsü" ve Gerbrand Bakker'in "Dolambaç"ı da aklımda kalan kitaplar arasında yer aldı. Polisiyeyi ayrı bir kategori olarak ele alırsam Esra Türkekul'un "Kapalıçarşı Cinayeti" yılın sonuna doğru bana en keyif veren polisiye olma ayrıcalığını kazandı. 

İzlediğim filmlere gelirsek; gerek sinemada gerekse DVD aracılığı ile 70 film izlemişim. Yerli filmler arasında favorim festival sırasında izlediği Atıl İnaç'ın "Daire"si oldu:


Yabancı filmlerin en "en"i ise İranlı yönetmen Asghar Farhadi'nin "Geçmiş/Le Passe" filmi idi.


İkinci sırayı ise bir Filistin filmine, "Omar"a vereceğim. 2013'ün en nefret ettiğim filmi ise sırf Antalya'da çekilmiş olmasın aldanarak gittiğim "Her Şey Yolunda" idi. En etkilendiğim belgesel ise ağlayarak izlediğim "Menekşe'den Önce" oldu.

Gelelim konserlere, izlediğim en güzel konser tartışmasız Leman Sam konseri idi:



Ardından Ferhan-Ferzan Önder kardeşlerin piyano dinletisi ve Cem Karaca'yı Anma Konseri gelmekte.

Yıl içinde izlediğim üç balede "en" nitelemesini "Aspendos Yüzyılların Aşkı"na, tiyatro oyununda ise "Bir Daha Çal Sam"a yakıştırıyorum.

2013'de Marmaris, Datça, İzmir ve Ulukışla'ya 4 seyahat yaptım, Ankara'yı saymıyorum doğal olarak. Elbette ki en güzeli Datça gezisi idi. 

Yılın en hoş anılarından biri TRT Radyo 1'de "Canlı Okumalar" programına konuk olarak katılmam, en tatsız olayı halamı kaybetmem, ülke çapında en etkileyici olanı ise Gezi Olayları idi.

2014'e 3 kala dileğim kişisel ve toplumsal anlamda daha güzel daha huzurlu günlere kavuşabilmek. Barış içinde, sağlıkla, bol kitaplı, sanatsal faaliyetli, gezmeli tozmalı zamanları sevdiklerimizle geçirebilmek, görüşmeyi bir türlü beceremediğim arkadaşlarla buluşabilmek ve belli mi olur belki şu sürekli geciktirdiğim kitabımı yazıp bitirebilmek. Ya kısmet diyelim...


26 Aralık 2013 Perşembe

KOKİNA


Güçbela iki demet kokina buldum yakınlardaki bir çiçekçiden, bulunmuyor bu şehirde bu meret niyeyse. Çiçekçinin bile bunun yılbaşına has bir bitki olduğundan haberi yoktu, topçukları hafiften buruşmaya başlamış demet için söylediği parayı çok bulduğumda: "Abla valla maliyeti kurtarmaz, zaten ben almayacaktım hadi bulunsun diye 3-4 tane aldım" dedi, bunu söyleyen de "Interflora" üyesi, hayli büyük ve tanınmış bir çiçekçi. Beni kokinasız koymaya ahdetmiş bu şehir, geçen yıl da Lalem göndermişti sağolsun ta İstanbullardan. Şimdi diyeceksiniz ki kokinasız kalsan ne olur, kalmasan ne olur. Bir şey olmaz tabii ki ama ben yılın bu zamanlarında vazoma bu neşeli, kırmızı topçukları koymazsam eksik hissediyorum kendimi. Bendeki de böyle bir yeni yıl ruhu. Büyüklerinden umudu keseli çok olduğu için kücük mutluluklarla avutmaya çalışıyorum yorgun ruhumu. Artık çoğunuzun gözünde benimle özdeşleşen yazar Füruzan'ın "Gecenin Öteki Yüzü" öyküsünü okumuştum yıllar önce. Sonra tek kanallı TV döneminde TRT dizisini yapmıştı. Türkiye'ye yeni dönen Haluk Bilginer ve o zamanlar botokssuz mahzun yüzüyle Zuhal Olcay oynamıştı ana rolleri. Zengin ve soylu bir ailenin sınıf farkı ve yoksulluk yüzünden istemediği bir gençle evlenip dışlanan ve eşinin iş kazasında ölümünden sonra küçük kızıyla yalnız, parasız ve desteksiz kalan kızını başarıyla canlandırmıştı Zuhal Olcay. Yüzündeki o hüzünlü anlama çok yakışmıştı oynadığı rol. Küçük kızıyla sığındığı eski bir apartmanın bir odasında hayatını sürdürmeye çalışan, içine kapanmış bu gururlu ve görmüş geçirmiş genç kadını saklandığı kabuktan aynı binanın bir başka odasında yaşayan iki kardeş çıkaracaktır. Soğuk bir Doğu ilinden İstanbul'a gelip herşeye rağmen güler yüzle sırtlanmışlardır büyük şehrin onları yoran yükünü. Kardeşlerden kız olanı çekinerek çalar genç kadının kapısını ve  küçük kızıyla birlikte yılbaşı gecesini geçirmek için mütevazı odalarına davet eder. Önce tereddütle karşılar bu daveti kadın, sonra gitmeye karar verir. Ve bir demet kokina alır hediye olarak götürmek için. Gittikleri evin sobayla yayılan sıcaklığı, semaverdeki çayın fıkırtısı, yağmaya başlayan kar, genç kızın ikram ettiği üzeri çörekotuyla süslenmiş peynir, radyoda çalmaya başlayan tango ve genç erkekle yapılan dans genç kadının yıllardır buz tutmuş kalbini yavaş yavaş eritmeye başlayacaktır.
Tanrım, nasıl güzel bir öyküdür bu ve nasıl bir oya gibi ince ince dokunmuştur kelimelerle. Belki o yüzdendir kokinaların ruhuma saldığı mutluluk. Derim ki yeni bir yılı karşılamaya hazırlanırken-hele ki eskisi berbat gündemiyle bizi perişan etmişken-biraz renk, biraz ışıltı ve okunacak bir Füruzan öyküsüyle umut yükleyelim bünyeye...


21 Aralık 2013 Cumartesi

LEYLAĞIN HASTASIYIM, MİMLERİN USTASIYIM

Yav ne oldu bana anlamadım, mim cevaplamayı falan pek sevmezdim, bir haftada ikincisini cevaplamaya başladım. Yaşlanıyorum azizim, ondandır sebep...dersem de inanmayım, Fermina adımı zikreder de ben yapmam mı istediğini, cümle mimler köpeği olsun onun da evdeki köpek sayısı üçe çıksın. Yalnız ricam Koko ve Kudi'yle uyumlu olması bâbında "Mim" ismini "Kim" olarak değiştirmesi şeklindedir. Şimdi gelelim sınav sorularına:

1- Hayatında deliler gibi mutlu olmana sebep olan bir an var mı?
Deliler gibi olmasa da mutluluğun anlık olduğuna inanan biri olarak epeyce var olduğunu düşünüyorum. Düşünüyorum düşünmesine de şak diye aklıma gelmiyor işte. En iyisi Fermina'dan kopya çekeyim. 7-8 yıl önceydi, annemi yeni kaybetmiştim, ruh halim dibe vurmuştu, infilak etmek üzereydim ki kuzenim İstanbul'a davet etti. O kadar uzun süredir gitmemiştim ki hiç görmemiş gibiydim (şöyle diyeyim en son gittiğimde henüz ilk köprü bile yoktu), işte otobüsle İstanbul'a girerken Köprü'dan gördüğüm Boğaz manzarası zihnime film karesi gibi çakıldı, salakça bir mutluluk kapladı her yanımı uzun zamandan sonra ilk kez. Şimdi ne zaman İstanbul deseler gözümün önüne ilk gelen budur:


Sanırım İstanbul, Boğaz, manzara bahane ortamdan ayrılıp kafayı değiştirme şahane idi...

2- Şimdi oralarda olmak vardı dediğin bir yer? Bir mekan? Bir şehir?
Artık oralarda olmak imkansız olsa da-çünkü artık yok-Niğde'de, büyük teyzemin muhteşem bahçesindeki minik yazlık evde, kuzenlerimle birlikte olmak isterdim.

3- Bugünlerde en çok dinlediğin şarkı?
Fazıl Say'ın "İlk Şarkılar" isimli son albümünden "İnsan İnsan" isimli parça. Fazıl Say çalmış, Güvenç Dağüstün, Selva Erdener, Burcu Uyar ve Cem Adrian ses vermiş. Şu anda da o çalıyor zaten...

4- Giymekten keyif aldığın ayakkabı hangisi, ne tür? Peki ayakkabı numaran kaç?
Off of, en derin yarama parmak basıldı. Ne yazık ki giymekten keyif aldığım ayakkabıyı giyebilme lüksüm yok. 36 ile hayata atılan ayaklarım şu an 38 i görmüş 39'a göz kırpıyor durumda. Ayrıca sağ tekine şık bir kemik ve her ikisine de muhtelif nasırlar eklenmiş olduğu için keyif almasam da rahat ettiğim ayakkabı türü spor ayakkabılar ve Berkemann sandaletlere dönüştü. Oysa sivri burunlu orta boy ince topuklu ayakkabı türünden nasıl keyif alabilirdim, kader utansın...

5- Bana giyim tarzını anlatır mısın?
Yıllarca öğretmen olarak görev yaptığım ve o yıllarda pantolon yasak olduğu için elbise ve etekten bıktım. Emekli olduğumdan beri kot ya da kanvas pantolon üstü tişört, V yaka kazak en favori giysilerim, fular çok kullanırım. Biraz şık giyinmem şartsa siyah etek üstü uzun gömlek ya da siyah ağırlıklı dökümlü bir bluz yeterli olur. 

6- Uğurlu bir eşyan var mı?
Uğur atfetmesem de mavi taşlı gümüş bir yüzüğüm var, her an takmam ama şehir dışında gittiğim her yere yanımda götürürüm.

7- Tahammül bile edemediğin yemek ya da lezzet?
Kelle-paça, mumbar dolması, kokoreç. Asla...

8- En çok sevdiğin film sahnesi?
"Muhsin Bey" filminde Şener Şen'in çiçeklerine su verirken onlarla konuştuğu sahne. Bir de "Şaka ile Karışık" filminde Ofsayt Osman'ı canlandıran Sadri Alışık'ın final sahnesi:


9- Şiir, öykü vs. içinde geçen en sevdiğin kitap cümlesi?
"Mutfaktan akşam yemeği hazırlıklarının sesleri geliyor. Tabak çatal çınlamaları.
Hemen bir kekik kokusu uydurdum uzaktan gelen.
Sonra da ağlayacağım."
Füruzan/Parasız Yatılı-Taşralı öyküsünden

10- Türkçe haricinde hangi dile ilgi duyuyorsun, ya da hangisini konuşmak isterdin?
Yabancı dillere ne kadar meraklıysam o kadar az konuşabiliyorum. Almancam kayboldu gitti, oysa Alman Kültür'ün ileri kuruna kadar çıkmıştım çetin ceviz bir sınavla. İngilizce'yi şakır şakır konuşmak isterdim, keyfim için İspanyolca ve İtalyanca. Bir de şair Prevert'i ana dilinden okumak için Fransızca. Estetik olarak çok güzel olduğundan Japonca da öğrensem fena olmazdı yani. Neyse ben Türkçe'yi unutmayım da gerisinden vazgeçtim :)

11- Gözlük ya da lens kullanıyor musun?
İlkokul sondan beri miyobum, liseyi bitirene kadar gözlük kullandım, kullandıkça numarası ilerledi. Son sınıfta çıkarıp attım, gerilemeye durdu. Şimdi sadece sinema, tiyatro gibi mekanlarda sahneyi, perdeyi görmek için kullanıyorum ama ben de Fermina gibi uzağı görmek için gözlerimi kısıyorum, erkenden kazayağı sahibi oldum o sayede :) Sürekli taksam yakını görmem zorlaşıyor. Küçük yaşta uzun süre gözlük takmanın ödülü olarak da yaş icabı kullanmam gereken yakın gözlüğüne ihtiyaç duymuyorum.

12- Alışverişini yapmaktan en çok hoşlandığın şey nedir?
Kitap, kırtasiye ve hür türlü ıvır zıvır...

13- İnternet hiç yokken hayatımda .......... vardı.
İnternet yokken hayatımda olanlar yine var, sadece okuduğum kitap sayısı biraz düştü ama yine de normal bir insana göre çok fazla sayıda okuyorum.  İnternet hayatımda olan hiçbir şeyi yoketmedi aksine zenginleştirdi.

14- Şans mı? Tesadüf mü? Kader mi?
İnanmak istemesem de üçüne de inanıyorum, denendi çünkü...

15- Ekşi mi? Tatlı mı? Acı mı? Sade mi? Şu anki hayatını tamlayacak en yakın lezzet hangisi?
Ortaya karışık, hep de öyle oldu zaten. 

16- İkinci bir şansın olsa kim olarak dünyaya gelmek isterdin?
Kim? Yerinde olmaya özendiğim biri yok ama yazar olmak isterdim veya çok iyi kanun çalan bir virtüoz.

17- Başka bir mesleği seçecek olsaydın bu ne olurdu?
Böyle bir imkan gerçekleşecek olsaydı işte o deliler gibi mutlu olduğum an olurdu. Mesleğimi hiç sevmedim, şu anda en çok emekliliğimi seviyorum ama başka bir meslek seçmem mümkün olsaydı kesinlikle sanatla ilgili olurdu ya da müzikle. Yukarıda da yazdım ya kanun sanatçısı olmak isterdim ya da ud. Ressam, tiyatro oyuncusu, yazar, mimar, hatta sanat tarihçisi olabilirdim. Ola ola en sevmediğim branşın öğretmeni oldum. Gel de kader deme...

18- Birgün mutlaka bu duyguyu tatmalıyım dediğin bir olay var mı?
Yazarının yalnızca ben olduğum bir kitabın çıkması hoş olurdu.

19- Hayatın boyunca en nefret ettiğin insan özelliği?
Fesat, iki yüzlü ve demagog insanlardan kesinlikle nefret ederim. Kendiyle dalga geçemeyen egosu şişkin insanlara tahammülüm yok. İnatçı ve sabit fikirliler de uzak dursun mümkünse benden...

20- Rüyaların gerçekliğine inanır mısın? Rüyalarını dikkate alır, hatırlar mısın?
 Rüya görmekten hiç hoşlanmıyorum, keşke bir imkan olsa rüyaları ameliyatla aldırsak :) Aynı kötü rüyayı 22 yıl arayla gördüm ve rüyaya konu olan kişi-ki o dayımdı-birinde ağır yaralandı, diğerinde öldü. Her akşam benzer bir rüya görürüm korkusuyla giriyorum yatağa. O yüzden rüyalar olmasa hayatımda hiçbir şey eksilmez.

Oy pek uzunmuş yahu, yazdım da yazdım. Haydi blog dostlarım hiçbirinizi zorlamıyorum ama gönüllüyseniz buyurun buradan yakın :)



20 Aralık 2013 Cuma

ÖZETLE


-Vakit öğlen oldu ve evden sadece posta kutusuna bakmak için çıktım, o da boştu zaten. Postacı yine isyanlarda, işi yavaşlatma eylemine girdi kesin.
-Ve posta kutusuna bakarken apartman kapısından günün en ilginç görüntüsünü yakaladım: Bit kadar bir köpek, hani şu bacakları incecik, kısacık, gövdesi uzun süs köpeciklerinden. Tüylerini traş ettirmişler ve üzerine leopar desenli birşey giydirmişler. Garibim ne duruma düşürüldüğünü bilse sahibini en nazik yerinden ısırırdı eminim.
-Sonra balkondan bakarken sırt çantası omuzunda, okuldan dönen 9-10 yaşlarında bir oğlan çocuğu gördüm, keyfi yerinde, yüksek sesle şarkı söyleyerek gidiyordu. Evlerinin bulunduğu apartmanın kapısına yaklaşınca leopar postuna bürünmüş minnak köpeği gördü ve "Selamünaleyküüüüm" dedi neşeyle. Köpek öyle şiddetle havlayarak çocuğun üstüne atıldı ki zavallıcık ayakları poposuna vurarak koşup uzaklaştı. Bizim apartmanın etrafında bir tur dönüp tekrar evine girmeyi deniyordu ki köpek 2. kez saldırıya geçti, oğlancık yine dörtnal. Eee, giydirirsen leopar postunu o da kostümüne uygun davranır.
-2 gün önce Turkcell Sarı Kutu'dan beleş düşürdüğüm ve yıl sonunda hükmünü kaybedecek sinema biletlerini değerlendirmek için "Düğün Dernek" filmine gittim. Beğenenlerden özür diliyorum, müthiş saçma buldum. Bu derece abartılı oyunculuklar beni değil filmden hayattan soğutuyor. Salonda bulunan 10 kadar izleyici kahkahadan kırıldı, o ayrı konu. Ben ikinci yarıda filmin bitmesine az kala bir repliğe birazcık gülümsedim. O derece işte, ne kadar suratsız, sevimsiz olduğumu siz anlayın.
-Sonra zencefilli, tarçınlı yılbaşı kurabiyeleri yaptım, çoluk çocuğa, kızkardeşe yılbaşı hediyesi eşlikçisi olarak yolladım, afiyetle yerler umarım.
-Yılın sondan bir evvelki kitabı olarak "Hürrem Sultan'ın Torunları"nı okuyorum. Hanedandan geriye kalan kadın üyelerle söyleşiler yapılmış. Hepsi yoksulluk çektiklerinden bahsediyor ama maşallah fotoğraflarına fon olan eşyaların bir tanesini benim evdekilerin tümünü toplasan satın alamazsın. Haliyle üzüldüm biraz durumlarına (!)
-Onun dışında başım ağrıyor ve vertigom hafiften sinyal gönderiyor, duymamazlıktan geliyorum.  Önümüzdeki hafta yoğun geçecek gibi, hastalık istemiyorum. 
-Öyleyse kalın sağlıcakla...

Not: Fotodakiler ikinci posta açan liliumlarım, öyle güzeller ki kahvemin lezzetini arttırıyorlar...

17 Aralık 2013 Salı

ORTAYA KARIŞIK


Bir garip haller içindeyim bu aralar, gündemden bunalan ruhumu yaklaşan yılbaşı havasıyla dinlendirmeye çalışıyorum. Ağaçta yanıp sönen ışıklar, kırmızı bir mum, posta kutusunda bulduğum kart, kargonun bir dosttan ulaştırdığı  armağan, vitrinlerdeki yeni yıl ışıltısı gönlümü şenlendiriyor. Bizimkisi züğürt tesellisi, büyük yaraları onarmaya güç yetmeyince küçük mutluluklarla idare etmek kalıyor ancak. Her neyse uzun zamandır mimlerle falan uğraşmıyordum, esasen bunca yıllık blogger olarak iyi kötü herkes hakkımda birşeyler öğrendi ama Ferminam ister de ben cevaplamaz mıyım o mimi, maksat eğlence olsun:

1- En sevdiğin renk:
Ben başta yeşil olmak üzere her rengi severim ama söz konusu tercih olunca siyaha gider elim, malum zayıf gösteriyor :)

2- En sevdiğin çiçek:
Görünen köy kılavuz istemez demek istiyorum, anladınız siz onu :)

3- En sevdiğin yemek/sebze/içecek:
Patlıcanlı tüm yemekler ve sarma çeşitleri favorimdir. Haliyle bu durumda en sevdiğim sebze badılcan oluyor. İçecek sıcaksa kahve, soğuksa soda, alkollü ise bir dost sofrasındaysak rakı. Tek başıma alkollü içki asla içemem, biradan nefret ederim ama uzun muhabbetli rakı sofralarına bayılırım. Arada öylesine bir içki içmem gerekirse beyaz şarap tercihimdir.

4- En sevdiğin yerli/yabancı şarkı:
Yabancı şarkı konusu biraz düşündürücü, yenileri hiç bilmiyorum desem yeridir ama yıllar ötesinden Sandy Posey'den "All Hung Up In Your Green Eyes" diyebilirim. Yerlilerden ise Selda'dan "Gün Biter Gülüşün Kalır Bende" ve Türk Sanat Müziği'nde tek geçtiğim Saadettin Kaynak bestesi "Dertliyim Ruhuma Hicranımı Sardım da Yine" favorilerimdir.

5- En sevdiğin komedyen:
Ben güldüren o kadar az komedyen vardır ki. Gündelik hayatta çok neşeli bir insan olmama rağmen komedyenlere çok az gülüyorum. Çok eskiden Zeki Alasya-Metin Akpınar'a gülerdim, artık gülmüyorum. Belki eski Şener Şen filmleri, o adamda beni çeken bir şey var çünkü...

6- En sevdiğin kız/erkek isimleri:
Hiç özel bir şey düşünmedim, ismi taşıyan insanın güzelleştirdiğini düşünürüm. Ama sevmediğim isim kendi ismim olabilir, çok sert sessiz var, telaffuzu zor ve hep yanlış söylenir.

7- En sevdiğin kitap:
Bir tanesini seçebilmem mümkün mü? Belki yüzlerce isim sayabilirim ama illa bir tane diyorsanız Isabel Allende "Ruhlar Evi", yerlilerden de Barış Bıçakçı "Bizim Büyük Çaresizliğimiz" diyebilirim.

8- En sevdiğin yerli/yabancı oyuncu:
Uğur Polat'ı tek geçerim yerlilerde.  Yabancılarda Juliette Binoche favorim, erkek oyunculardansa nefret ettiklerim var: George Clooney, Brad Pitt, Leonardo di Capprio :)

9- En sevdiğin yerli/yabancı film:
Oyy akşam yediğimi unutmuşken :) Il Postino'yu sevmiştim yabancılardan, sonra bir İran filmi: Serçelerin Şarkısı. Var öyle bir kaç tane. Yerlilerden mi, valla şu an hiç aklıma gelmiyor ama muhtemelen yine bir Şener Şen filmidir.

10- En sevdiğin yerli/yabancı dizi:
Yine gerilere gideceğim çünkü şu anda severek izlediğim bir dizi yok ama eskilerden "Yeditepe İstanbul" bence şahane bir şeydi, yine "İkinci Bahar" ve izlemelere doyamadığım "Şaşıfelek Çıkmazı" benim için efsane yerli dizilerdir. Yabancı dizi olarak "Savaş ve Anılar" isimli bir 2. Dünya Savaşı dizisini unutamam. 

11- En sevdiğin yerli/yabancı şehir:
Herşeye rağmen İstanbul diyeceğim, üstüne Muğla ve kazalarını ekleyeceğim. Antalya'yı kategori dışı bırakıyorum, o mütemmim cüzüm :) Yabancı şehir tecrübem henüz yok itiraf edeyim ama Floransa olabilirdi gibi geliyor.

12- En sevdiğin gazete-gazeteci:
Yok, daha doğrusu artık yok :)

13- En sevdiğin mevsim/gün/ay:
İlkbahar tabii ki, gün Çarşamba, ay ise Mayıs ve Eylül.

14- En sevdiğin kıyafet, kıyafet tamamlayıcısı/takı:
Kot pantolon üstü tişört. Kıyafet tamamlayıcısı fular, takı ise küpe. Küpesiz asla çıkmam, unuttuysam geri döner takarım, evden uzaklaştıysam en yakın aksesuarcıya girip bir küpe alırım. 

15- En sevdiğin makyaj malzemesi/bakım ürünü:
Göz kalemi, olmazsa olmazımdır. Sürmedim mi hasta mısın diye sorarlar. Bakım ürünü konusunda çok tembelim. El kremi dışında hiçbirşey diyeceğim, alır, bekletir, sonra çöpe atarım.

16- En sevdiğin çizgi karakter:
Snoopy, üstteki resimle kendini belli ediyor zaten :)

17- En sevdiğin anı:
Denizli'de ilk öğretmenliğe başladığım okuldan tayinim Antalya'ya çıkmıştı. Çok sevdiğim sınıflardan birine (lise 2'ydi sanırım) son kez derse girdim. Zilin çalmasına yakın sıralar arasında dolaşarak veda niyetine bir şeyler söylüyordum. Öne yürüyüp öğretmen kürsüsüne geldiğimde gördüğüm manzarayı asla unutamam. Sınıftaki çocukların hepsi ağlıyordu. Bir daha beni bu kadar seven bir sınıfım oldu mu emin değilim.

18- En sevdiğin özelliğin:
Neşeli olmam, ufak şeylerle mutlu olup kendimle dalga geçebilmem. Bazen bu özelliklerimin zararını görmüyor değilim. Kendimle geçtiğim dalgaları sahi sananlar çıkabiliyor :)

19- En sevdiğin his:
Seyahatlerde hissettiğim kafayı boşaltma, başka biri olma duygusu...

20- En sevdiğin canlı:
Çocuklarım diyeceğim :)

Ay ne uzunmuş be yav, yaz yaz bitmedi. E hadi bakalım kim isterse cevaplasın. Kestane kebap acele cevap...