LEYLAK DALI

FİLMLİ VE TURUNÇLU HAFTASONU

2012-01-29T16:08:00.000+02:00

Az evvel bir film izledim, "INCENDIES". Yangınlar anlamına geliyormuş Fransızca'da ama ne hikmetse "İçimdeki Yangın" diye Türkçeleştirmişler. İsmi her ne olursa olsun beni öyle bir kavurdu ki film yatışmak için biter bitmez kendime bir kahve yapıp sümbül koklayarak içtim. Geçen yılın yabancı film dalında Oscar adaylarından biriymiş, ben gecikmeli olarak izledim Kanada yapımı bu filmi. Göçmen olarak Kanada'ya yerleşmiş bir kadın ölümünden sonra ikiz çocuklarına Lübnan'a dönüp geçmişlerinin izini sürmelerini vasiyet ediyor. Çocuklardan kız olanı gönüllü girişiyor bu işe, erkek ise sonradan zorlamayla katılıyor. Olaylar öyle inanılmayacak bir boyuta geliyor ki pekçok duyguyu bir arada yaşıyorsunuz, en çok da savaşın dehşetini ve insanların hayatlarını nasıl yörüngesinden kaydırdığını. Kesinlikle izleyin derim, hatta Lale'nin deyimiyle "izlemezseniz küserim". Altüst olacaksınız bunu da peşinen söyleyim....

Bu ara çekirdek çitler gibi film izliyorum, dün gece "Melancholia" gecesiydi. İki bölümü de birbirinden garip tiplerle bezenmiş, adı gibi melankolik (aslında filmde dünyaya çarpma ihtimali olan bir gezegenin adı), yer yer hayli durağan hatta sıkıcı, bunaltıcı ama bir şekilde ekrana kitleyen, sevilse mi nefret mi edilse karar verilemeyen ama galiba birinci şık daha ağır basan tipik bir Lars von Trier filmiydi (Trier'in daha iyi filmlerini gördüm, sıralarsak bu altlara düşer). Güzel miydi, kötü müydü kararsızım ama kesinlikle izlediğime pişman değilim, bende bıraktığı en yoğun duyguyu soracak olursanız "ürktüm", evet kesinlikle "ürktüm".

Film izlemek dışında haftasonu etkinlikleri turuncu renkteydi. 20 kiloya yakın turunç sıkarak bir kazan turunç ekşisi kaynattım, kabuklarını rendeleyip buz kalıplarına doldurarak gerektiğinde kullanılmak üzere derin dondurucuya depoladım, azalan portakal likörümü takviye için aynı versiyonu turunçla denedim ve mahlepli parmak çörek pişirdim. Hamaratlığımdan dolayı kendimle gurur duyar, büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öper, yaşıtlarımla toka ederim. Buyrun gözünüz turuncuya doysun:

KDE BÖLÜM 2

2012-01-28T16:10:00.001+02:00

Bazen beklentilerinizi, isteklerinizi avucunuza koyup göğe doğru üfürürseniz bir süre sonra cisimleşmiş olarak size geri dönebiliyor. Ben bunu sık sık yaşıyorum, kendime doğum günü armağanı olarak almayı düşündüğüm Füruğ Ferruhzad'ın şiirleri dünya şekerlemesi bir kız tarafından elime kadar ulaştırıldı. Gamsegamse severim seni ben, ne kadar tatlısın, ne kadar zarifsin, hediye gönderenlerin çok olsun:) Ve Füruğ'un "Hediye" şiirini okuyuverelim hep birlikte:

"ben gecenin sonundan söz ediyorum

ben karanlığın sonundan

ve gecenin sonundan söz ediyorum

evime gelirsen eğer sevgili bana bir ışık getir

ve küçücük bir pencere, oradan

mutlu sokağın kalabalığını seyredeyim."

Kitaplara ilaveten ben de kendime KDE kapsamında, denize bakan bir cafede, yüzüme vuran güneşle birlikte arkadaşlarla yenen bir yemek ve üstüne bir bardak çay hediye ettim.

Son hediyeyi ise doğadan aldım; kayaların arasına sıkışmış minicik bir badem fidanından. Dört bir yanı sarmış kar ve soğukla dalga geçer gibi güneşe ve denize yüzünü dönmüş, kendini bahar çiçekleriyle gelin gibi süslemişti. Bahar müjdesinden keyifli hediye mi olur, haydi bakalım vuslat yakındır...

GÖRÜCÜ GELDİ HAAANİİİM!..

2012-01-27T13:00:00.004+02:00

Başka bölgelere yağan kar Antalya'ya güneş, kuru hava ve poyraz olarak dönüş yaptı. Bu da demektir ev içleri ve güneşli yerler in, gölgeler out. Güneye ve batıya bakan bir pencereniz varsa önündeki kanepeye yayılıp kedi olma zamanıdır. Ya da benim birazdan yapacağım gibi falez üstü cafelerden birine postu serip güneşin denize vuran pırıltılarını seyrederek arkadaşlarla sohbet edilmelidir. Her iki durumda da eşlikçiniz çay-kahve ya da benzeri bir içecek olabilir.

Birkaç gündür zamanımı Oscar amcama kız bakarak değerlendiriyorum. Belirlenmiş adayları dolaşıp görücülük ederek Oscar amcama uygun mudur diye inceliyorum. Bir kısmını beğeniyorum, bir kısmını beğenmiyorum ama son karar yine Oscar amcama ait, biz demokratik bir aileyiz. Bugüne kadar görücülük ettiğim kızların bir listesini yapacak olursak:

-A Separation/Bir Ayrılık: İlk bunu ziyarete gittim, malum Ortadoğudan, komşuyuz. Hanım hanımcık, dini bütün ve hakkını aramasını bilen bir kız gibi göründü gözüme. Bir-iki kusuru var ama ben beğendim, Oscar amcam ne der bilemem.

-Midnight in Paris/Paris'te Geceyarısı: Diğerinin aksine adayların içinde en Parisienne olanı; kokoş, entellektüel, sanatçı ruhlu, çok renkli. Babası çok ünlü biri, bu durum Oscar amcamı etkileyebilir.

-The Help/Yardımcı: Benim en beğendiğim adaylardan biri bu oldu. Melez bir kız, zenci-beyaz kırması. Eğlenceli, üzüntülü durumları bile gülerek karşılayabiliyor. Sevdim bunu ama Oscar amcam sever mi bilmem?

-The Artist/Artist: Bu adayda aile ve çevre baskısı var, en tavsiye edilen kız bu. Şansı o yüzden yüksek görünüyor. Ben beğenmedim açıkcası, kara-kuru, demode üstelik dilsiz. Lakin sıkı bir karizması var, konuşamadığı halde mimiklerini çok iyi kullanıp insanları tavlamasını biliyor. Oscar amcam etki altında kalıp gönlü buna kayabilir diye düşünüyorum.

-The Descendants/Senden Bana Kalan: Bu da şansı çok olan adaylardan, bir kere kızın abisi çok meşhur. Ben hiç sevmem o başka. Kız fena değil; güzel, biraz tropik havalı lakin hasta. Hatta laf aramızda ölümünün yakın olduğunu duydum. Ama benim Oscar amca pek merhametlidir, durumunu gözönüne alarak bunu da seçebilir.

Görücülük faaliyetlerim şimdilik bu kadarla sınırlı, diğer kızlar hakkında ufak-tefek söylentiler duydum, biraz bilgi sahibiyim ama görmeden karar verip Oscar amcamı yanlış yönlendirmek istemem. Bu akşam yeni bir ziyaret yapacağım, Mart'a kadar yolu var, sakin sakin düşünüp karar vermek lazım ki Oscar amcam bir cadalozun eline düşmesin. Şimdi bana müsaade, ben güneşe ve denize karşı kahve içmeye giderken sizleri "Made in Ankara" menşeli bir kardan korkunç adamla başbaşa bırakayım:

SABAHIN ŞİRİNİ İKİ TOMBUL KUMRU

2012-01-25T13:25:00.006+02:00

Bunlar bizim balkonun kadrolu kumruları, Okka ile Cukka. Her sabah balkona çıktığımda "pırrr" sesiyle birlikte yüzümü teğet geçerek uçup gidiyorlar. Aslında bunların dedeleriyle çok yakındık biz, hatta üstümüze kaydettirme girişimlerimiz olmuştu da yaşımız tutmamıştı. Salih'ti adı ya da aile arasında seslendiğimiz şekliyle "Parmaksız Salih". Pençelerinden birinin uzantısına ne olmuştu bilmiyorum ama kopuktu, zaten oradan tanıyorduk yoksa bu kuş milletini birbirinden ayırdetmek epey bir uzmanlık işi. O derece samimiydik ki bir tepemize şeyetmediği kalmıştı, gerçi onu da yapmıştı, tepemize olmasa da oturma odasının ortasına. Bir gün okuldan geldiğimde görüp deli olmuştum; açık balkon kapısından dalmış, def-i hacetini odanın ortasına yapıp gitmişti. Yine de kibarmış halısız alanı kullanmıştı. Yazın balkonda kahvaltı ederken teklifsizce gelir, masaya pike yapar kırıntıları gagalayıp giderdi, öyle bir yüzgöz olma hali yani. Severdik rahmetliyi, 2-3 yıldır görünmüyor, kuş cennetindedir mutlaka, bulutu bol olsun. Bu tombalaklar onun birkaç kuşak sonrası torunları olsa gerek, muhtemelen yokluğumuzda bizim balkonda dünyaya gelmişlerdir, böyle de anılarına düşkündürler. Yumurtalarından ayrıldıkları mekanı sık sık ziyaret ederek nostalji yaparlar. Arada konuşmalarına şahit oluyorum:

-Ne günlerdi değil mi Okka, hatırlar mısın şu saksıda geçen günlerimizi?

-Nasıl unuturum Cukka, balkon sahipleri de evde yoklardı, yayılmıştık canımızın istediği gibi.

-Ha ha ha, gönlümüzce mıçmış, saksının etrafını mok tarlasına çevirmiştik.

-Nasıl da dalga geçmiştik, dönüşte bunları temizlerken yedi ceddimize sövecek Leylak Hanım diye.

(Bunu söylerken kafayı kaldırıp kapının kenarından dikizleyen bana alaycı bir bakış fıırlatmayı ihmal etmiyor adiler, iyi ki sövmüşüm:)

-Hişşt Okka hatun çaktı dalgayı. Şimdi dışarı çıkar, pilav üstü olmadan kirişi kıralım.

-Ok. Cukka, hiçbir balkon burası kadar rahat değil ama biz bir süre tozolalım, hatun bilgisayar başına çökünce tekrar geliriz.

Yaa, işte böyle bana da kafayı yedirdiler sonunda:))

Dündenberi hava kapalı ve yağmurlu, evdeyim o nedenle. Düne damgasını Beste usulü sarmısak çorbası ve "Help" filmi vurdu.

Sarmısak sevenlere şiddetle tavsiye ederim. Tarif burada. "Help" filmi bu yılın Oscar adayları arasında, pek Oscarlık bir film olmasa da keyifli bir yapım. Aslında ağır bir konuyu eğlenceli bir biçimde işlemiş. Kimi zaman duygulandırsa da akabinde gülmeye başlıyorsunuz. 50'li yılların sonunda Mississipi'de zenci-beyaz ayrımını konu alıyor. Daha bu ayın başında benzer bir kitap okumuştum "Ağustos'un Kuru Çayırları" diye, fakat o konuyu hayli ciddi ele almıştı. Kısacası izleyin, hoşça vakit geçirin. Ben şimdi bugün trafik kazasında yaşamını yitiren Yunanlı yönetmen Theo Angelepoulos'un anısına "Ağlayan Çayır" filmini izlemeye gidiyorum. Kalın sağlıcakla...

KDE BÖLÜM 1

2012-01-23T21:20:00.002+02:00

Bugün çok iş başardım. Önce uzama hızı dünyanın en hızlı büyüyen ağacı Paulowniyayı geçerek güneşte ağarmış boz kilime dönmüş saçlarımı boyattım. Soluk kilimlikten çıkıp tezgahtan yeni sökülmüş halıya benzediler. Kuaförde yine bir sürü abuk klip seyrettim, iki adet gazeteyi hatmettim, Avon katalogunu baştan sona inceledim, incelemekle kalmadım bir de sipariş verip kendimi masrafa soktum. Neyse ki sonunda işim bitti de çıkabildim dükkandan. İkinci sırada Cumartesi uğrayıp evde bulamadıkları için kapıya not bırakan kargoya uğramak vardı. İdefix siparişlerim gelmiş, elceğizimle teslim alayım dedim. Kargo görevlisi suratsız kız fena halde hasta görünüyordu. Öksürüp tıksırdı, kapıyı açık bırakan erkek görevliye çemkirdi, gönülsüzce benim kargoyu aramaya gitti, epey bir zaman sonra getirdi neyse ki. Üç kitap sipariş etmiştim: Halfeti'nin Siyah Gülü/Nazlı Eray, Sen Dünyaya Gelmeden/Margaret Mazzantini, ve Beyaz Camın Yerlileri isimli dizi filmleri irdeleyen bir araştırma kitabı. Kitapları poşetime, kendimi de bir minibüse attım ve arkadaşımın evine ulaştım. Bütün kızlar toplandık bugün, benim ve bir arkadaşın yaklaşan doğum günlerimiz için erken bir kutlama yaptık. Kısacası K.utlu Doğum Etkinliklerinin (KDE) açılışı yapılıp kurdelesi kesildi. Yukarıdaki pasta şahidimdir, ayrıca çok lezzetliydi, yapan arkadaşımın ellerine sağlık.

Şimdi biraz dizi seyredeyim sonra da Parfümle dansetmeye gideceğim, kalın sağlıcakla...

HAFTA SONUNA SIĞANLAR

2012-01-22T17:03:00.003+02:00

Hafta sonuna Cuma akşamına damga vuran sakarlığımla fırtına gibi bir giriş yaptım. Akşam yemeği için sofrayı hazırlamış, kurufasulye tenceresinden yükselen mis kokuları koklayıp yemeğe oturmaya sabırsızlanarak kuruya yoldaş olması ve zaten mevcut iştahımızı daha da açması için dolaptan 3 kiloluk turşu kavanozunu çıkarıp itina ile tezgaha yerleştirdim. Hem de nasıl bir itina ve hem de nasıl bir turşu; domates püresi içinde 2 aydır olgunlaşıp başak sarısına dönüşmüş acı biberiyeler sırtlarını yasladıkları sarmısak taneleri arasından "bizi seç, bizi seç" diyerek gülümsemekteydiler. Kavanozun cam yüzeyini yeni doğmuş bir bebeğe gösterilen hassasiyetle tutup kapağını yavaşça açmış ve hafifçe eğerek kaşıkla tabağa aktarıyordum ki o gülümsemelerin esasen bir veda gülümsemesi, bir el sallayış olduğunu anlayıverdim. Damağa yaydıkları acı lezzete rağmen kırılgan bir ruha sahip biberiyelerim bu hayatın çilelerine daha fazla dayanamamış ve tezgahtan aşağı kavanozlarıyla birlikte atlayarak kısa ömürlerine veda etmişlerdi. Bir çeşit toplu intihar vakası yani. Kulaklarıma bomba etkisi yapan şangırtı, kırılıp dağılan camlar, mutfağın tüm zeminini sarı benekli kırmızı bir halı gibi kaplayan turşular ve anında bütün eve yayılan sirkeli-sarmısaklı kokuyla donup kaldım. Kendime geldiğimde yerde yatan biberiyelerin cansız vücutlarına önce çemkirdim: "Noluyoruz la, ne bu toplu intihar ayakları, Jim Jones'un müridi misiniz, nasıl bir entrika çeviriyorsunuz?" Tabii cevap vermediler, çünkü ölüydüler, çünkü canlı olsalar da biberiyeler konuşamazdı. Son bir numara çekip hayatımdan ve hayallerimden ebediyen yokolmuşlardı, bana düşense cenazelerini kaldırmaktı. Lakin bu iş pek zor, pek yorucu, pek kokulu, pek pis ve de pek tehlikeli idi. Her an eli ayağı kesip kan-revan içinde kalınabilirdi. Ayriyeten üzerimdeki eşofman ve ayağımdaki terlikler de bu toplu intiharın kalıntılarından bolca pay almışlardı. Cici kız pozisyonundan sıyrılıp küfür bohçamın düğümlerini açıp havaya savurarak süpürge, faraş, bez, kağıt, vileda, su ve benzeri temizleyicileri temin ettim. Daha hafta başında kendisi de bir intihar girişiminde bulunup üst kat komşum tarafından kurtarılarak tekrar yuvasına gümbedek iade edilen yolluğumun da bu olaya yataklık ettiğinden eminim, zira biberiye cesetlerinin çoğu onun üzerine serilmişti. "O zaman" dedim "Mezarları da sen ol hain Yolluküs Mutfaküs". Sardım sarmaladım ve çöpe yolladım. Bitti, hem yolluktan, hem turşuların büyük kısmından kurtuldum. Eee "eceli gelen köpek cami duvarına pislermiş", bu yolluk bu akibeti haketmişti, işbirliği yaptığı biberiyelerle çöplükte uyusun ebedi uykusunu. Süpürdük, sildik, kalıntıları temizledik, evi havalandırdık ve Cuma akşamının kalan kısmını "Yalan Dünya" ile sonlandırdık.

Cumartesi gününün etkinliği bale idi; ben yapmadım tabii, izlemeye gittim. Henüz gösteri başlamadığı halde "konuşmayın" diye bize çemkiren ön sıradaki kokoz hatun ve yanımdaki koltukta oturup sürekli uyuklayan adam dışında arıza yoktu. Tolstoy'un ünlü eseri "Anna Karenina"nın müziğini Tchaikovsky bestelemiş, bizim Antalya Devlet balesinin elemanları da çok güzel sahnelemişlerdi. Dekorlar ve giysiler özellikle çok iyiydi, kısacası beğendim.

Bugüne gelirsek günün ilk yarısını "Gelecek Uzun Sürer" filmi işgal etti. Bir demlik yeşil çay (Gamsegamse kulakların çınladı mı?) eşliğinde izledim filmi, tek kelimeyle ağır bir filmdi. Hem konu, hem verdiği mesaj, hem çekim özellikleri bakımından. Etkilendim izlerken, "Sonbahar" filminin yönetmeni Özcan Alper çekmiş, o film de hayli etkileyiciydi zaten. İçe işleyen müzikler, ağıtlar ve şiirler dinledik film boyunca. İşte İranlı şair Füruğ Ferruhzad'ın "Bir Başka Doğuş"undan birkaç dize:

"Belki hayat

Bir kadının elinde sepetiyle hergün geçtiği uzun bir cadde

Belki hayat

Bir adamın kendini dala astığı bir ip,

Belki hayat

Okuldan eve dönen bir çocuk,

Belki hayat

İki sevişme arasındaki rehavette bir sigara yakmak,

Ya da yanından geçen birine,

Şapka çıkarıp manasız bir gülümseyişle "hayırlı sabahlar" derken görmeden bakmak"

Bu kadar sanatsal ve duygusal ortam sonrası kalkıp aç karnımızı doyurmak üzere kısır yapacağım, bir Pazar klasiği. Sonra "Parfümün Dansı"nı okuyacağım ve geceyi "Behzat Ç." ile sonlandıracağım, bugünkü bölümün senaristi Emrah Serbes imiş yine. Eh, bu uzun yazıyı okuyup tamamlayabildiyseniz ödül olarak gün boyu dilimden düşmeyen, beni üniversite yıllarıma götüren İlhan İrem'den "Anlasana" şarkısını dinlemeyi hakettiniz demektir. Sizi anlayanların çok olması dileğiyle...

ANLASANA/İLHAN İREM

PARKTA BİR ÖĞLEDEN SONRA (Böyle bir dizi mi vardı bir zamanlar?)

2012-01-21T12:55:00.001+02:00

Bir haftadır insanın içini donduran soğuk yüzünden mahkum olduğum ev hapsini dün havanın ılındığını anlar anlamaz sona erdirdim. Almam gereken birtakım şeyleri bahane ederek çıktım evden ama asıl niyetim yürüyüş yapmaktı, o yüzden epeyce uzakta olan alışveriş merkezine yayan gitmeye karar verdim. Yolum eskiden çalıştığım okulun önünden geçiyordu, içimde en ufak bir özlem olmadan bakarken eflatunumsu bir pembeye boyanmış duvarlarına ders zili çalmaya başladı; değişmiş, "Für Elise" çalıyor ama nasıl bir "Für Elise". Borazanla çalsalar ancak bu kadar kötü bir ses çıkardı, "Für Elise" "Für Elise" olalı böyle zulüm görmedi desem yeridir. Beethoven bu sesi duysa kemikleri öyle bir sızlardı ki, romatizma oldum diyerek mezarlıktan fırlayıp en yakın doktora koştururdu. Hoş duyamazdı ya, belki de adamcağız eserlerine yapılacak berbat icraları duymamak için özelllikle sağır etmişti kendini.

"Für Elise"nin bünyede yarattığı nahoş duygudan kurtulmak için yolumu uzatıp parktan dolaşmaya karar verdim. Kapıdan içeri adımımı atar atmaz beni şu manzara karşıladı:

Gözalabildiğine mavi deniz, gökte güneş ve sırtlarını güneşe vermiş Beydağları. Bu Beydağları'nın rahatı beyde yok valla (gerçi kendileri de bey ya, bir an aklımdan çıkıvermiş), önlerinde deniz, tepelerinde güneş 4 mevsim, 12 ay plaj keyfi yapıyor hasbalar. Ebedi sayfiye hayatı. Ha sıkıldılar mı deniz-güneş-kum olayından, az yukarılara çıkıp kayak yapmaları da mümkün. Şanslı keratalar vesselam.

Gördüm ki Amerikan sarmaşığı çırılçıplak kalmış, yalnız insanların değil sarmaşıkların da saçları ağarırmış diye düşündüm. Sürekli kızıla boyattığından bir de yıpranmış garibinkiler, kurumuş çatallanmış. Acilen "Bahar Kuaför"e gitmesi lazım.

Yakınlarda çok fazla okul olduğundan karnesini alan kendini parka atmış, ortalık ergen kaynıyordu. Kimi şişeden birayla kafa çekiyordu, kimi de fotoğraf. Ömrümün neredeyse üçte biri yüzlerce ergenin arasında geçtiğinden artık tek bir tanesine bile tahammülüm yok, hızla uzaklaştım popülasyonlarının yüksek olduğu bölgeden. Daha sakin sulara yöneldim, emekli amcaların işgal ettiği denize bakan bankların sıralandığı patika boyunca yürüdüm. Çoğu birbirine benzeyen bu amcalar gözlerini ufka dikmiş, muhtemelen üç aylıklarına yapılacak zamları ve ayın sonunu nasıl getireceklerini düşünmekteydiler. Onları kemiklerini ısıtan güneşleri ve düşünceleriyle başbaşa bırakıp devam ettim yoluma.

Bu yukarıdaki modelden de çok vardı, kimseye zararları yok, manzaradan, etraftan habersiz birbirleriyle meşguldüler. Bunların ilerde "O ağacın altını şimdi anıyor musun" şarkısını sık sık tekrarlayacaklarından eminim.

Göletin etrafında bir tur atıp öpüşen çiftleri vak vak nidaları arasında röntgenleyen ördeklerle, çiçek açmış aloe vera bitkilerini arkamda bırakarak çıktım parktan. Oranın huzurlu, asude havasından alışveriş merkezi karmaşasına doğru sürükledim ayaklarımı kendimle birlikte...

GECİKMELİ KOMBİN

2012-01-20T12:07:00.000+02:00

Epeydir kombinlememişim, moda alemi perişandır şimdi:))

Efendim kendimi gecikmemden dolayı kınayarak da olsa "Parfümün Dansı"na başladım, müthiş bir keyifle okuyorum. Lakin kitabı ne zaman elime alsam elektrik kesiliyor, o yüzden yakınlarında bir yerde ya mum ya da fener bulunduruyorum. Sinirliyim aslında bugün, 3 gecedir olmadık zamanlarda meydana gelen ve en az iki saat süren elektrik kesintisine daha doğrusu o kesilmeyi yaratan sorunu çözemeyenlere giydiriyorum devamlı. Hoş onların ruhları duymuyor ama olsun en azından ben rahatlıyorum. Bu yetmezmiş gibi dün akşamdanberi gözlerimde konjonktivit belirtileri hissetmekteyim; yanıp, sulanıp, batıp dururlar. Göz damlası almak için dışarı çıkmam lazım lakin adıma gelen bir paketi getirmeleri için kargo firmasını beklemekteyim, zorunlu bir ev hapsi söz konusu. Keyifleri yetip gelirlerse ben de çıkabileceğim. Kaç gündür soğuklar yüzünden oturdum kaldım, hazır hava biraz ısınmışken yürüyüş de yapacağım ama herşey kargo firmasının keyfine bağlı. Kısacası beklemedeyim. En iyisi ben gidip biraz Alobar ve Kudra ile ilgileneyim. Güzel bir hafta sonu dileğiyle...

GÖZÜME ÇARPANLAR

2012-01-19T14:54:00.003+02:00

Herşeyi doğaya bırakmalı aslında, hiç müdahale etmemeli. O işini biliyor, birini soyarken öbürünü giydiriyor. Herşey sırayla, adaletle. İnsanlara benzemiyor, hak yemiyor. İşte çınar, çırılçıplak soyunmuş, tüm yapraklarını rüzgarın önüne katmış ama portakal ağacının üstü tıklım tıklım meyve dolu. Gün gelir, devran döner, portakal da savurur meyvelerini, çınarın yapraklarını seyreyler. Denge budur...

Ha bir de insan işi var; tüpü öpen kadın. Pes diyorum ya, hangi ahmak dudaklarını bir tüpe yapıştırır ki sevgi dolu olduğunu varsayarak. Üstte sevgi dolu olduğumuzu iddia edip alta tehlikeli madde yazarsak buradan çıkan sonuç şudur: "Sevgi tehlikelidir, ateşle yaklaşma."

MUM ALEVİNDE

2012-01-18T12:34:00.001+02:00

Dün gece uzun süre elektrikler kesildi, fotoğraflar sıkıntıdan çekilse de iyi sonuç verdi. Ara sıra mum yakıp derdimize yanmakta fayda var...

Gökyüzünde güneş, Beydağları'nda kar var, muhteşem görünüyorlar. Hava cam gibi, güneş sıcak, gölge ısırıyor.

Karşı apartmanın önünde iki motosikletli tüp dağıtıcısı bağıra çağıra sohbet ediyor. Biri genç ve zayıf, başında Fenerbahçe beresi var. Diğeri hayli toraman ve orta yaşlı, tüp firmasının amblemini taşıyan bir anorak giymiş iyice irileşmiş. Sigara teatisindeler, genç olan Yalan Dünya dizisindeki Nurhayat gibi konuşuyor. Sanırsın ağzında bir avuç çakıltaşı var, kelimeler onlara çarpa çarpa hasar alarak çıkıyor dudaklarından dışarı. Sadece çakmağını uzatmayan arkadaşına ettiği küfrü anlayabiliyorum, gerisi meçhul. Galiba küfür sözcükleri farklı bir yoldan gelmekte.

Sokakta motosiklet popülasyonu arttı. Muhtemelen pizza dağıtan bir görevli, kavruk yaşlıca bir adam, ağzında külü uzamış sigarasıyla üçüncü seferdir apartmanın önünden kapı numaralarına bakarak geçiyor. Pizzalar hem hamur oldu hem de soğudu, vah ısmarlayana...

Muhteşem üst kat komşum geleneksel aylık kuyruk yağı eritme seansına başladı, mahalleyi kokuya boğmak üzere. Balkonda durulmaz, içeri girmek lazım. Öyle kötü kokuyor ki koca bir kazan kuyruk yağını eritip hepsini o yağa batırarak mumyalamak istiyorum.

Sabah Onur Caymaz'dan mail kutuma düşen Edip Cansever'e ait dizelerle bitsin bu post. "Umutsuz insan haindir" demiş, "hüzünlü, tuhaf günlerde şiire sığınmalı" demiş. Edip Cansever'e bir selam çakıp son dizeleri okuyalım:

"........

çiçekli şapkalar, buğulu yaz tülleri
şimdi hepsi birden - uzaktan uzağa -
bir çocuk ağlaması gibi
her şey bir çocuk ağlaması gibi
her şey, ama her şey
bir çocuk ağlaması gibi
her şey, her şey, her şey"

KOMŞU MASALLARI PART 2

2012-01-17T16:57:00.001+02:00

Sabah ilk işim balkona çıkmak oldu, dün yıkayıp çamaşır teline astığım ve kurumadığı için gece dışarda bıraktığım mutfak yolluğunu almaktı niyetim. Ve fekat sayın seyirciler yolluk yerinde yoktu. Balkonu dip köşe araştırdım, eğilip aşağılara baktım. Evin tüm odalarını kontrol ettim acaba eşim habersiz içeri almış mıdır diye lakin benim yolluk sırra kadem basmıştı. "Zahir" dedim "gece rüzgarla mandallarından kurtuldu, yere düştü, biri de alıp gitti". "Ah benim portakal rengi-uçuk mavi çizgili, parlak renkli emektar yolluğum, yokluğuna nasıl dayansam" türünde birtakım ağıtlar yakmayı denedim canım istemedi. "Aman bee" dedim "giden yolluk olsun, bahaneyle yenilenir". Sonra kendime kahve yapmak için ocağın başına geçtim. Kahveyi fincana aktarırken sağ yanımdan gelen "güm" sesiyle yerimden sıçradım. O da ne? Benim yolluk üst kattan balkona küt diye fırlatılmıştı. Koştum kucakladım içeri aldım, "Gurbanlar olduğuum, gadasın aldığıım" demedim tabii ki, o anda kafam yolluğun yerçekimine aykırı olarak üst kata nasıl yükseldiğiyle meşguldü. Balkondan başımı yukarı doğru uzattım anafor falan mı var diye, anafor yerine kırış kırış olmuş, et benleriyle dolu, bin yaşında görünen bir kadın yüzüyle karşılaştım. Bu benim üst kat komşumu (muhtemel ki anneleri zira çok kalabalıklar) ilk görüşümdü. "Gelin Hanım" dedi bana, "Bismillah" diye cevap verdim içimden. "Senin yolluk aşağı düşmüş, benim oğlan gelirken alıp getirmiş". "E kapıdan vereydi bari" demedim tabii yine, hep içimde kaldı söylemek istediklerim bu sabah. "Sağolsun, zahmet olmuş" diyebildim sadece, kadının cevabı "Teşekkür ederim" şeklinde yanlış bir replik oldu, o benim repliğimdi, onun "Birşey değil" demesi gerekiyordu. Yolluğuma kavuşmanın mutluluğuyla affettim bu yanlış repliği ve içeri girdim:) On dakika sonra kapı çaldı, açtığımda 10-11 yaşlarında kavruk bir oğlan çocuğu gördüm kapıda, neredeyse içeri adımını atmak üzere konuşlanmış ve elindeki naylon poşeti yüzüme doğru uzatmıştı. "Ne vardı?" dedim ve biraz ürktüm, zira elindeki poşetten dolayı tinerci sandım. "Mandalın teyze" dedi, uzattığı poşette benim yolluğa takılı olan 2 adet mavi mandal vardı (kesinlikle çamaşırın rengine uygun mandal takarım, yolluğumun portakal rengi-mavi çizgili olduğunu yukarıda belirtmiştim hatırlarsanız:). Teslimatın ikinci aşaması da böylece gerçekleştirilmiş ve ben hem yolluğuma kavuşma hem de üst kat komşumun en büyük ve en küçük aile fertlerini tanıma mutluluğuna erişmiş oldum. Bu yüzden size minnetttarım gürültücü komşularım, "birşey değil" :))

Fotoğraf mı? Meyve sepetim yolluğun komşusu olur da o nedenle koyuverdim :))

TEMİZLİK, KİTAP, KART, KAHVE: PAZARTESİ RAPORU

2012-01-16T16:14:00.001+02:00

Bütün haftasonunu ilaçlanıp yatarak geçirdikten sonra haftabaşı itibarıyla hareketlendim. Zira eve bir miktar çekidüzen vermem gerekti, hastalık bahanesi bile sökecek gibi değildi bu defa. Eşime ve kendime aldığım eşofmanlardan dökülen ince tüy tabakası evin tüm odalarını-banyo ve tuvalet de dahil- kaplayınca iş başa düştü. Zaten günlerdir hastayım, sinemaya gideceğim, canım istemiyor, hava kötü gibi uyduruk sebeplerle temizlik yapmayı ertelediğim için bir gün eve dönüşte apartman kapısında "Sizin evi götürdük. İmza: B.k" şeklinde bir not bulmayı bekliyordum, eşofmanlar da üzerine tüy dikince hastalığı falan boşverip işe giriştim. Son olarak çağırdığım 10 yıllık temizlikçi kadınım bana arkasından bir günlük iş bırakıp 90 liramı da alarak gidince bir süre onları eve sokmamaya karar verdim. Nasılsa yoruluyorum bari param cebimde kalsın. Kahvaltımı yapar yapmaz eşofmanları makineye tıktım ve işe giriştim, yoruldum ama ev pırıldadı. Umarım yarına tekrar hastalanıp yatmam.

Yaptığım temizliğin ödülü kargonun getirdiği kitaplar ve 3 hafta sonunda nihayet yeniden uğrayabilen postacının bıraktığı bir miktar kart oldu. Kitaplar çevirmen bir arkadaşımdan; kendi yazdığı "Radyonun ABeCe'si" ve çevirisini yaptığı Jack London'dan "Martin Eden" imzalı olarak kitaplığıma teşrif ettiler ve okunma sırasına girdiler. Diyorum ya her zaman "Kutlu Doğum Haftası" formatında kutlanan doğum günüm üstüste aldığım hediyelerle daha günü gelmeden "Kutlu Doğum Ayı"na dönüştü. Katkıda bulunanlara müteşekkirim:) Kartlarıma gelince hala eksik ne yazık ki, postanenin nerelerine saklandı da bu kadar gecikmeli geliyor anlamadım, son parti bir dahaki yılbaşına ulaşacak galiba. Eminim ki benim gönderdiklerim arasında da başına bu türden iş gelenler vardır. Bugünkü kartlarımı Serrose, Yolların Başlangıcı, Müjgan Halıcılar, Hayat İzlerim, Erkipek, Sonay Ataç, Eda Üntürk ve Nazpek yollamış. Hepsine güzel seçimleri ve dile getirdikleri içten duygular için çok teşekkür ediyorum. Ayrıca beni çok mutlu eden etkinlik dışı bir kart daha aldım ki gönderen arkadaşıma sevgilerimi yolluyorum. Ve Allahtan ümit kesilmez diyerek ulaşmayanların da birgün elime geçeceğini düşlüyor, kitabımı okumak üzere kaçıyorum...

HASTALIK, PAZAR VE DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ...

2012-01-15T13:36:00.000+02:00

Sabah ağrıyan tüm eklemlerime rağmen ayağıma geçirdiğim terliklerimdeki Snoopy'ye dil çıkartmayı ihmal etmedim. Sonra bir başka Snoopy'nin, banyo duvarına yapışık olanın kulağının altından diş fırçamı alıp dişlerimi fırçaladım. Boğazımdaki karıncalar faaliyetlerini sürdürmeye devam etmekteydiler, üzerlerine saldığım diş macunu köpükleri bile işlerine engel olamadı. Panzerlerle püskürttüğüm sirkeli ve tuzlu sıvının bir kısmı barikatları aşıp mideme inse de etkilerini kazana dönmüş kafam ve ben beklemekteyiz.

Hastalığın bile engel olamadığı iştahımı diyetle dizginlemeye çalışarak klasik peynir-çavdar ekmeği ve yeşillikten oluşan kahvaltımı yaparken kitaplığıma yeni konuk olmuş kalın ciltli kitabı çektim. Rastgele açtığım sayfada şöyle diyordu Nazım Hikmet:

"Bir şeyler yazmalıyım

bir şeyler yazmalıyım yüzde yüz yalansız

bir şeyler yazmalıyım hiçbir şeyi önceden düşünmeden

cigaramın dumanı

yoktur yârin imanı

bir şeyler yazmalıyım

masamın üstünde gördüklerimi değil

parmaklarımı değil

bir şeyler yazmalıyım içimde bir şeyleri yakalayarak

kova salıp içimdeki kuyuya su çekmeliyim."

Bir kova burcu olarak bu tesadüften hoşnut, içimdeki kuyudan çekeceğim suları düşünerek puanlı sarı bir kedinin "mırmır" ettiği ayracımı kitabın arasına koydum, masanın üzerindeki çerçevede atkısına bürünmüş kıza göz kırptım ve düşündüm: "Milli Piyango'dan para çıkıp cüzdanımı zengin etmese ne gam, iyi ki varsın blog, sayende ruhumu zenginleştiren dostlarım oldu."

Şimdi gidip bir numaralı hastalık yemeğimi, yoğurt çorbamı pişirme zamanıdır...

İFTİHARLA SUNARIZ...

2012-01-14T14:19:00.001+02:00

Güneşli kanepe, battaniye, fincanda çorba, bitmiş Füruzan, bitmek üzere olan Anne Tyler, başlanacak Tom Robbins, fonda Hüsn-ü Hicaz, iptal olmuş programım, gıcık yapan boğazım, kırılan vücudum, soğukalgınlığım ve ben. Bir kış klasiği; bu haftasonu bu hanede...

EBEGÜMECİ DEDİM DE...

2012-01-13T13:09:00.001+02:00

Ebegümeci pişirdim az evvel, pişirirken de düşündüm. Zor birşey değil, her çeşit eylemi yaparken düşünebiliyorsunuz, fizikte "Bileşik Hareket" diye birşey vardı, o mudur bu? Yoksa değil mi, hani birşey yaparken başka birşey daha yapmak, ay yoksa "Düzgün Dairesel Hareket" miydi. Üff karıştırdım, zaten Fen Bilimleri özürlü bir Fen Bölümü mezunuyum. Bizim zamanımızda (hani şu daha dinozorlar, brontozorlar ve mamutlar yaşarken) lisede fen bölümüne gitmeyen tembel sayılırdı, ne salaklık (iki gündür ağzımı bozuyorum kusura bakmayın), ben de tembel olmamak için sevmediğim dersleri okuyarak ya da okur gibi yaparak bitirdim işte liseyi o yüzden karıştırıyorum. Ne diyorduk laf karıştı, ha ebegümeci diyorduk. Bizim aile su katılmamış bir Orta Anadolulu olduğu için ot yemekleri konusunda cahildik, ne ebegümeci bilirdik ne şevket-i bostan. Ne cibesten haberimiz vardı ne turpotundan. Rokayı bile Antalya'ya taşınınca tattım. Ha arada komşumuz şişman Zehranım teyzenin ardına takılır Yenimahalle'nin o zamanlar el değmemiş kırlarında onun gösterdiği otları toplardık ama analarımız topraklı çamurlu diye evden içeri sokmazdı o otları; o canım hindibaları, tekesakallarını, cırnakları. Bizim otlar sıradan klasik maydonoz, dereotuydu. Nasıl "bir nesil Pınar sütle büyüdü" şeklinde bir reklam varsa, bir evvelki nesil için de "Kemalettin Tuğcu ile büyüdü" diye bir reklam yapılabilir. İşte o nesilin kitap kurtlarından biri olarak çocukluk yıllarımda binlerce Kemalettin Tuğcu satırı dolmuştur miyop gözlerimden içeriye. Okuyanlar bilir pek fakirdir K.Tuğcu'nun kahramanları, anaları çilekeş kadınlardır, babaları çoğunlukla ya ölmüştür ya kayıptır. O yüzden çalışmaya mahkumdur o zavallı çocuklar. Ya köprüaltında yatarlar ya işportacılık yaparlar. Fedakar anaları da arsalarda yetişen ebegümecileri, labadaları falan toplayıp pişirir onlara yemek diye. Ben bunları mutfaktan yükselen mis gibi yemek kokuları arasında okurken canım acaip ebegümeci, labada falan çeker annemin sofrada önüme koyduğu güzelim yemeklere burun kıvırırdım. Birinde "labada pişirsene" demiştim de annem "o da neymiş be" diye terslemişti beni. İşin aslında ben de bilmiyordum labada nedir, ebegümeci ile tanışıklığım vardı ama, bahçeye indiğimizde mor çiçeklerini koparır, minyatür bir ayçiçeği tablasına benzeyen tohumlarını yer, yapraklarını da bakkalcılık oynarken asma yaprağı niyetine satışa sunardık. Kısacası çocukluğum ot nedir bilmeden geçti; ebegümecinin tohumu dışında tadını bilmedim, labada dersen o kadar yabancıydı ki Kemalettin Tuğcu'nun uydurması olduğuna hükmettim, yukarıda saydığım diğerleriyle ise ancak Antalya'ya yerleşince tanıştım. Geç oldu ama temiz oldu, şimdi fırsat buldukça yiyemediğim zamanların acısını çıkarıyorum. Kemalettin Tuğcu analarını da yaşadıkları devri aşan sağlıklı ve lezzetli beslenme biçimlerinden dolayı gecikmeli de olsa kutluyorum:))

İLANEN BİLDİRİM

2012-01-12T15:11:00.000+02:00

Günün olayı budur, aptal ütü bozuldu. Elimdeki son parçayı ütülerken dilini çıkartıp "sana yapacağım en iyi kıyağı yapıp çamaşırlar bitene kadar bekledim ama artık cool bir şahsiyet olmaya karar verdim" diyerek buz gibi oluverdi. Üstelik yaşı daha çok gençti ve fazla bir emeği geçmemişti şahsıma. Kendisini hepinizin huzurunda kınıyor ve hakkımı haram ettiğimi bildiriyorum. Bir daha da Tefal marka ütü alırsam beni onunla ütülesinler. Gidip en ucuz, en dandik ütüyü alacağım ve bu hurdayı da iki elim yakasında olmak üzere Ütüler Tanrısı'na havale edeceğim. Böyle biline...

BAŞAĞRISI, YAĞMUR, KİTAP, KAHVE FALAN FİLAN

2012-01-11T15:42:00.000+02:00

Bir fincan kahve ve başağrısı eşliğinde yazıyorum bu yazıyı; ilaç da, kafama doladığım iğne oyalı çatkı da bir işe yaramadı:) Oysa bugün temizlik yapmaktı niyetim, sabah şakur şukur indiren yağmuru ve üzerimdeki keyifsizliği farkedince daha gözlerimi açmadan vazgeçtim niyetimden, tembelim kısacası hatta pis de diyebilirsiniz farketmez, ne olsun sefam olsun. İşten kaytarmak istersem bende bahane çok, bugün başağrısı, yarın dizağrısı, öbür gün başka birşey...

Füruzan okuyorum okumasına da aklımda Ayla Kutlu var, sebep masadaki hüsnüyusuf çiçekleri. "Hüsnüyusuf Güzellemesi" diye bir öykü kitabı vardır Ayla Kutlu'nun, ilk öykü kitabı, içinde tadına doyulmaz öyküler. Çamaşırcı Emine'yi ve Ökkeş'ten olma oğlu Hüsnü'yü anlatır kitapla aynı adı taşıyan öyküsünde, insanın yüreği acılaşır. Yenilerde bir kitap yazsa diye bekliyorum hatta anılarının devamını yazsa keşke. Hiç Ayla Kutlu okumadı iseniz "Islak Güneş"le başlayın derim, eminim ki çok seveceksiniz.

Bugün hava kırk şekil değiştirdi, yağmur güneşe, güneş yağmura döndü durdu. Az evvel pırıl pırıldı ortalık şimdi karardı yine, muhtemel ki yağacak yine. Muson ikliminde yaşadığımı düşünüyorum bir haftadır, çimlenmeden atlatsak yağışları sevineceğim. Neyse, ben başağrıma ve Füruzan'ıma döneyim. Güneşli günler dileğiyle...

SALI BİTMEDEN

2012-01-10T23:48:00.001+02:00

Bugünün en önemli etkinliği az evvel izlemekten geldiğim bale idi: "Mevlana'nın Çağrısı". Açıkçası çok büyük bir beklenti ile gitmemiştim ama umduğumdan daha güzel ve başarılı buldum. Özellikle "Zerkub"u canlandıran sanatçı-balet mi, semazen mi anlayamadım, fotoğraftaki kırmızılı, İranlı olduğunu öğrendim çıkışta- çok iyiydi. Neredeyse 15 dakika süren bir sema dönüşü izletti bize, oturduğum yerde benim başım döndü. Ayrıca sahne düzeni, ışık, müzik ve atmosfer de oldukça etkileyiciydi. Orkestra yoktu, sahnenin sol köşesinde kemençe, ud, ney ve kudüm çalan 4'lü bir grup yaptı müziği, ara ara fondan gelen ezgiler eşlik etti. Kısacası gittiğime değen bir gösteriydi.

Öğlen bir ara dışarı çıkmıştım, günün en absürd görüntüsüne denk geldim. Evin yakınlarında bir apartmanın altına muhtemel ki lokal adı altında açılmış bir kumar salonu gördüm. Kapı pencere boyanmış, heryer kapalı. Kapının üstüne "...... Lokali" yazan bir tabela asılı, tabelanın sağ yanına kocaman bir yeşil elma, sol yanına kocaman bir kırmızı elma resmedilmiş. Lokalin önündeki taşlığı ise elinde boyunun iki misli uzunluğunda bir saplı süpürge ile takım elbiseli, kravatlı bir cüce süpürüyordu, bakakaldım Fellini filmi setinde miyiz acaba diye düşünerek:)

Bu fotoğraflar bugün sıcağı sıcağına pardon soğuğu soğuğuna Ankara'dan kızkardeş tarafından gönderildi. Konu başlığı "Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar". Hala yağıyor mu, eridi mi bilemem ama kar görme arzusunda olanlar için ekleyim dedim. Ben iki yıldır doydum, pek heves etmiyorum.

Salı Çarşambaya dönerken hepinize keyifli bir gün diliyorum...

SİNEMA ÇIKIŞI

2012-01-09T19:06:00.002+02:00

Sinemaya gitmek için dolmuş durağında dikilip en az 20 dakika bekleyince gerçekten "Şans" adında bir peri olduğuna ve bunun benimle arasının hiç iyi olmadığına bir kez daha emin oldum. Ardarda geçen birçok dolmuştan hiçbiri benim gideceğim yöne gitmiyordu ve artık yürümeye karar verdiğim anda bir tanesi nihayet önümde durabildi. Fena halde imreniyorum şıp diye önünde vasıta duranlara, ben durağa adımımı attığım anda bineceğim dolmuş ya da otobüs baybay yapıp kaçıp gider. Neyse ki oturacak yer vardı da bir de ayakta gitme azabını yaşamadım. Sinemanın bulunduğu alışveriş merkezine gelince apartman girişinde tesadüfen çamur içinde bulduğum davet kartı uyarınca Yves Rocher'e girdim. Bu arada söylemeden geçemeyeceğim benim kartların ikinci postasından hala haber yok ve artık umudumu kesmiş bulunuyorum. Doğum günüm nedeniyle sundukları hediye takıları ve eşantiyon ürünü alarak "Kutlu Doğum Haftası" etkinliklerimi "Kutlu Doğum Ayı" olarak genişletmiş oldum. (Buradaki ayı, yılın 12 de birinin "i" hali anlamında kullanılmıştır, dağda gezen tüylü yaratıkla ilgisi yoktur, belirteyim:). Ardından da arkadaşlarla buluşup "Kurtuluş Son Durak" isimli filme girdik. Ne desem bilemiyorum, emek harcanarak üretilmiş herşey gözümde değerlidir, ayrıca beğeniler farklılık gösterebilir ama ben bu filmi hiç sevmedim. "Kadına şiddet" gibi çok önemli bir konunun fazlaca sulandırılarak verildiğini düşünmekteyim. Tek favorim Ahmet Mümtaz Taylan oldu, gerisi hayal kırıklığı. Neyse benim lafıma bakmayın görmek istiyorsanız yine de gidin görün derim belki siz beğenirsiniz.

Sinema çıkışı gökyüzü yukarıdaki gibiydi, kaçırmayın istedim...

PAZAR RAPORU

2012-01-08T19:58:00.001+02:00

-Fırtına ve yağmur dindi, güneş çıktı. Lakin yarın ne olur bilinmez.
-"A Separation" filmini izledim, çok beğendim. İran sinemasını seviyorum.

-"B, Bira"yı bitirdim, üstüne hemen "Parfümün Dansı"nı ısmarladım. Tom Robbins'i şimdiye kadar ihmal ettiğim için kendimi kınadım.

-Yeni bir kitaba başlamak yerine Füruzan'ın oldukça sıkıntılı bir dönemimde okuduğum ve tam keyfini çıkaramadığım "Sevda Dolu Bir Yaz"ını tekrar aldım elime. Bütün Füruzan kitapları gibi her satırı kalbimi titretiyor.

-Kırmızı salçalık biber, pazı, soğan, sarmısak ve haşlanmış bir avuç aşurelik buğdayı çok az yağla çiğden pişirdim. Son derece hafif, kendi doğal tadında ve lezzetli bir yemek çıktı ortaya, yerken yoğurt ilave ettim. Ekmekçim sağol, sen düşürdün bunu aklıma.

-Az evvel arıların toplu ölüm sebeplerini de öğrendim, parazit sinekler virüs bırakıyormuş.

-Ve son olarak sabırsızlıkla gösterim saati 22.30'a alınmış "Behzatım amirim"i bekliyorum...

FIRTINALI CUMARTESİ

2012-01-07T12:11:00.001+02:00

Bütün gece kabus şatosunda gibiydik. Fırtına ara vermeden uğuldadı, gök gürledi, şimşekler çaktı, yağmur şarıldadı. Çatıya açılan kapı sıkı kapanmadığından olacak sabaha kadar çarptı durdu, onun çıkardığı tak-tuk seslerine muhtelif eşyaların rüzgarla çıkardıkları gıcırtılar, uğultular, ağaç dallarının hışırtısı, yağmurun tavan oluklarına vuran patırtısı da eklenince pek verimli bir uyku uyuyamadığımız aşikar. Sık sık kalkıp balkon giderlerini, pencere pervazlarını kontrol etmek de cabası. Zira burası Antalya, bu tipik yağmurlarda tıkanan giderlerden dolayı kapı altlarından sel bastığı, çerçevelerden su girdiği bizzat yaşanmış olaylardandır. Neyse vukuatsız atlattık geceyi. Fırtına hala devam ediyor, yağmur durdu ama her an tekrar yağabilir, gökyüzü korku filmlerindeki gibi. Sokaklarda in cin top oynuyor, dakikalardır evin önünden tek geçen arabasını ittirerek giden kukuletalı hurdacı oldu. Eh "her güzelin bir bozarı vardır" derdi annem, Antalya da yılın 365 günü güneş sunacak değil elbet, arada böyle yaramazlıklar da yapıyor. Hava muhalefetinden dolayı dışarıya çıkamayacağımı anlayınca kahvemi alıp film izlemeye oturdum. Yanında yerli mandalina. Bu mandalina dilim başına en az üç çekirdek içeriyor, öyle ki yiyip bitirdiğinizde avucunuzda mandalinanın kapladığı yerden çok çekirdek birikmiş oluyor. Bir nevi eziyet hali ama o kadar güzel kokuyor ki o koku için onca çekirdeğe tahammül edilebiliniyor. Filmin adı "Acımasız Tanrı/God of Carnage". İzlemeye başladıktan kısa bir süre sonra evvelki yıl izlediğim "Vahşet Tanrısı" isimli tiyatro oyunundan uyarlandığını anladım. Filmde Ülkü Duru'nun rolünü Jodie Foster, Zerrin Tekindor'un rolünü ise Kate Winslet oynuyor. Her ikisine de ama en çok Zerrin Tekindor'un performansına hayran olmuştum oyunda. Bu durumda izlemeye devam edip etmemekte kararsızım. Bizimkilerin daha iyi hayat verdiğini düşünüyorum karakterlere. En iyisi gidip bir kahve daha içeyim, sonra ne yapacağıma karar veririm. Kalın sağlıcakla, hafta sonunuz güzel geçsin...

Not: Atalet'imin önerisiyle yeni bir projeye başladım: 365 Project. 365 gün boyunca her gün bir fotoğraf eklemek üzere kolları sıvamış bulunuyorum. Beni takip etmek isterseniz buradayım: http://365project.org/leylak/365

AN İTİBARIYLE...

2012-01-06T13:22:00.001+02:00

-Birsürü sebepten keyfim kaçık, ruhumu arındırmak için üstüste 5 kere Göksel Baktagir'den "Sultanîyegâh saz eseri"ni dinledim. Üstüne cila olsun diye Fransız chansonlarıyla devam ediyorum.

-Posta, dolayısıyla da kartlarımın geri kalan kısmı gelmedi. Postacı ve yedi sülalesi hakkında müthiş güzel duygular besliyorum.

-Uzun süredir uykuya yatmış olan "psikosomatik vertigo"m hafif bir baş dönmesiyle gelmeyen postacının yerine selam veriyor. Selamını almamakta direniyorum ama nereye kadar bilemem.

-Sabah mutfağın zeminini sildiğimde beze bulaşan bordo rengi tüylerin üst kat komşunun balkondan çırptığı halıdan gelmemiş olmasını temenni ederken bej rengi bir halı sarkıtıldı ve üzerindeki tozlar tüm haşmetiyle aşağıya inerek temennilerimi boşa çıkardı. O sinirle kafamı uzatıp "Ne yapıyorsun sen, aşağıya çırpılır mı, üstelik alt katta çamaşır asılı" dediğimde cevabı: "Bu makine halısı, yün halı değil" oldu. Tutmayın beni saç-baş yolmak istiyorum, tabii kendiminkini değil.

-Hava kapalı, ıslak, sevimsiz. Neyse ki nergis kokuyor içerisi ama o da hüzün verir ki bana.

Kısacası bugün tadımdan yenmiyorum...

NARCISSUS

2012-01-05T12:52:00.000+02:00

Yeni yılla birlikte ilk kez girdiler eve. Artık bu oda biraz nergis, biraz özlem, biraz hüzün ve çokca Denizli kokar...

SABAH YÜRÜYÜŞÜ

2012-01-04T15:30:00.000+02:00

Bütün gece rüyamda çaldırdığım çantamın peşinde kan ter içinde koşturduktan sonra uyanıp da göz hizamda durduğunu görünce Nasreddin Hoca misali sevindirik oldum. O sevinçle de uzun bir sabah yürüyüşüne çıktım. Daha apartmandan dışarıya adımımı atarken beni yan binadaki emlak ofisinin kapısından süzülen "Dönülmez akşamın ufkundayız" şarkısının nağmeleri ve emlakçı komşunun şarkıya eşlik ederken söyleyeni bastırdığı sesi karşıladı. Ben de "Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç" diye mırıldanarak yola koyuldum. Kendime güzergah olarak eski okul yolumu seçtim. Polisevi'nde önemli bir toplantı vardı sanırım, bir sürü resmi plakalı aracın arasından zor sıyrıldım. Palmiyeli caddeye gelince anılarım üşüşüp geldiler, kişeledim ama gitmediler. Bu okula ilk tayinim çıktığında ortalıkta in cin top oynardı, yegane bina bir resmi daireye ait lojmandı. Dersler bittiğinde ortalık karanlık olur, ıssız yolda korka korka yürürdük eve dönmek için. Sonraları bir inşaat faaliyeti heryer dolup taştı, palmiyeler de yeni açılmış yolun kaldırım kenarlarına belediye tarafından dikildi. Mübarek o kadar yavaş büyüyen bir ağaç ki boyumuza ulaştığında iki yıl boyunca o kaldırımdan yürüyememiştik yüzümüz gözümüz çizildiği için. Bugün baktım da ne kadar büyümüşler, çaktırmadım kendime ama galiba biz de epey büyümüşüz:)

Hava enfesti bugün, güneş kış için oldukça sıcak sayılacak ışınlarını cömertçe yollarken gökyüzü de bulutsuz mavisiyle ona eşlik ediyordu. Dağlarsa bembeyaz kar örtüsüyle mevsimin kış olduğunu hatırlatmaktan geri durmuyorlardı. Antalya işte, iki gün önce ısıtamadığım ayaklarım için sıcak su torbasından yardım alırken bugün neredeyse üstümdeki ceketi çıkaracak duruma geldim. Zaten hastanenin önünden geçerken gördüğüm turist çift benim yapamadığımı fazlasıyla yapmıştı. Kadın olanı ip askılı penye buluzunun altına kısacık pamuklu bir şort ve hayli yüksek sabo terlikler giymiş, eşi ise keten bermudasının üstüne kısa kollu bir Polo gömlek geçirmişti. Muhtemelen Kuzey Kutbu'ndan falan geliyor olmaları gerekirdi bu kadar açılıp saçılmaları için ve belli ki plaja idi yolculukları. Onları geride bırakıp gümrah benjamin ağaçlarının gölgelediği bir yola saptım, kaldırıma komşu sitenin parmaklığına dolanan gecikmiş yaseminlerden birkaç dal koparıp koklayarak yürümeye devam ettim, etraftakilerden utanmasam sekerek gidip "önümüze gelene bir tekme" tekerlemesi söyleyecektim, kendimi zor tuttum.

Karabiber ağaçlarının kurumuş meyveleriyle taze açmış çiçeklerinin aynı daldan sarktığı bir sokaktan geçerken yukarıdakini gördüm; terkedilmiş bir triportör. Alıp eve götürmek geldi içimden. Küçükken Konya Ereğli'de doktorluk yapan halamı ziyarete giderdik yaz tatillerinde. Bir dönem şehir içi ulaşımı bu triportörlerle yapılırdı. Arkadaki kasaya iki sıra konur, oturduğunuz zaman dizleriniz karşınızdaki kişinin dizlerine değer, gözleriniz de ister istemez gözlerine bakardı. O yüzden bunların adı halk arasında "Dizdize Gözgöze" idi. Yani o yılların Ereğli'sinde "Dizdize Gözgöze'ye binmek " diye bir tabir vardı. Ben anılara dalmış yürürken iki tane ilkokullu velet elektrik direğindeki taksi çağırma ziline basıp tabanları yağlayıverdiler. Gelen taksideki cüsse olarak onlardan az hallice genç şoför okkalı bir küfür savurup tekerleklerini gıcırdatarak geri dönüyorken ben pastane-fırına giden yola sapmıştım. Ekmeğimi alırken ustaların aralarında tartışmalarına kulak misafiri oldum, bir tanesi "Pastanın üzerine -seni anan bizim için doğurmuş, hamurunu bizim için yoğurmuş- yazılacakmış, sığar mı?" diye soruyordu. Diğeri "Sığmazsa -iyi ki doğurmuş- yazarsın" diye çözüm önerirken çıktım pastaneden. Site bahçelerindeki ağaç haline gelmiş Atatürk çiçeklerine bakarak Darla'yı andım, turunçlara bakıp iç geçirdim, toplasam ne güzel kaynatırdım diyerek. Alışkanlık yaptı bu turunç işi bende. Sağa sola bakınırken eve gelivermişim, bir heves posta kutusunu yokladım ama kader utansın, benim postacı 4 gün demişti ama bugün 8.gün hala uğramadı. Kartlarımın geri kalanına kavuşmam için daha ne kadar bekleyeceğim bakalım...

KOLAJ

2012-01-03T15:20:00.000+02:00

-Sabah uyanınca gökte görülen pırıl güneş keyfi arttırır. Gün boyu gökte kalır, odaya dolar, pencere kenarındaki öpüşen biblonun gölgesini perdeye vurursa keyif tavan yapar.

-Sabah çayı Snoopy eşliğinde içilir.

-Kargoya gidilir, 4 gündür ulaştırılmayan paket için önce kavga edilir, sonra yeni kitaplara sevinilir (Sevda Dolu Bir Yaz/Füruzan, Uyku/Hüsnü Arkan, Bira/Tom Robbins).

-"Ejderha Dövmeli Kız" izlenir, konu bildiktir kitap okunduğu için ama aldırış edilmez.

-Hüsnü Şenlendirici'nin son CD'si "Hüsn-ü Hicaz" dinlenir. Klarnet sesine bir kez daha hayran olunur.

-Etinden, sütünden, yününden yararlanılma aşamasına gelinen turunçların, kabuklarının da sonunda kurudğu tesbit edilip sevinilir.

-Eh, bütün bunların üstüne bir sade kahve içilir. İçilir değil mi, haydi dostluğa o zaman...

1. GÜN

2012-01-02T12:10:00.003+02:00

Ayın 2 si olmuş bile, yeni yıla ne kalmış ki şunun şurasında, hazırlıklara başlamak lazım :)

Eski yılın son günüyle bugün arasında kalan 1 Ocak'ı tam anlamıyla kedi kıvamında geçirdim. Antalya'da üç gün önce başlayıp yer yer kudurmuş gibi yağan yağmur dün öğleden sonra bitmeye yüz tutup sabahleyin de güneşe terk etti yerini. Bilenler bilir, tipik Akdeniz iklimli Antalya'nın rutubetli soğuğu kimi zaman bozkır Ankara'nın ayazından daha çok üşütür insanı. Sıfır dereceye bile ulaşmamış bir ısı düzeyi dün evin içinde ayaklarımı birer buz parçasına döndürmeye yetti. Kaldı ki günboyu güneş aldığından, kuzey yönü kapalı olduğundan soğuğun pek uğramadığı bir konumu var evimizin. Denemediğim şey kalmadı zavallı ayaklarımı ısıtmak için önce kalın bir çorap üstüne terlik giydim yetmedi. Çorap sayısını ikiye çıkardım, bana mısın demedi. Üstüne bir de yün patik geçirdim ki normalde pek gülerim o patik denen giysiye. Yine olmadı üstelik ayaklarıma ilaveten eşofmanın içinde bacaklarımın dizlerime kadar olan bölgesi de üşümeye başladı. "Yahu" dedim, "galiba ölüyorum, dolaşımım durdu, kanım yavaş yavaş ayak parmaklarımdan itibaren çekilmeye başladı, bu üşüme ondan". Üstelik oturduğum noktadan tepeme klimanın sımsıcak havası üfleyip durur. Gittim dolapları deştim, 1.güve baskınında delik deşik olmuş lakin saf yün olduğu için atmaya kıyamadığım bir hırkayı bulup kollarını kestim, bacaklarıma geçirdim çorap gibi, ayağıma da ilave bir çorap daha giydim, terliğe zorla soktum kalınlığından. Ve fekat aziz ve muhterem kârilerim parmaklarımın adeta buzdan bilyeler olma kıvamında bir derece değişiklik olmadı. Derkeen henüz buzlanmanın erişemediği beynimde bir şimşek çaktı: Sıcak su torbası ya da artık unutulmaya yüz tutan ismiyle termofor. Bir elim kettlenin düğmesine basarken öbür elim çekmecelerde termofor arayışına girdi. Neyse ki çabucak çıktı ortaya kareli giysiler giymiş abiyle, çıplak küçük kardeşi. Lıkır lıkır boşalttım kaynar suyu ağızlarından, göbekleri şişti. Sonra ağabeyi ayağımın altına, kardeşini üstüne yerleştirdim, 5 dakika sonra nasıl ısınıp gevşemişim ki tarif edilemez. Murakami'nin "Haşlanmış Harikalar Diyarı" bir kitap olmaktan çıkıp hayata geçti sayemde. İnsanın ayaklarının ısınması ne muhteşem bir duyguymuş Yaleppim, boşuna dememiş atalarımız "Ayağını sıcak tut başını serin, gönlünü ferah tut düşünme derin" diye. Parmaklarımın ucundan ruhuma doğru kelebekler uçuştu adeta. O andan itibaren ekose ağabeyle çıplak kardeşi kış günleri itibarıyle "yangında ilk kurtarılacak" listesine alındı. Sonra ısınmış ayaklarım beni mutfağa sürükleyip bir kahve yaptırdı, yeni fincanıma doldurup odaya döndük ve adetim olduğu üzere Lale'min hediyesi kitabımla 2012 okuma sezonumu açtım: "Ağustosun Kuru Çayırları". Geçen yılda onun armağan ettiği "Sahilde Kafka" ile başlamıştım. Bundan sonra böyle, Lale anladın sen onu:))

Ayaklar ısındı ya enerjim tavan yaptı. Lale'nin izinden gittim ve onun sabah izlediğini söylediği filmi bulup izledim konsepte uygun olsun diye, bir Norveç filmi: "Home For Christmas/Yeni Yıl". Gece yatarken de bir başka şekerin armağanı kitaptan, Ahmet Büke'nin "İzmir Postası'nın Adamları"ndan iki öykü okuyuverdim. Sonra da demiryolcu dedemi, Niğde'nin ve Ulukışla'nın istasyon binalarını, bekleme salonlarının kokusunu, tren düdüklerini, rayların sonsuzluğunu düşünerek uyuyakaldım...

UĞURLAMA TÖRENİNDEN KARELER

2012-01-01T13:35:00.001+02:00

Dost evinde dostlarla ve dünya şirini bir minikle geçen sakin ve keyifli bir geceydi. En kötü günümüz böyle olsun, hoşgeldin 2012...

YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN

2011-12-31T11:33:00.001+02:00

Biz ne desek de yıl yine bildiğini okuyacak ama isteyenin bir yüzü vermeyenin iki yüzü kara olsun. O yüzden sağlık olsun en başta, huzur, barış, hoşgörü, sağduyu, dostluk, güleryüz, hatta kahkaha olsun. Sanat olsun yaşamımızda, müzik olsun, kitaplar olsun, gezip görmeler olsun. Kimse kimseyi incitmesin, sevdiklerimiz yanımızda olsun, aklımızda olsun, kalbimizde olsun. Başarmak isteyenlere başarı, harcamak isteyenlere para olsun. Bu kadar çok şeyi iyiniyetle beklediğimiz için aptal denecek ama varsın olsun. Umut fakirin ekmeği demişler, yeni yılınız kutlu olsun...

AÇARIZ VE HEP BİRLİKTE İÇERİZ :)

2011-12-30T21:33:00.002+02:00

Öncülük edenlerin, yapanların, yapamayanların, başka içeceklerle katılanların, eşlikçilerin, izleyenlerin, okuyanların, yüzünde gülümseme, yüreğinde sevgi olanların kısacası tüm dostların sağlığına. Güzel bir yıl olsun 2012; bizler ve tüm insanlık için...

DÖKÜM

2011-12-30T00:01:00.001+02:00

Noel Baba kapıdan girmeye (malum bizim Noel Baba'lar yılbaşında teşrif eder) ve 2011 bacadan çıkmaya hazırlanırken şöyle bir döküm yapayım istedim kişisel tarihime kayıt düşmek amacıyla. Bireysel anlamda ele alacak olursak fena geçmedi ince uzun hatlı 2011, yerine göre hayli mutlu ettiği oldu.

-En güzel yanı önemli bir sağlık sorununun yaşanmamış olması idi, hep böyle sürmesini diliyorum.

-Ailemiz büyüdü, bir kızımız oldu, tatlı heyecanlar yaşadık.

-3D adıyla başlatığım projemin herbir D'sini başarıyla tamamlayıp kendimle gurur duydum.

-Süper bir diyet yapıp uzayda kapladığım yeri küçülttüm.

-Çetin bir diş sınavından başarıyla geçip 3.Boğaz Köprüsünü ağzımın içine inşa ettirdim.

-Karadeniz kıyısına kısa bir seyahatle 2 günde Samsun'u fethettim.

-Geleneksel İstanbul ziyaretlerimden birini daha yapıp blogcu dostlarımla keyifli bir buluşma gerçekleştirdim.

-Ankara'ya gelen Lale'mle şehrin tozunu attırdım.

-Bir sürü sergi gezdim, yüzlerce resim, fotoğraf ve heykel görüş alanıma girdi.

-İçlerinde çok beğendiklerimin de olduğu 60 civarı film izledim, sinemalardan plaket bekliyorum.

-Tiyatro sayım kısıtlı kaldı ama kimselerin bilet bulamadığı "Bir Delinin Hatıra Defteri"ni görme şansını yakaladım.

-Antalya Piyano Festivali sağolsun tamamı olmasa da birkaç tane uluslararası solist ve iyi konser dinledim.

-Telaşlı ve koşturmacalı bir yıl olması nedeniyle eski hızıma ulaşamasam da 55 kitapla yılı kapattım.

-Yeni dostlar edindim, güzel insanlar tanıdım, keyifli anlar yaşadım.

-Arzum bu güzelliklerin 2012 de devam etmesi; kendim, sevdiklerim ve tüm insanlık için sağlık, huzur, hoşgörü ve barış diliyorum. Bunlar olsun, ben gerisini hallederim...

KARTLAR EVLERİNE ULAŞIYOR

2011-12-29T16:36:00.001+02:00

Hayat böyle işte, birini gıcık eden diğerini mutlu ediyor. Derdine yan postacı, ne kadar sevimsizleşsen de daha bir-iki parti geleceksin kapıma. Hem ne güzel, fatura taşıyarak geçen meslek yaşamına bir renk geldi sayemizde. Ellerinde olmayan sebeplerle gecikmiş olarak ulaşsalar da beni çok keyiflendiren kartları için Melange, A-H, Burcu, Nathalie, Selgin GB, Anne Mahsustan, Ekmekçi Kız, Kara Kitap, Parpali, Ece's Sun, Gökçedeniz, Çikolata fabrikatörü Neslihan, Selma Er, Beste, Çılgın Mevdoş, İncecikten, Mayri, Meyra, Atalet, Selcan, Bilge ve Annesi, Qunegond, Ülkü, Tülay Karaeli, Lale sizlere ve unutmuş olma ihtimalimi gözönüne alarak daha önce kartlarını aldığım Buğday, Nesrin, Gamlı Baykuş, Mine Hanım, Macera Kitabım, Leyl, Zeynep ve Ecehan'a teşekkürlerimi ve sevgilerimi yolluyorum...

KAÇIN, POSTACI GELİYOR

2011-12-29T00:04:00.001+02:00

Dün öğleden sonra kapı çaldı. Tanıdık gelmeyen ayak seslerinin ardından üçüncü kata çıkmanın hoşnutsuzluğu yüz ifadesinden alenen belli postacı göründü. Günlerdir beklediğim kartlarıma kavuşacak olmanın sevincini postacının asık suratı bir nebze gölgelese de içimden "yaşasın" deyip hayalen el çırptım. Gerçeğini ondan çekindiğim için yapamadım. Postacı bey kardeşimiz "bir insan evladına otuz tane kart gelir mi, ne bu ya" yazılmamış cümlesi suratına kazılı herbir zarfı ellerime teslim etmeye başladı. Fırsattan istifade giydireyim dedim: "Bu kartların çoğu postalanalı 15 gün olmuş, neden bu kadar gecikti" sözcüklerinin son "i"si ağzımdan çıkamadan öyle bir baktı ki hazret o "i"nin önce çubuğu sonra noktası ses tellerime takur tukur çarparak geldiği yere geri döndü: "Na'palım, bir sürü sokak var, herbirine hergün gidersek ohoo işimiz iş". Korka korka parmak kaldırıp söz istedim: "Şeyy, hani eskiden postacılar hergün dağıtım yaparlardı, şimdi öyle değil mi?" derken ikinci bir "i" yutmamak için sesimi iyice alçalttım. PTT Genel müdürü görünümlü postacı sağ kaşını havaya kaldırdı, çok kısa bir an, adeta saniyenin onda biri süresince tükürür gibi bir nazar fırlattı: "Artık öyle deel" dedi, "Beni bi daa dört günden önce bekleme, hergün hergün aynı sokağa gidersek yorgunluktan ölürüz ya". Sonra zarfları elime tutuşturdu, taahhütlü gelmiş birine imza attırırken "Cık cık cık, ağzı yapışmamış zarfı ne diye taahhütlü gönderirler" diye sokurdanarak çekti gitti. Kucağımda zarflar, ağzım bir karış açık bakakaldım arkasından. Eskiden söylediğimiz şarkılar yalan olmuş ablalarım abilerim, artık "Bak postacı geliyor selam veriyor" dizesi, "Bak postacı geliyor, kızdırırsan dövüyor" şeklinde değişmiş. Hafazanallah, postacının hışmına uğramadan şu kartların tamamı bir elime geçeydi...

IVIR-ZIVIR

2011-12-28T00:11:00.003+02:00

Yılın son günlerinde bana bir mutfak aşkı geldi ki sorma gitsin. İçime Julia Child, Sahrap Soysal, Emine Beder kaçtı. Gece yatarken yarına ne pişirsem diye yatıp sabah kalktığımda mutfağı kontrole koşuyorum yüzümü yıkamadan. Ciddi ciddi listeler yapıp hiç denemediğim tarifleri deniyor, hayalimden geçirmediğim malzemelerle reçeteler üretiyorum. Kendime pempe, pırıltılı kapaklı yeni bir yemek defteri bile yaptım. Üstelik ben yemek yapmayı sevmem aslında. Ne oldu bilmiyorum, efsunlandım galiba.

Yemek pişirmenin dışında ikinci eylemim posta kutusunu kontrol etmek. Her seferinde sükût-u hayale (hayal kırıklığı yerine bu tabiri kullanmaktan özel bir zevk alıyorum) uğruyor ve postacının saçını başını yolma planları yapıyorum. Umarım kel değildir.

Yemek yapıp postacı yolu gözlemekten artan zamanlarda yeni bir kitap okuyorum; "Arıza Babaların Çatlak Kızları". Adı gibi ilginç bir kitap, arka kapağın son cümlesiyle tanıtayım: "Aynı havanda dövülüp, aynı imbikte damıtılan insanların kimilerinin sirke, kimilerinin şıra, kimilerinin şarap olma öyküsünü anlatıyor."

Sonra film izliyorum, gösterime girdiğinde Ankara'da olduğum için izleyemediğim "Midnight in Paris" filmini seyrettim sonunda büyük bir keyifle. Her ne kadar filmin yarısında çalan telefon keyfime limon sıksa da pek aldırmadım. ADSL kampanyasıyla ilgili bilgi vermek isteyen bir kızcağız-daha önce de konuşmuştum sesinden tanıdım, helecanlı bir tip, böyle Yeşilçam filmlerindeki Suna Pekuysal'ın gençliği gibi-telefonu açar açmaz "Leylak Hanımla mı görüşüyorum" diye sordu. "Evet" dedim. "Vesaire kampanyasıyla ilgili bilgi vereceğim ama önce daha rahat hitabedebilmem için isminizi söyler misiniz" demez mi? Adeta suratına kapattım telefonu, bıkmışım zır zır aramalarından, bir de aptallıklarına tahammül edeceğim. Daha dün Ankara'daki bomboş evin telefonunun tarifesini bize sormadan değiştirip Temmuz'dan bu yana iki misli para kestiklerini öğrenmişim zaten, ne kampanya görecek gözüm var ne de reklamlarını dinleyecek kulağım.

Böyleyken böyle, halimi arzeyledim. Şimdi gidip arıza babalarla ve çatlak kızlarıyla ilgileneyim biraz. Kalın sağlıcakla anacım...

Not: Fotoğraf da konsepte uygun olsun dedim, mutfaktan...

BEKLEYRÜK...

2011-12-27T12:07:00.002+02:00

Noel Babalar toplaşıp geldi. (PİE Kurabiye ellerine sağlık canım)

Eh bunu da aldık yılda bir de olsa.

Tüm eksikler tamam, buyur gel 2012...

BEKLEDİM DE GELMEDİN

2011-12-26T18:28:00.002+02:00

Kargoyla gelen 3-4 tanesi hariç posta kutuma tek zarf düşmedi. Postacı kartlarımla birlikte Hawai'ye kaçtı galiba. Kar yağmıyor belki ama benim de posta kutusunu boş bulan Charlie Brown'dan farkım yok bu ara:))

HAMARAT MIYIM NE:))

2011-12-25T21:33:00.005+02:00

Ne kusur ettim bilmiyorum ama uyku hazretleri yine küstü dün gece bana, yanıma yaklaşmadı. Yalvar yakar sabah ezanı şöyle bir uğradıysa da kabahatim çok büyük olsa gerek ki fazla kalmadan çekti gitti. "Uğurlar olsun" deyip dikildim ayağa. Baktım dışarıda cam gibi bir hava, uzaktaki dağlar bembeyaz kar olmuş ama güneş camlardan girip içeriyi sımsıcak etmiş, hele mutfak sera gibi. Amanin aşka geldim, nasıl bir pişirme taşırma arzusu bende, sanırsın Julia Child'im. E böyle yoğun bir istek sözkonusu olunca sıvadım kolları, şöyle tarçınlı-zencefilli bir yılbaşı kurabiyesi yapayım, sonra da yeni evlat edindiğimiz turunçların icabına bakarım dedim. Yumurtaları çıkardım, bir tanesini tam kırmak üzereydim ki kaydı elimden ve "plof" benzeri bir ses çıkararak yere yapıştı. Yere yapışmakla kalsa iyi düşerken bir miktarını da mutfak sandalyesinin kumaş zeminine bırakıverdi. Yok ama azimliydim, güneşle yıkanan ruhum şenlikliydi kızmadım, sinirlenmedim. "Yumurtanın kulpu yok/Gözlerimde uyku yok" şeklinde başlayan nadide Bedia Akartürk türküsünü terennüm ederek silip toparlama eylemine giriştim. Hem yalan mı, gözlerimde uyku yoktu gerçekten, ayrıca yumurtanın kulpu olsa ne güzel olurdu değil mi? Neyse efendim tüm malzemeler biraraya gelip hemhâl olunca istirahat etsinler diye pamuklara pardon folyolara sarıp buzdolabına kaldırdım akabinde de turunçları "bızzt bızzt" sıkmaya başladım. Sıktığım turunçların bir kısmı şekerle kaynayıp şerbet olurken, bir kısmı ekşiye dönüşmek üzere fokurdamaya başladı. Ben de istirahatleri tamamlanan hamurumu kurabiyeye dönüştürüp fırına sürdüm. Aman evin içerisinde bir koku, misss. Turuncun esansı bir yandan, tarçın-zencefil bir yandan değme parfüm haltetmiş. Kokudan esriyip iyice aşka geldim, daha ne yapsam diye etrafa bakınırken sepetteki buruşmaya yüz tutmuş elmaları gördüm. "Aha" dedim, "buldum". "Ben bunlarla bir de kek yapıvereyim." Elmalara doğru hamle yapmamla birlikte önce susamlı çubukların durduğu kutuyu devirip cümle susamları yere saçtım, ardından da dolabın altına doğru yuvarlanan karabiber değirmenine bakakaldım. Bizim karabiber değirmeni zaten intihar eğilimlidir, sürekli karalar giyinir, sürekli depresyondadır, acı acı inler. Bereket sağ salim yakaladım, hafif yara almış alnının yan tarafına o kadar. Susamları toparlamaksa biraz zamanımı aldı doğrusu. Ben bunlarla uğraşırken kurabiyeler pişti ve mekanına yerleşti.

Daha fazla zarar ziyan vermeden keki de halledip attım fırına ama günün neredeyse tamamını mutfakta geçirip hafif bir bel ve boyun ağrısıyla akşama ulaştım. Bir daha da bu iştah kolay kolay gelmez üstüme. Aşağıdakiler de eşe dosta hediye kabilinden gidecekler, bu yılbaşı fena birşey değil yahu insanı gayrete getiriyor.

Şimdi izninizle ben bir çay içeyim, sonra da Behzat amirim başlıyor uygun bir yere konuşlanayım. Kalın sağlıcakla...

Not: Kurabiye tarifini Ruşen'in blogundan aldım, teşekkürlerimi yolluyorum...

EN'LER

2011-12-25T03:57:00.001+02:00

Lale yazar da ben yazamaz mıyım, çatlarım valla:) İşte benim 2012 en'lerim:

Kitaplar (Yerli):
1- Sinek Isırıklarının Müellifi/Barış Bıçakçı
2- Kalan/Leyla Erbil
3- Az/Hakan Günday

Kitaplar (Yabancı):
1- Sahilde Kafka/Murakami
2- Lütfen Anneme İyi Bak/Kyung-sook Shin
3- Günlerin Getirdiği/Isabel Allende

Film (Yerli):
1- Bir Zamanlar Anadolu'da
2- Zenne
3- Atlı Karınca

Film (Yabancı):
1- Departures (Son Veda)
2- Never Let Me Go (Beni Asla Bırakma)
3- Cazibe Kanunları

Tiyatro:
1- Bir Delinin Hatıra Defteri
2- Soğuk Bir Berlin Gecesi
3- Küçük Adam Ne Oldu Sana

Konser-Gösteri-Sergi:
1- Igudesman-Joo/A Little Nightmare Music
2- Zerrin Tekindor Resim Sergisi
3- Erwin Olaf Fotoğraf Sergisi

Albüm:
1- Hüsnü Arkan/Solo
2- Şirin Pancaroğlu/Elişi
3- Candan Erçetin/Aranjman

En Keyif Aldığım Geziler:
1- İstanbul/Haliç-Balat Turu
2- İstanbul/Burgazada
3- Kızkardeşle herbir Cermodern ziyareti

Eh Lale yazmış ben de yazayım, en çok tıklanan üç yazım:
1- Yeni Yıl Kartı Etkinliği
2- Kahve Taneleriyle Başım Dertte
3- Haftanın Okuyanı 1

Ve sonuç olarak ben bu yıldan kendi özelimde memnun kaldım doğrusu, darısı yerine gelecek olana...

YAĞMURLU SABAH

2011-12-23T13:09:00.002+02:00

Dışarıda tipik Antalya yağmurlarından biri şarıldıyor, yer gök birbirine karışmış durumda. Gökyüzü gri ötesi, ev karanlık. Şaşılası birşey ilk kez bu durumdan şikayetim yok, klimatik depresyonum bir süreliğine tatile çıkmış galiba. Yılbaşı ağacının ışıklarını açıyorum ışıltı olsun diye, ismi "Eylül Şarkıları" olsa da her mevsim dinlemekten bıkmadığım başucu CD'mi sürüyorum yuvasına, Melihat Gülses çağıldamaya başlıyor: "Bir sihir gibiydi şehre inerken gece/Mektubun güvercin oldu vardı gizlice". Kendime bir yuva hazırlıyorum kartlaşmış bir tekir kedi gibi kanepenin sağ köşesine; örgü battaniye dizime, kahve masaya. Neşe palamutları yaprakların ve kozalakların arasında göz kırpıyor fanusun içinden. Atalet'e sessiz bir selam yolluyorum, o bilir. Kokina bulamadım bu yıl, üzgünüm. Çakmasıyla idare ediyorum. Kucağıma kâdim dostum, ezelî ve ebedî yazarım Füruzan'dan her yılbaşı öncesine yakışan, okumaktan bıkmadığım "Gecenin Öteki Yüzü"nü yerleştiriyorum. Ayracım iki şirin minik kızın eseri, onu da zulalıyorum yanıbaşıma. Hazırım açalım ilk sayfayı:

"Genç kadın, küçük kızın elini acıtırca sıktığını kızın o bildik "Yürüyorum anneciğim!" deyişindeki iniltili söyleyişten anlamıştı. Annenin kokusu sonbaharın sert lodosuna karışıp burnuna vuruyordu......."

Böyle başlar ve binbir ince ayrıntıyı oya gibi işleyerek devam eder. Çekinilerek gidilen yılbaşı davetine kokinalar götürülür, uygun olduğu için siyah döpiyes, ince uzun topuklu, bilekten atkılı iskarpinler giyilip sırta muton dore kürk ceket atılır. Oysa bunlar geçmişte kalmış bir şatafatın acınası artıklarıdır, bunlar ve annenin kullanmakta ısrar ettiği suardöpari, emprime, dökar, pudrier, Zahaviadis ruj gibi sözcükler küçük kızda uzaklık duygusu yaratır. O aradığı yakınlığı yılbaşı davetine katıldıkları üst kat komşuları iki kardeşin evinde bulacaktır. İkram edilen tulum peynirinin üstüne serpilen çörekotu, fokurdayan pirinç semaver, kuşkesimli tutmalıkları olan kalaylı sahanlar, radyodan yayılan tango, bakır tepsinin içindeki elmalar, yerdeki renkli kilim, sobadan ve iki kardeşten yükselen sıcaklık küçük kızın içini ısıtırken annenin buzlarını da çözmeye başlayacaktır inceden inceden...

CD son şarkıyı tüketti, yağmur hafifledi, hatta güneş titrek ışıklar yollamaya başladı pencereden. Kedi olma zamanı sona ermiştir, kendimize ışınlanalım...

TURUNCU GÜN

2011-12-22T14:25:00.004+02:00

Dün akşam eşim eve yukarıda gördüklerinizi bir torba içerisinde getirdi. "Bunlar ne?" dedim, meğer arkadaşının bahçesindeki turunç ağacında kimsenin yüz vermediği meyveler boynu bükük bir şekilde duruyorlarmış, yanlarına yaklaşınca "Sizi görür görmez sevdik amca, size baba diyebilir miyiz amca?" demişler. Bizimki de kıyamamış hepsini takmış peşine getirmiş. Eh benim de onlara sıcak bir yuva sağlamam boynuma borç oldu. Hem nasıl sıcak, uzun uzun kaynattım, pek mutlu oldular. Birleşip kaynaşıp turunç ekşisine dönüşüverdiler.

25 adet turunç yıkandı paklandı, ortadan kesilip uzun süredir âtıl duran elektrikli narenciye sıkacağında sıkıldı, süzülerek bir kocaman tencereye aktarıldı ve kaynamaya bırakıldı. Ortalık misler gibi turunç kokarken, dışarıda yağmur tıpırdarken bendeniz elimde kahvem Enrico Macias dinleyerek kitabıma gömüldüm. 8 bardağa yakın turunç suyu 2 bardağa indiğinde kaynamayı sona erdirdim ve "Oh Guitarre Guitarre" yi mırıldanarak bundan sonraki mekanlarına aktardım. Bir çay kaşığı bütün dişleri kamaştıran enfes bir turunç ekşim oldu. Yaşasın...

Haydi Enrico Macias dinlemeye devam edelim, "Oh Guitarre Guitarre":

KÜÇÜK ŞEYLER ASLINDA BÜYÜK ŞEYLERDİR...

2011-12-21T13:20:00.001+02:00

Çay kupama arkadaş

Takıma eleman geldi

Yapan, yollayan sağolsun. Leylak Dalı'ndan kocaman sevgiler...

BUGÜN BUNLAR OLDU...

2011-12-20T22:37:00.001+02:00

Günboyu şiddetli bir yağmur ve rüzgar ortalığı kasıp kavurdu. Aksilik günün çoğunu dışarda geçirdim, şemsiyeme çeşitli numaralar yaptırırak tellerini kırılmaktan kurtardım lakin üst yanım ıslanmasa da pantolonum dizlerime kadar sırılsıklam oldu.

O kadar ıslanmıştı ki gittiğim arkadaşta onu kurumaya terkedip evsahibinin pantolonunu emaneten giydim. Yakıştı üstelik, utanmasam eve getirecektim:)) Sonra yılın ikinci ve muhtemelen son aşuresini yedim arkadaşımın elinden, pek güzeldi...

Dönüşte pantolonum kurumuş, yağmur da durmuştu ama bu yarın da yağmayacağı anlamına gelmez. Antalya'da adettir, başladı mı bitmez, Kadıkaçıran Yağmuru diye de ismi vardır. Eve geldim ki ne göreyim, zürafamız Zarife Hanım yokluğumdan istifade yılbaşı ağacını yemeye çalışıyor, "Höt" dedim korktu garip. Acıdım haline, turşu verdim onu yedi, sevindi.

Yağmur yağdı, böyle oldu...

YAPRAK KOLEKSİYONU

2011-12-19T21:08:00.002+02:00

Antalya'da mevsim sonbahardan kışa benzer birşeye dönüşürken giderayak yaprak koleksiyonu yapayım dedim. Ne ararsanız var; çınar, okaliptüs, incir, akçaağaç, meşe, dut, kavak, adını bilmediğim kırmızı yapraklı birşeyler, vesaire vesaire. Koyduk çerçeveye yolculadık yaprakları seneye görüşmek üzere, şimdi her dem yeşil kalanlarla hemhâl olmak zamanıdır.

Buyrun karabiber, sallamış saçlarını salkım söğüt gibi, acı kokusu kendini ele verse de çiçeklenmiş üstelik, pek keyifli...

Ha bir de üzücü haber; Altın Portakal büyükannemiz sizlere ömür, geçerken gördüm. Bir sürü kız torunu başına toplanmış yas ediyorlardı. Başsağlığı dileyip ayrıldım, bakalım seneye tahta kim oturacak. Hayırlısı...

YAĞMUR'LU PAZAR

2011-12-18T12:53:00.001+02:00

Antalya'ya yakışmayan grilikte bir hava var dışarda, göze hitabedecek tek renk karşı kaldırımdaki ağaçtan sarkan portakallar. Yağmur alt katın panjurlarına vuran sesi de olmasa anlaşılamayacak bir sinsilikte yağıyor; incecik, toz gibi. Hani neredeyse yağmıyor diyeceksin ama bu birazdan ortalığı seller götürmeyeceği anlamına da gelmez. Antalya burası, her an gökten kovalarla su boşalabilir. Mutfak penceresinden gördüğüm boş bir sokak, çok seyrek bir-iki adam geçiyor; havaya uyumlu kara pardesülere bürünüp kara şemsiyelerini açmış (casus filmi gibi oldu yahu:), ellerindeki torbada gecikmeli Pazar kahvaltısı için aldıkları ekmekler, belki birkaç yumurta ya da bir kangal sucuk. Havada rutubetin getirdiği rahatsız edici bir serinlik var, termometreye baksan soğuk demezsin ama böyle inceden dürten, ürperten bir duygu. Uzaktan ilerdeki hastaneye ulaşmaya çalışan bir ambulansın sesi geliyor. Hafta sonu rehavetine hiç yakışmayan bir ses. Ne yapalım o zaman, bir elimize kahve fincanını bir elimize "Mutfak Sesleri"ni alalım, "Singing In The Rain"e ruh hali pek uygun olmadığı için "Rain and Tears"ı dinleyelim Demis Roussos'dan. Hem yılbaşı da yaklaşıyor kokina almalı ve "Gecenin Öteki Yüzü"nü okumalı bir kez daha. Hatta okumakla kalmamalı bir yerlerden bulup buluşturup botokssuz, hüzünlü yüzüyle Zuhal Olcay'ın oynadığı filmini izlemeli. Füruzan'ı biraz daha sevmeli...

Rain and Tears

Bir de duyurum olacak; genç blogger arkadaşım Zuzu Miyozu yılbaşı nedeniyle bir hediye etkinliği düzenlemiş, katılmak isterseniz aşağıdaki linke tıklayarak gerekli bilgiyi alabilirsiniz. Teşekkürler...

Miyozu Yılbaşı Çekilişi

NE SÖYLESEM "AZ"

2011-12-17T14:02:00.000+02:00

Yıl sona ererken ardarda güzel kitaplar deviriyorum; "Mino'nun Siyah Gülü", "Sinek Isırıklarının Müellifi", "Kalan", (araya giren, bitmek bilmeyen Villette'yi saymazsak) ve "Az". Bu sonuncusu bir korku filmi gibi, insanın yüzüne çarpan bir şamar gibi, aniden esip sırtı buz eden bir rüzgâr gibi, mideyi bulandıran ama yemekten vazgeçilemeyen bir yemek gibi. Elinizden bırakamadan okuyor okuyorsunuz ve bir yandan dehşet içinde kalırken bir yandan dehşeti bu kadar gerçek ve güzel cümlelerle anlatabilen yazara şaşıyorsunuz. Hakan Günday yabancısı olduğum bir yazar değil aslında, bütün yazdıklarını okudum. Kitaba başlarken nasıl birşeyle karşılaşacağımı aşağı yukarı biliyordum ama yine de ruhumun daralmasına engel olamadım, karanlık bu defa çok daha koyuydu. Şebnem İşigüzel'in "Kirpiklerimin Gölgesi"nden beri bu derece ayarlarımı bozan bir kitap okumamıştım. Bitirmeme çok az kaldı, her satırını su içer gibi okuyorum, elimden kalem düşmüyor satırların altını çizmek için. Kullanılan dile, betimlemelere, metaforlara hayran ola ola okuyorum. Acı biber tadında bir kitabı çikolata yer gibi okuyorum. Açıkçası hem bitsin istiyorum hem bitecek diye korkuyorum. Bu yılın en iyi kitaplarından biri bence ve sanırım başkaları da aynı fikirde. Ruhunuzu biraz yoracak ama kesinlikle okuyun diyorum, pişman olmayacaksınız...

Az/Hakan Günday

Doğan Kitap/1. baskı/355 sayfa

LİSTE

2011-12-16T12:58:00.001+02:00

- Önce bir kahve daha içmeli, şöyle koyu ve şekersiz.

- "Az" artık bugün bitmeli, soluk soluğa okuyorum. Bıçak gibi saplanıyor bazı cümleler, ayın karanlık yüzü sanki. Hakan Günday'ın üslubunu bilirim ama yine de ürpertiyor beni.

- Son kartlar yazıldı, postaya vermeli.

- Hava bugün bulutlu, iç açacak neşeli birşeyler çalmalı. Candan Erçetin'in "Aranjman" CD'si uygundur.

- Ha bir de Arap Mabel sakızı çiğnemeli, ruhumdaki çocuğa iyi gelir.

- Kerevizin saplarını yemek haline getirip terbiye etmeli, yapraklarından mis kokulu bir salata yapmalı.

- Misafirler için çıkarılmış tabak-çanağı dolaplardaki yerine kaldırmalı.

- Portakallı-kahveli yılbaşı içeceğini kontrol edip koklamalı (mis kokuyor mis).

- Ve arasıra bu köşeye göz atıp ruhtaki çocuğu sevindirmeli.

O zaman bana müsaade, ilk maddeden başlamalı...

BAK POSTACI GELİYOR

2011-12-15T10:42:00.001+02:00

Birer ikişer gelip mutlu edecekler

Posta posta gidip mutlu edecekler....

GÜNEŞE ENDEKSLİ RUH HALİM KIYAKTIR BUGÜN...

2011-12-14T11:06:00.000+02:00

Sabah pırıl pırıl bir güne uyanmak, dünyanın en komik kargo görevlisinin kapıya getirdiği iki paket, okunacak bir sürü kitap, kızkardeşle telefon muhabbeti, kahve keyfi, yaklaşan yeni yıl, postacının getireceği kartların hayali, öğleden sonra gelecek arkadaşların keyifli bekleyişi; e daha ne olsun. Bundan iyisi Şam'da kayısı. Bugün güzel olacak, hissediyorum...

VAN'A YARDIM KİTABI

2011-12-13T12:21:00.002+02:00

Van depremi nedeniyle ortak bir etkinliğe imza atmıştık Decaflatte önderliğinde, geçtiğimiz gün sonuçlandı. Biz fotoğraflarımızla katılırken (benimki yukarıdaki) sevgili Decaflatte tüm gücüyle bu işe omuz verdi, bu kitap aslında onun eseri. Buradan bir kere daha gönlüne, emeğine sağlık diyorum. Umarım çorbada bir fiske de olsa tuzumuz olmuştur ve bir yaraya merhem olur. Hazırlanan kitap şu anda internet aracılığı ile satışta, biz de satın alarak katkıda bulunalım derseniz linki sayfamın sağ kenarında. Daha detaylı bilgi için Decaflatte'nin bloguna TIK, kitaba bir göz atmak için TIK. Önderlik eden ve katılan tüm dostlara bir kez daha gönül dolusu teşekkür...

SİFTAH

2011-12-13T00:55:00.000+02:00

Sabah erkenden çıktım evden, hem yürüyüş olsun diye hem de yılbaşı kartlarının bir kısmını postalamak için. Caddenin birinden karşıya geçerken tam yolun ortasında büyük ebatlı bir fotoğraf gördüm; başında Antalya usulü örtüsüyle orta yaşlı bir kadının fotoğrafı asfalta yapışmış gökyüzüne bakıyordu. Muhtemelen karşıdaki fotoğrafçıdan alınmış ve yolda düşürülmüştü. İçim bir tuhaf oldu, eğilip alamadım yoğun trafikten. Zavallı kadıncağızı asfaltın ortasında kaderine terkedip devam ettim yoluma. Günün ilk ilginçliğiydi. İkincisini postanede yaşadım. Ben kartları görevliye verirken yanıma yaklaşan yaşlı dilenci kadın "odun alacam, Allah rızası için bir yardım" diye sızlanmaya başladı. Resmi dairede dilenciye ilk kez rastlıyordum şaşırdım. Aldırmadım önce ama yapıştı kadın vızır vızır edip duruyor kulağımın dibinde, görevlinin verdiği para üstünden bir lirayı sürdüm önüne, burnunu kıvırarak aldı. Sonra memura sardırdı, adamcağız baktı kadının gideceği yok, bir lira da o çıkarıp verdi cebinden. Kadın ne dese beğenirsiniz: "Bu ne ya, bir lira. Ne işe yarar bari beş lira verin." Bereket güvenlik görevlisi gelip uzaklaştırdı da ağzıma gelenleri söyleyip terbiyemi bozmadım. Allah dilencinin de hayırlısını versin.

Eve dönünce kapıya gelen kargo görevlisinin verdiği paketle de ilk kartlarıma kavuşmuş oldum. Ne zamandır ilk defa zarf açacağı kullanarak bir zarfı açmanın zevkine vardım, pek keyifliymiş ya unutmuşum. Fotoğraftaki güzellikleri yollayan şeker kızkardeşlere buradan sevgilerimi yolluyorum. Siftah onlardan, bereketi Allahtan:))

TAKVİM

2011-12-12T12:53:00.001+02:00

Malum, yeni yıl geldi gelecek. Yeni yıla yeni takvim gerek dedim ve oturup kendi takvimimi kendim yaptım. Buyurunuz yukarıda; 12 neşeli ay, 12 neşe palamudu.

2012'de, 12 ay boyunca bu 12 neşe palamudu gibi gülsün yüzünüz...

BUGÜN MÜ?

2011-12-10T23:16:00.002+02:00

Mandalina şekerlemelerimi yapıp itina ile kavanozuna yerleştirdim. Beste'nin sayesinde mutfak deneyimlerim çeşitleniyor, sağolsun...

11.11.11 tarihinde imzalanmış yeni bir kitaba başladım: "Az/Hakan Günday". Severim kendisini taa "Zargana"dan bu yana...

Ve sonunda günlerdir aşerdiğim aşureyi yedim, enfesti. Tam istediğim gibi; az şekerli, bol malzemeli. İyi ki varsın arkadaşım...

KISACA

2011-12-09T10:49:00.000+02:00

-"Poinsettia" aldım, nam-ı diğer Atatürk Çiçeği. "Yılbaşı için kendin al, kendine hediye et" etkinliğinin çiçek bölümü uyarınca. Daha bunun kitap, CD ve başka bir obje bölümleri var.

-Dışarıda acaip poyraz esiyor, soğuk, içerisi güneşli ve sıcacık ama ben sokağa çıkmak zorundayım.

-Bugün bir arkadaşta mercimekli pilav şenliği yapacağız.

-Biraz önce masada yer bulamadığım için hemen alıp mutfağa götürmek amacıyla yere koyuverdiğim peynir tabağının unutup üstüne bastım. Hani eskiden bir saçma bilmece vardı: "Bir filin buzdolabına girdiğini nerden anlarsınız?", cevap: "Muhallebi tabağındaki ayak izlerinden" şeklinde. Bunu "Leylağın şaşkın olduğunu nereden anlarsınız?", cevap: "Peynir kalıbı üzerindeki terlik izlerinden" olarak değiştirebiliriz.

-Akşam kabuklarını rendeleyip suya ıslattığım mandalinalardan mandalina şekerlemesi yapacağım. Besteee iyi ki varsın:))

ZORLANDIK AMA DEĞDİ

2011-12-08T22:53:00.003+02:00

Bugün büyük meşakkatlerle, tabir yerindeyse "inişlerde ter dökerek, yokuşlarda tırnak sökerek" Ufuk ve Bahar Dördüncü kardeşlerin hayli uzak bir semtteki Kültür Merkezi'nde verdikleri konsere gittik. Bu mekana ikinci gidişim, ilki birkaç yıl önce ve özel araçla idi, bu sefer toplu taşıma araçlarıyla niyetlendik. Arkadaşlarla dolmuşun geçeceğini umduğumuz durakta buluştuk, hava da bir rüzgarlı estirip duruyor. Bekliyoruz bekliyoruz, Antalya'nın her semtine dolmuş geçti, bir bizim gideceğimiz yere yok. Üşüdük, sıkıldık, yorulduk. Sonra dolmuşların hareket merkezini arayıp sorduk, meğer o duraktan geçmiyormuş, haydi bakalım o kadar beklediğimiz boşa gitti. Yollandık öbür durağa ama şansa bak ki biz yürürken karşıdan binmemiz gereken dolmuş geçip gitti. "Hay bin kunduz" diyerek yolda gördüğümüz taksiciye danıştığımızda gittiğimiz duraktan da geçmediğini öğrendik. Baktık bizimki talih değil kör Salih, taksiciyle sıkı bir pazarlığa oturduk ve indirimli fiyattan anlaştık. Yerleştik taksiye ve uzun uzun gittikten sonra sonunda "geldik" dedi şoför. Lakin bizi getirdiği yerin üstünde spor salonu yazıyordu, o da bilmezmiş meğerse garip. Neyse fazla uzakta değilmiş bir U dönüşüyle sonunda bulduk mekanı. Tabii taksiyle yapınca ulaşımı bu defa da çok erken gelmiş olduk. 45 dakika kadar bekledik, arkamızda yakındaki lise ve güzel sanatlar lisesinden getirilmiş bir sürü öğrenci birikti, acaip havaya girdim. Neredeyse, "Susun, rahat durun, oğlum sana diyorum, kızım bağırma" repliklerine girişecektim, kendimi zor tuttum. Sonunda kapılar açıldı, girebildik içeri. Ön taraftaki dört sıra dışında hep öğrenci doluydu ve ne yazık ki pekçoğu konserin ortasında patır-kütür terketttiler salonu.

Ufuk ve Bahar Dördüncü şu anda Cenevre'de yaşayan Fransız ekolünden yetişmiş çok hoş iki virtüoz kızkardeş, iki piyano ve dört elle çalıyorlar.

Bize Brahms'ın "Macar Dansları"ndan 7 tanesini ve Ravel'in "Kaz Anne"sini çaldılar, olağanüstüydü. Sonra da izleyicilerden gelen soruları gayet sıcak ve samimi bir şekilde yanıtladılar. Çok zahmet çektik ulaşana kadar ama değdi, keşke biraz daha dinleyebilseydik.

Efendim huzurdan çekilirken sevgiler sunuyorum; sanatla dolsun içiniz...

KAHVE TANELERİYLE BAŞIM DERTTE

2011-12-07T12:57:00.000+02:00

Sabah mutfaktan gelen seslerle uyandım, apar topar daldım içeri "ne oluyor?" diye. Baktım kahve taneleri neredeyse pankart açıp yürüyüş başlatmak üzereler. "Derdiniz ne sizin yahu?" dedim, "daha kargalar kahvaltısını etmeden çıngar çıkarmışsınız". İçlerinden en toraman olanı attı kendini ortaya, "Mutsuzuz" dedi, "doğduğumuz, büyüdüğümüz topraklardan koparılıp getirildik bu gurbet ellere, büyük büyük dedelerimizden beri size hizmet edip dururuz. Biraz daha düzgün hayat şartlarını hakediyoruz. Daracık, havasız, ışıksız bir hücreye kapattınız bizi, sıkış-tepiş geçiyor ömrümüz". Düşündüm, haksız sayılmazlar, ayrıca ben iyi bir işverenim, bana hizmet edenleri gözetirim. "Nedir arzunuz?" diye sordum, portakal bahçeleri içindeki bir toplu konutta birlikte yaşamak istediklerini belirttiler. İşi gücü bıraktım, 40 daireli bir apartmana yerleştirdim aynen söyledikleri gibi portakal kokan. "Oh, bu sorunu da çözdük" diye kahvaltımı etmeye gidiyordum ki yine çığrışmaya başladılar. "Şimdi ne oldu?" dedim, "Efkarlıyız apla" dediler, "vatan hasreti çekiyoruz, nerede o Kolombiya'nın mor sümbüllü bağları, kekik kokulu dağları", ardından da hep birlikte ağlamaya başladılar. Yüreğim elvermedi o vaziyette bırakmaya, "Yürüyün la (Kendileri de sıkı bir Behzat Ç. izleyicisi oldukları için bu dilden anlarlar)" dedim "düşün ardıma". Götürdüm bir meyhaneye salıverdim cümlesini.

Alkolün içinde boğulsunlar, içip içip dağıtsınlar keratalar. Üç hafta sonra gidip sırtlar getiririm hepiciğini...

Not: Bu portakallı-kahveli yılbaşı likörü sevgili Beste'nin tarifiyle yapıldı, aynı gün açıp birbirimizin sağlığına yudumlamak dileğiyle. Kocaman sevgilerimi yolluyorum Paris semalarına. Detaylı tarif için TIK.

BU DA GÜNÜN DUYURUSU OLSUN

2011-12-06T13:08:00.001+02:00

Yılbaşı yaklaşıyor, mahzun yüreklere mutluluk taşımak lazım. LÖSEV aracılığıyla sizi bekleyenler var. Ayrıntılı bilgi "Bulut Gölgesi" blogunda. Haydi mutlu edelim o güzel çocukları...

Arkadaşlar kart etkinliği katılımını sona erdirip adres listesini de maille yollamış bulunuyorum. Vatan, millete, cem-i cümlemize hayırlı olsun:) Blogdaki listeyle kontrolünü yapıp eksik adres varsa bildirmenizi rica ediyorum, gözümden kaçmış olabilir. Bir de sonradan yolladığım 2 düzeltme vardı, onu gözardı etmeyin lütfen. Liste elinize ulaşmadıysa da bir zahmet mesaj atın bana. Katılımınıza tekrar teşekkürler, kolay gelsin...

GÜNLÜK RAPOR VE YENİ YIL KARTI ETKİNLİĞİ LİSTESİ

2011-12-05T19:41:00.007+02:00

Bugün güne çok eğlenceli başladım, aslında önce ufak bir şok yaşadım ama sonrasında şok geçiren karşı taraf oldu, ben çok güldüm. Sabah çalan ve ekranında tanıdık bir isim görünen telefondaki kadın "Leylak Hanım siz misiniz?" dedikten sonra aslında benimle bu konuşmayı yapmanın çok zor olduğunu söyleyerek oğluyla olan beraberliğimizi bitirmemizi istedi. Ailecek bu ilişkiyi istemiyorlarmış. Ben boş gözlerle duvara bakarak elimde telefon kalakaldım. Beraberliğimizin bitirilmesi istenilen kişiyi de biliyordum üstelik, oğlum yaşında. Dumur durumum bir süre devam ettikten sonra ayıldım. Telefonun öbür ucundaki kadına kendimi tanıtıp sözü edilen Leylak Hanımın telefonda kayıtlı başka bir Leylak Hanım olduğunu söyledim ve o özür dileyedursun feci bir karıştırma yaparak beni rahatsız etmesinin yanısıra aile sırlarının ve ufak bir hile durumunun da açığa çıkmasının utancıyla başbaşa bırakıp telefonu kapattım. Sonra da karnıma ağrılar girene kadar güldüm. Ardından da "Entelköy Efeköy'e Karşı" filmine gidip biraz daha güldüm. Çok eğlenceli, neşeli, bunun yanısıra birtakım çevresel sorunları ince bir mizahla ele alan çok güzel bir filmdi, kesinlikle izlemenizi öneririm.

Efendim gelelim ikinci konuya. Yeni Yıl Kartı etkinliğine katılımı sonlandırmış bulunuyorum. İştirak edenlerin listesini aşağıya blog isimleri ve linkleriyle birlikte yazıyorum. İsimler ve adres listesini de maillerinize yollayacağım. İster listenin tamamına, ister seçtiğiniz kişilere kartlarınızı yollarsınız, ne kadar erken postaya verirseniz o kadar iyi olur. Tüm katılanlara teşekkürlerimle...

5- Neslihan'ın Çikolata Fabrikası

6- Ecehan

7- Başka Türlü Birşey

8- Yollarımın Başlangıcı

9- Busemiz

10-Meyra'nın Gemisi

11-Düşlerin Rengi

12-Baykuş Gözüyle

13- Serrose Yolun Neresindeyim

14- Sabunlarım

15- Hayat Biz Planlar Yaparken Karşımıza Çıkan Şeylerdir

16- Hayalden Bozma

17- Erkipek

18- Nazpek

19- My Adventure Book

20- Hayat izlerim

21- Biradambirkadın A-H

22- Selma Er

23- İncecikten

24- Gökçedeniz

25- Elif'in Elizi

26- Kara Kitap

27- Defter

28- Melange

29- Noni

30- Çılgın Mevdoş

31- Mayrı'nın El Emekleri

32- Bir Dilim Sohbet

33- Ece's Sun

34- Karganın Günü

35- Beynimin İçindekiler

36- Biri Tesettürde Moda mı Dedi

37- Şeker Topağı
38-Ekmekçi Kız
39-Kunegond
40-Eda

41- Ve 4 blogu olmayan arkadaş

HAFTASONU RAPORU

2011-12-04T19:02:00.006+02:00

Birkaç gündür yeni birşey yazmadım ama boş da durmadım. Haftayı hoş anılarla kapattım. Bugün sonbaharın son günlerinin tadını çıkarmak için uzun bir yürüyüş yaptık, her zamanki gibi mola yerimiz Kır Kahvesi, yorgunluk iksirimiz çay idi.

Doğa o kadar güzel, renkler o kadar baştan çıkarıcı ki insan her gördüğünü fotoğraflamak istiyor. Ayaklarımızın altında kuru yaprakları çıtırdatarak, tepemizden sürüler halinde uçan göçmen kuşları seyrederek, ceplerimize neşe palamutları doldurarak, ummadığımız ağaçlarda açan doyumsuz güzellikteki çiçeklere şaşırarak uzun uzun yürüdük. Haftayı gözümüzü renge, gönlümüzü sonbahara doyurarak kapattık.

Hafta içi bir de konuğum vardı: Kara Kitap. Bütün bir günü birlikte geçirdik, Antalya güzel havası ve manzarasıyla bize eşlik etti. Yürümekten bacaklarımız ağrıdı ama pes etmedik, kâh deniz kenarında kâh parklarda dolaştık, yedik-içtik, bol bol sohbet ettik, güldük söyledik. Kara Kitap'ın cebine Antalya anıları doldurup evine yolcu ettik. Ne iyi ettin de geldin Kara Kitapcım, her zaman bekleriz, yine gel e mi.

Bu haftanın sanatsal etkinliği ise dün akşam gittiğim "Igudesman&Joo İkilisi"nin "A Little Nightmare Music" isimli showu idi. Son zamanlarda izlediğim en güzel show idi. Klasik müzik, parodi, zeka, yetenek harmanlanmış ve bu çok keyifli gösteri çıkmış ortaya, bayıldım. Daha parodisel bir durum da bizzat önümdeki koltukta yaşandı. Ön koltukta oturan beyefendi başını arkasına yaslayıp derin bir uykuya geçtiği yetmezmiş gibi tempolu bir şekilde horlamaya başlamasın mı? Sonunda yanındaki kadının dürtmesiyle uyandı ve uyanır uyanmaz da şiddetli bir alkışa başladı. Paratoner gibiyim yahu, nerde anormallik varsa çekiyorum:) Neyse gösteriden küçük bir bölüm izlemek isterseniz resmin üstünü tıklayın lütfen.

Bitirirken bir kez daha hatırlatayım, Yeni Yıl Kartı Etkinliği için yarın son gün, katılmak isteyenler, katılıp da adres yollamayanlar lütfen mail adresime posta adreslerinizi yollayın. Yarın akşam yayınlayacağım listeyle etkinliği kapatacağım. Dahil olan herkese teşekkür ediyorum...

YENİ YIL KARTI ETKİNLİĞİ

2011-12-04T14:10:00.000+02:00

Arkadaşlar, yeni yıl kartı etkinliği ile ilgili olarak anlaşılmayan bazı hususlar olduğunu düşünüyorum. Geçen yıldan katılan arkadaşlar bilirler, yeni katılanların tereddütleri olabilir, o nedenle biraz daha detaylı bilgi vermek istedim.

-Bu etkinlik karşılıklı bir etkinliktir. Yani karşılıklı bir kart gönderme durumu söz konusu. Kartları hazırlayan ve gönderen kişi ben olmayacağım. Sizler ister hazır alırsınız, ister kendiniz yaparsınız kartlarınızı hazırlayıp arzu ettiğiniz kişilere ya da isterseniz herkese postalayacaksınız. Benim düzenleyici olarak üstlendiğim görev kimlerin katılacağını belirlemek, adresleri toparlamak ve bir liste halinde katılmak isteyen arkadaşlara maille iletmektir. Adresleri yolladığım andan itibaren benim görevim biter. Tabii ki ben de kendi seçtiğim kişilere kendi kartlarımı yollayacağım.

-Eğer sadece kart almak arzusuyla katılıyorsanız bu mümkün değil, mutlaka sizler de kart göndermelisiniz.

-Bir kez daha belirtmek istiyorum, katılmak isteyen ve adres bildiren herkesin adreslerini bir liste haline getireceğim ve bu listeyi etkinliğe katılan herkese yollayacağım. Adresinizin gitmesi konusunda itirazınız ya da rahatsızlığınız olacaksa o zaman etkinlik dışı bırakmak durumunda kalacağım üzülerek, zira seçme durumu beni çok zorluyor.

-Bir kez daha belirteyim listedeki herkese kart yollamak zorunluluğu yok, arzu ettiğiniz kişileri seçebilirsiniz. Ya da tüm listeye yollayabilirsiniz, bu size kalmış.

-Ve tekrar rica ediyorum, kartları postalamakta geç kalmayın. Zira geçen yıl yoğunluk nedeniyle pekçok kart postada kayboldu.

-5 Aralığın katılım için son gün olduğunu bir kez daha hatırlatmak isterim. Katılan kişileri bir liste halinde yayınlayacağım.

Herkesin keyif alacağı bir etkinlik olmasını diliyor, sevgiler yolluyorum...

KİM YENİ YIL KARTI İSTER?

2011-12-01T12:08:00.000+02:00

1 Aralık itibarıyla yılbaşı sezonumuzu açmış bulunuyoruz. Ayrıca umumi arzu üzerine yeni yıl kartı etkinliğimizi de tekrarlıyoruz. Şimdi yapacağınız iş katılmak istiyorsanız parmak kaldırmak ve yandaki mail adresime kartınızın ulaşmasını istediğiniz adresi ve blog linkinizi yollamak. Yalnız takdir edeceksiniz bu biraz oyalayıcı bir aktivite, işimi kolaylaştırması ve bazı sıkıntıları engellemesi açısından birtakım ricalarım olacak:

-Katılma isteğinizi ve adreslerinizi 5 Aralık gün bitimine kadar bana ulaştırırsanız sevinirim. Sonrasında gelen istekleri geri çevirmek durumunda kalacağım.

-Yolladığınız adresler bende toplanacak ve tamamlanınca katılmak isteyenlere liste halinde göndereceğim. Adreslerin tamamı katılanların tamamına gidecek, bu konuda bilginiz olsun. Geçen yıldan bazı adresler elimde ama tekrar gönderirseniz memnun olurum.

-Kime kart yollayacağınız isteğinize kalmış, listenin tamamına kart göndermek diye bir zorunluluk yok ama arzu ederseniz herkese de yollayabilirsiniz.

-Son olarak yılbaşı nedeniyle PTT hizmetleri çok yoğunlaşıyor. Geçen yıl kartlar çok gecikti hatta bir kısmı bu nedenle kayboldu, emeklere yazık oldu. Mümkünse çok gecikmeden postaya verelim. Aralığın 20'sinden sonraya kalmamasına özen gösterirseniz sevinirim.

Haydi bakalım, yukarıdaki postacı güzelinin çizeri Şuşu'ya selam, kart göndermeye devam...

ANTALYALI KASIM'A AÇIK MEKTUP

2011-11-30T18:59:00.000+02:00

Sevgili Kasım,

Bu hitabı hakettiğini düşünüyor ve öncelikle senden özür diliyorum, beni affet. Bugüne kadar aramızda sıcak bir ilişki gelişmedi, ne bileyim bir türlü sevememiştim seni. Öyle ki ilkokul yıllarımda sevgili Firdevs örtmenimin öğrettiği "12 Arkadaş" şarkısının tüm aylara ait sözleri aklımda dururken bir tek seninle ilgili olanı unutmuştum. Ekimin sonuna doğru içim daralırdı geleceksin diye. Benim için kişiliksiz, sevimsiz, ruhsuz bir aydın. Ne aşırı sıcağın vardı hatırda kalıcı, ne soğuğun. Ne kuzular meleşirdi çayırlarda ne de kardam adamlar havuç burunları donarak gülümserdi yüzümüze. İlk değildin, son bile olamamıştın, en kısa aya yanaşamadığın gibi uzunluğu da burun farkıyla başkalarına kaptırmıştın. Eriği, kirazı, kavunu, karpuzu, üzümü, inciri, portakalı bile ya senden öncekiler mâletmişti kendine ya senden sonrakiler. Seni her sabah elinde sefertasıyla bodrum katındaki arşive, tozlu dosyaların arasındaki havasız odasına gelip, kolluklarını ve gözlüğünü takarak çalışmaya başlayan sıradan bir devlet memuruna benzetirdim. Yıllardır aynı boz renkli takım elbiseyi giyen, ayakkabıları pençeli, kravatı düğüm yerinden yağlanıp parlamaya başlamış bir silik kişilik. Görüntüne renk katan yegane şey arada bir yakana iliştiriverdiğin bir dal kasımpatı olurdu, onu da tıpkı kendin gibi çok az kişi farkederdi.

Sonra bu yıl ne olduysa birden değiştin sevgili Kasım ya da sen hep böyleydin benim gözlük camlarım çok aşırı tozlanıp sendeki incelikleri farkedemeyecek kadar kalınlaşmıştı. Yok yok, o kadar olamaz bu yıl başka bir eda geldi sana, ne bileyim ışığın değişti, renklerin, tavrın, tarzın. Karizman arttı ayol yakında Kıvanç Tatlıtuğ'la aşık atabilirsin. Gökkuşağı misali renk yağdırdın üstümüze; yeşiller, sarılar, kırmızılar, kahverengiler, turuncular. Güneş gökyüzünden sıcak okşamalar yolladı, cilveli oklar fırlattı üstümüze. Deniz cıva dökülmüşcesine parlattı yüzeyini, bulutlar pamuk şekere benzedi. Yağmur bile efendi efendi yağdı, sanırsın Göksel Baktagir kanun çalıyor. Kısacası sevgili Kasım bu yıl sana bir haller oldu, aşık mısın nesin?

Sonuç olarak sebep her ne ise güzeldin be Kasım kardeş, güldün yüzümüze. Gündelik hayatın yükünü, depremi, iç karışıklıkları, vergileri, zamları, kısır politik çekişmeleri güzel ışığınla biraz dayanılır hale getirdin. Hep böyle kal e mi, seviyorum artık seni. Seneye görüşmek dileğiyle...

SALI SALLANIRMIŞ

2011-11-29T16:55:00.001+02:00

Sabahleyin temizlik yapmak ve yan gelip kitap okumak şeklinde bir ikilemle karşı karşıya bıraktım kendimi. Gönlüm "b" şıkkından yana olsa da aklım "a" şıkkında diretti ve kuzu kuzu aklıma boyun eğdim. Elektrik süpürgesi, vileda, toz bezi üçlüsüyle geçirdiğim pek de keyifli olmayan saatlerden sonra kitap okumaya niyetlenmiştim ama Victoria devrinde gezinmektense kollarını açmış, davetkar bir şekilde bekleyen güneşli kanapenin sıcak kucağına bırakıverdim kendimi. Jet hızıyla uykuya geçmişim. Lakin aynı hızla uyandığımı da belirteyim, yatarken göz attığım kol saatim şahidimdir. Toplam 5 dakika bile sürmeyen uyku seansıma bir de rüya dahil etmeyi başardığım için kendimi ne kadar kutlasam yeridir. Üstelik öyle sıradan, alçakgönüllü bir rüya da değil. "Mor Menekşeler" dizisinin ekibine katılmış rol kesip duruyordum. "Allah hayırlar halgeylesin, aklın Osman fikrin Osman" derdi anneannem sağ olsaydı. Benim bu saatten sonra artist olmak gibi bir niyetim yok ama anneannem bu tür hafifliklere pek gelemezdi, her ne kadar "teatora"dan ve benzeri seyirliklerden müthiş zevk alan bir sefa insanı olsa da. Hocanın dediğini yap yaptığını yapma hesabı. Neyse ben "Mor Menekşeler" soslu 5 dakikalık uykumdan uyandıktan sonra bari film izleyeyim dedim. "Another Year"ı açıp geçtim başına. Ne kadar problemli, çok konuşan insan varsa doluşmuş filme, yarısına kadar zor sabredip teneffüse çıktım. Şimdi elimde ayvalı ıhlamurum blog aracılığıyla sizlerle hasbıhal ediyorum. Bir yandan da Tanini'nin "Dokunuşlar" CD'sini dinliyorum. Şu anda Reşat Aysu bestesi "Kürdilihicazkâr Saz Semaisi" çalıyor. Dinlemek ister misiniz? O zaman siz bir TIK lütfen, ben de filmime döneyim.

DEDEMİZİN İNSANLARI

2011-11-28T18:49:00.000+02:00

Dün başlayan sanatsal ve kültürel faaliyetler silsilesi bugün "Dedemin İnsanları" ile devam etti. Sinemanın bulunduğu alışveriş merkezinin girişinde beni fotoğraftaki şirinler karşıladı. Ben henüz olaya adapte olamasam da yılbaşı yaklaşmakta anlaşıldı. Aralık girmeden yeni yıl moduna geçemiyorum, sonra da kimse tutmasın beni vaziyeti ortaya çıkıyor, kendimi durduramıyorum.

Yalnızca dışarısı değil içerisi de girmiş yeni yıl havasına. Şıkır şıkır, ışıl ışıl pek hoş, şöyle bir dolandım gişeye gitmeden önce havaya girdim:)

Film hakkında söyleyeceğim fazla birşey yok; çok güzeldi, çok insancıldı, çok sıcaktı ve çok gerçekti. Kimi zaman dudağımda bir tebessüm, kimi zaman da yüreğimde bir taş ağırlığıyla izledim. Sizler de kaçırmamalısınız.

Dün öğleden sonra Antalya Piyano Festivali etkinlikleri kapsamında "Genç Yetenekler Konseri"ni izledim. Çok genç ve çok yetenekli 4 kızımız kulaklarımızın pasını sildi. 2006 yılında vefat eden piyanist ve eğitimci Prof. Kamuran Gündemir anısına düzenlenen konserde ilk olarak 11 yaşındaki Eylül Esme Bölücek'i (fotoğraftaki kırmızı elbiseli) dinledik, olağanüstüydü. Suzanna Rudanovskaya ve Lara Melda'nın ardından son olarak sahne alan Ayşegül Yörükoğlu (en sağdaki krem rengi elbiseli) ise özellikle Paganini-Liszt eseri "La Campanella" da harikalar yarattı. Yolları açık olsun...

PEK SANATSAL, PEK KÜLTÜREL GÖRDÜM KENDİMİ

2011-11-27T13:18:00.002+02:00

Sabah üst kattaki sevgili komşularımın haftasonu nedeniyle gelen torunlarının nal sesleriyle vakitsiz uyandığım için güne erken giriş yaptım. Birkaç kez kesilen elektrik bilgisayar başına demir atmamı engelledi, iyi de oldu. Ankara'da başladığım ve epeydir elimde süründüğü için konusunu bölük pörçük hatırladığım Kemal Siyahhan'ın "Sanrı ve Gerçek" isimli kitabını bitirdiğim gibi o hızla yeni bir kitaba başlayıverdim. "Sanrı ve Gerçek"i okumasam da olurmuş, öylesine bir kitap işte hatta yazılmasa da olurmuş. Yenisi ise bütün zamanlarımın kült romanı "Jane Eyre"nin yaratıcısından, Charlotte Bronte'den, "Villette: Geçmişin Gölgesinde". Kırmızı Kedi yayınları basmış bu kitabı, Türkçe'de yeni keşfedildi sanırım. Postmodern öykülerden, absürd romanlardan, iç karartan içeriklerden, karmaşık kurgulardan sonra bir klasik iyi gelecek bana. Kendimi ortaokul yıllarıma, güneşli bir yaz tatili gününe, Yenimahalle'deki evin aydınlık salonuna, kendime malettiğim renkli yastıklı küçük divana ışınlayıp öyle okuyacağım bu kitabı. Konusu ne olursa olsun huzur verecek eminim. Victoria döneminin ağır mobilyalarına, kurdeleli, satenli, kabarık etekli elbiselerine, porselen çay takımlarına uyum sağlasın diye evdeki en süslü fincanda kendime kahve yapıp gümüşî püsküllü bir ayraç seçerek başladım okumaya Lucy Snowe'un öyküsünü. Bakalım başına neler gelecek.

Günün ikinci etkinliği ise 2008 yapımı "Lilit'in Kızkardeşleri" isimli belgeseli izlemek oldu. Doğayla barışık, kendi güç ve emekleriyle, kimseye muhtaç olmayan kadınların öyküsünü anlatmış yönetmen Emel Çelebi. Söke'nin Latmos Dağı'nda tek başına hayvanlarıyla birlikte yaşayan Hatice'yi, Gökova, Akyaka'da yüzme dahi bilmeden balıkçılık yapan Semiha'yı, Çomakdağ'lı kadınları; pamuk toplayarak belfıtığı ameliyatı için para biriktiren Ayşe'yi, kızına çeyiz için çabalayan Yeşim'i, çiftçilik yapıp evi çekip çeviren Nebiha'yı anlatmış. Güzel görüntülerle, ilginç detaylarla anlatmış, bulursanız izleyin derim.

Şimdi müsaadenizle, günün üçüncü etkinliği için hazırlanmam lazım. Piyano Festivali kapsamında sunulacak "Genç Yetenekler Piyano Resitali"ni izlemeye gideceğim. Keyfiniz bol olsun...

EV ALMA KOMŞU AL YA DA KOMŞU ALMA SADECE EV AL

2011-11-26T11:27:00.002+02:00

Komşuluk güzel birşey, seviyorum komşularımı...

Biz Ankara'dayken alt ve üst dairelerin kiracıları değişmiş, yerlerine gelenlerin hiçbirinin daha doğru dürüst yüzlerini görmedim ama haklarında çok malumat sahibiyim. Misal üst kattaki kalabalık ailenin sabah kaçta güne başladığını biliyorum, neredeyse ezanla ayağa dikildiklerini topuklarının yer döşemelerini döverken çıkardığı tok sesten anlıyorum. Böylece üst katta sıradan bir aile değil de bir ritm atölyesi bulunduğu yanılsamasıyla uyanıyorum. Saat kurma zahmetine girmeden gözümün açılmasını sağladıkları için seviyorum komşularımı.

Derken yattığım yerden başka faaliyetlerin sesleri gelmeye başlıyor kulağıma, kalkıp uyarmamak için zor tutuyorum kendimi. Bir kere klozetin kapağını çok sert kapatıyorlar: "Gümmm!.." "Yazıktır" demek istiyorum, "böyle kapatmaya devam ederseniz çok geçmez ya çatlar, ya da vidaları yerlerinde oynar. Yoksa kapak tepeme vuruluyormuşcasına çıkan sesin beni rahatsız ettiği falan yok, kendim için birşey istiyorsam namerdim. Ha bir de muslukları böyle şarıl şarıl açmasanız, su israfı hem günah hem de faturanız yükseliverir mazallah". Beni böyle tasarruf çareleri düşünmeye yöneltip ekonomik vatandaş olmaya zorladıkları için de seviyorum komşularımı.

Derken kahvaltı saati yaklaşıyor, hazırolun rota değişecek, bu defa alttan gelecek havadisler. Önce enfes bir ekmek kokusu yükselecek evin her yanında, nasıl bir baca sistemiyse sanırsın bizim evde pişiyor. Böyle anlarda hamile olmadığıma şükrediyorum, yoksa bebeğin bir yanının eksik doğması işten değil bu imrenmeyle. Lakin kazın ayağı her zaman öyle değil, kimi zaman yanık yağda hamur kızartılabiliyor öf ki öf o zaman. Bugünün menüsü patates tavaydı mesela, yarın Pazar olması hasebiyle sucuklu yumurta beklentisi içindeyim. Gerçi bu aralar kolesterolüm biraz yüksek ama kokudan fırlamaz herhalde. Öğlen ve akşam menüleri de hep farklı oluyor alt kat komşumuzda, her öğüne ayrı yemek, her öğüne ayrı koku demek. Bazen çözemiyoruz ne piştiğini o zaman eşimle bahse tutuşuyoruz; ben lahana diyorum mesela o karnabahar. Yakında apartman çapında bir çekiliş başlatmayı düşünüyorum sözkonusu komşuyla konuşup, ne piştiğini en çok bilene bir öğün bedava yemek. Sağladığı çeşitlilikle beni "ne pişirsem" derdinden kurtardığı için seviyorum komşularımı.

Ha bu menüler bayram-yılbaşı gibi özel günlerde daha da çeşitleniyor, mesela Arife gününden bir gün önce saatler geceyarısına (evet bir kez daha kalın harflerle yazayım: geceyarısı) yaklaşırken derinlerden gelen balyoz sesleriyle ayağa fırladık evcek. Balkona koştuk, pencereden baktık anlayamadık, çıktık dışarı baktık birkaç komşu daha ayaklanmış. Apartman zangır zangır titrerken sesin kaynağını aramaya başladık. Yandaki ve arkadaki apartmanlara kadar gidildi bir inşaat durumu falan mı var diye. Meğerse iç mihraklarmış bu durumun sebebi; alt komşunun canı bayram nedeniyle haşhaşlı çörek çekmiş. Bizim balyoz sandığımız, apartmanı temellerinden sarsan ses de kocaman bir havanda dövülen haşhaş tanelerinden ibaretmiş. Tahammülsüz komşularız vesselam, incir çekirdeğinden değilse bile haşhaş tanesinden mesele çıkartıp büyütüyoruz işi. Eh geceyarısı çekilen bu eziyetin üstüne gündüz gözüyle iki kilo zeytini "alt kata gürültü gider mi, gitse de artık ne yazar" diyerek kırmamı sağladığı için de seviyorum komşularımı.

Bir de sık sık bizim balkona düşen çamaşır meselesi var. Bu çoraptan dona, faniladan havluya kadar değişiklik gösterebiliyor. 3-4 günde bir çalan kapıda "Ablaa donumuz, ablaa çorabımız" diyen bir genç kız görünüyor. Onların çamaşır çeşitleri üzerine ihtisasımız artarken alt katımızdaki merdiven sahanlığına yerleştirdiği ayakkabılığı ile kundura çeşitlerini görüşümüze sunuyor. Tüm gizlerini bizimle paylaşıp içli-dışlı olmamıza sebebiyet verdikleri için de seviyorum komşularımızı.

Ayrıca üsttekilerin 3-5 torunu olduğunu, en çok kovalamaca ve futbol oynamayı sevdiklerini yukardan gelen seslerden, alttakilerin 2 ergeni olduğunu basları sonuna kadar açılmış rock müzikle aşağıdan gelen dım-tıs seslerden anlıyorum. Torunların olmadığı sessiz zamanları evin genç kızının izlediği evlenme programlarının çığlıkları dolduruyor. TV ve müzik seti açmama gerek bırakmadıkları için de seviyorum komşularımı. İyi ki varlar, hayatımı renklendiriyorlar...

Not: Fotoğrafın komşularla alakası yok, o dünkü yürüyüşten.

KEYİF

2011-11-25T20:58:00.000+02:00

Sonbahar çayı ve neşe palamudu

Haftasonunuz neşeli geçsin...

ÖRTMENİZ, KUTLARIZ

2011-11-25T00:03:00.000+02:00

"Körler, sağırlar birbirini ağırlar" demiş atalarımız. Atalarımızı yalancı mı çıkaracağız, biz de bütün kızlar toplandık ve kendi günümüzü kendimiz kutladık.

Manzaramız buydu

Mekanımız bu

Yedik, içtik

Gözümüz de doydu

Gönlümüz de

Adıyla uyumlu

Rengiyle uyumlu

Sonbahar güzelleri

Sular sarardı, vedalaşma zamanı

ÖĞRETMENİM, CANIM BENİM

2011-11-24T00:14:00.002+02:00

Yıllar önce Denizli'de oturmuştum ilk kez bir sınıfın öğretmen kürsüsüne. Lise son sınıflaydı siftahım, karşımda taş çatlasa benden 4-5 yaş küçük bir öğrenci kalabalığı gözlerini dikmiş sınıfa giren incecik ve gencecik kadına bakıyordu dikkat ve merakla. Acemice yoklama yaptım, aksiliğe bakın ki öğrencilerden birinin soyadı "Oturak" idi. Gülmeden nasıl tamamladım o yoklamayı bir Allah, bir ben bilirim. Girdiğim ders sadece bir öğretim yılı yürürlükte kalabilen, kitabı hatta doğru dürüst müfredatı olmayan "Turizm ve Sanat Eğitimi" isimli saçmasapan bir dersti. Göreve başlama yazısı Nisan ortasında gelen tecrübesiz öğretmene idare resmen kakalamıştı bu dersi. Ne anlattım, nasıl anlattım hiç bilmiyorum sadece dersten çıkarken derin bir "oh" çektiğimi hatırlıyorum. Sonra çok sevdim o sınıfı, onu ve diğerlerini. Baharda bana leylak demetleri taşıyan Fethiye'yi, zeki ve kültürlü Ali'yi, gür sesiyle "Dersim dört dağ içinde" türküsünü çok güzel söyleyen Tuncelili Hüseyin'i, minik bir kedi gibi eteğimin dibinden ayrılmayan Muhteber'i, ikinci sınıfta kocaya kaçan güzel Nermin'i, cübbe benzeri bir pardesüyle derslere giren ve imam olmak isteyen İbrahim'i, çalışkan ve zarif Nurcan'ı hiç unutmadım. Adları ve yüzleri yavaş yavaş gözümün önünden silinse de ben Denizli'deki öğretmenlik yıllarımı kalbimde hep ayrı bir yere koydum. Tayinim çıktığında son ders için girdiğim sınıflardan birinde her zaman yaptığım gibi sıraların arasında dolaşarak veda konuşmamı yapıp karatahta önüne geldiğimde gördüğüm manzara zihnimin en nadide köşesine çıkmaz mürekkeple yazıldı; sınıfın tamamı ellerini yüzüne kapamış ağlıyordu. Çok iyi bir öğretmen oldum mu bilemem, bunu öğrencilere sormak lazım ama ilk göz ağrım olan okuldan ayrılırken yaşadığım bu sahne daha iyi olmak için bir itici güç oldu.

Öyle ya da böyle uzun yıllarım geçti okullarda, yüzlerce gence birşeyler öğretmeye çabaladım. Kimi zaman severek girdim sınıflara kimi zaman bezginlikle ama elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. Ödülüm yıllar sonra çeşitli yerlerde, çeşitli zamanlarda karşıma çıkıp boynuma atılan öğrencilerim oldu, bundan iyisi de can sağlığıdır herhalde. Anlamı ve önemi sürekli tartışılsa, yılda bir gün bile olsa özeldir benim için Öğretmenler Günü. O bir günün içine yılların anıları sığar, bunu da ancak ellerine tebeşir tozu sinenler bilir. O nedenle önce hayatıma yön veren, sahip olduğum birikimde büyük payı olan ilkokul öğretmenimi ve depremde hayatını kaybeden öğretmenleri saygıyla ve sevgiyle anıyorum, huzur içinde uyusunlar. Öğretmen blogdaşlarımın ve arkadaşlarımın da Öğretmenler gününü kutlayıp en güzel dileklerimi yolluyorum...

YAPTIM, OLDU...

2011-11-23T14:42:00.005+02:00

Diyet ehlinin diyetini ne bozdurur?

Pek taze olmayan elden, taze pişmiş, üzerine tereyağı sürülmüş, taze mısır ekmeği bozdurur.

Yemek blogu olma yolunda emin adımlarla ilerlemekteyim galiba ama ne yapayım mısır ekmeği yapmayı ilk kez denedim ve başarınca pek sevindirik oldum:)

BOŞ ZAMANDA HOŞ ZAMAN

2011-11-23T00:41:00.000+02:00

Koskoca Salı gününde yapılanlar:

-Geceden serilmiş çamaşırları ipten alıp katlamak

-Tek bir lavaboyu ovmak

-Bulaşık makinesini boşaltıp mutfak tezgahını toparlamak

-Bilgisayarda "Slingo Quest Amazon" oynamak, tekrar oynamak, tekrar oynamak

-"Hoş Geldin" isimli Macar bir yazara ait romanın 100 sayfasını okuduktan sonra sıkılıp bırakmak

-Bilgisayarda bu defa "Angry Birds" oynamak, üç gündür uğraştıran 3.etap 15.leveli nihayet geçmek. Kuşları fırlatırken onlarla birlikte "Hulliiiiiiiiii" diye bağırmak

-Günün tek işe yarar faaliyetini gerçekleştirip fotoğrafta görülen "Kabak Çorbası"nı pişirmek

-Gültekin Emre'nin "Yitik Kent Ankara" isimli kitabına başlamak

-Akşam bilgisayar başında "Öyle Bir Geçer Zaman ki"nin TV'den gelen sesini dinlerken Deep Purple'den "Lalena"ya denk gelmek, sevinmek

-Bu kadar...

Buna itinayla koca bir günü "piç etmek" denir. Affınıza sığınırım, son seyrettiğim film ağzımı bozdu:)

BİR MEVSİM

2011-11-22T11:22:00.001+02:00

"Bir mevsim o yollarda, o yaz bahçelerinde

Günler vererek elele hülya gibi geçti

Yapraklar uçarken kuru dallar üzerinden

Ömrün daha bir mevsimi rüya gibi geçti..."

Söz: Munis Faik Ozansoy, Beste: Muzaffer İlkar, Makam: Nihâvend

Şarkıyı dinlemek isterseniz TIK

CELAL TAN VE ÇATLAK AİLESİ

2011-11-21T19:59:00.000+02:00

Afişini gördüğüm andan beri merak içindeydim. Bir an önce vizyona girse ve izlesem diye sabırsızlanırken nihayet bugün muradıma erdim. Kahramanların yerçekimine aykırı bir şekilde dimdik duran saçları, ilginç yüz ifadeleri, zemin yerine tavana yerleştirilmiş etajer, vazo ve abajurun başaşağı görünümü filmin ne derece absürd bir şekilde seyredeceğinin ipuçlarını veriyordu zaten, yanıltmadı. Oldukça önemli bir izleyici kitlesi olan "Leyla ve Mecnun" dizisinin yaratıcısı Onur Ünlü tarzına uygun bir film yapmış. Çokları için saçma bulunup, "bu nasıl film" dedirtecek bir yapım aslında Celal Tan ve Ailesi'nin filmi. Ama yer yer öyle güzel noktalara parmak basılıp öyle ince eleştiriler yapılıyor ki hem gülüp hem düşünüyorsunuz. Şunu da belirteyim izledikten sonra küfür dağarcığınız epey gelişme gösterebilir, çocuklarınızla gitmenizi önermem. Bembeyaz saçlarıyla evin babaannesi rolündeki Güler Ökten bile öyle yakası açılmadık bir küfür savuruyor ki hastane sedyesinde ağzınız açık kalıyor.

Bir grup arkadaşla gittik filmi izlemeye; bir kısmı hiç beğenmedi, nefret etti filmden. Bir kısmı izlenebilir ama izlenmese de olur dedi. Ben ve bir-iki arkadaş ise hem beğendik, hem de çok ama çok eğlendik. Bir başyapıt ya da konusu itibarıyla çok güzel bir film değil ama kendine özgü bir tarzı var. Ana rollerdeki oyuncular çok iyiydi, yer yer çok iyi espriler ve çok iyi giydirmeler vardı. Konunun saçma olduğunu baştan bilerek giderseniz sizin de eğleneceğinize eminim. Tercih size ait...

PASTIRMA YAZI

2011-11-20T00:28:00.000+02:00

Haftasonu keyfinizi pastırma yazını yaşayan Antalya fotoğraflarına bakarak arttırmaya ne dersiniz? Cumartesi günkü uzun yürüyüşümde çekilmiştir. Pazar gününüz güzel geçsin...

ŞARKILAR NEYİ SÖYLER?

2011-11-19T00:20:00.008+02:00

"Şarkılar ve hikayeleri. Hani bazı şarkılar vardır, onları dinlediğinde mutlaka gözünde bir şeyler canlanır. Yaşanmışlıkların ya da tanıdığın birileriyle o kadar bağdaştırmışsındır ki ne zaman duysan hatırlarsın. Eskimez o şarkılar, özeldir. Bunların beş tanesini hikayesiyle yazıyoruz."

Bu mim sevgili Luna Sesi'nden geldi. Normalde mimlerle pek ilgim yoktur ama bu mimin konusunu pek sevdim, hemen yazacağım. Benim annem-hatta babam da-çok şarkı söylerdi küçüklüğümde. Tanıştığım ya da tanıştırıldığım ilk şarkıdır "Çıkar yücelerden haber sorarım". Annem beni uyuturken ninni niyetine söylermiş bunu, duyduğum anda dudağımı büzer, içimi çeke çeke ağlamaya başlar sonra da uyurmuşum. Ne kadar hassas bir young lady olacağım o zamandan belliymiş ama annemin beni ağlatma bahasına ninni olarak ısrarla bu şarkıyı seçmesi tuhaf. Ayakta sallandığım zamanları hatırlamıyorum tabii ama o kadar çok anlatıldı ki bu şarkıya gösterdiğim hezeyan, ne zaman işitsem Saimekadın'daki eve, 4-5 yaşıma, ergenliğinin başındaki haşarı dayımla çekişmelerimize dönerim. Ama benim için bir şarkı vardır ki kesinlikle annemdir: "Kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgarına". İncecik belli, permalı saçlı, çok genç annemdir, beni "ümidim, demidim, malım, mülküm, samur kürküm" diye seven annemdir, emprime elbiseler giyinip ince topuklarını tıkırdatarak anneannemle Niğdelilerin kabul günlerine giden annemdir, ovma çorbası pişiren annemdir, bana elbiseler diken annemdir, artık başka bir alemde olan annemdir:(

Sonra "Kız sen ne güzelsin, sana gençler tapacaklar" var. Cengiz Sokak'taki, en sevdiğim evimizin şarkısı. Dal gibi ince, Eşref Kolçak bıyıklı, dalgalı kahkülü gözlerine düşen, henüz otuzuna yeni gelmiş babamın dilinden düşürmediği şarkısı. Elörgüsü perdeli pencerelerimizin, o zamanlar orman sandığım küçücük bahçemizin, tepesine yumruk yemeden çalmayan siyah radyomuzun, ilkokula başladığım günün, kapı önündeki betonda oynadığım seksekin, evsahibimizin kızları; oyun ve okul yolu arkadaşlarım Aynur ve gencecik giden Ayşe'nin şarkısı.

Ve büyürken yavaş yavaş, "El Cordobes"; okuduğum okulun silme sarmaşık kaplı duvarları, baharda o duvara açılan pencerelerden giren iğde çiçeği kokusu, hergün belirli saatte kaldırımdan ıslıkla El Cordobes'i çalarak geçen genç, şarkının muhatabı arkadaşımıza dönen başlar, onun kızaran yüzü, tebeşir kokulu sınıflar, sert mi sert müdür başmuavinimiz, hergün kapıda yapılan etek-saç kontrolleri, bahçedeki çam ağaçları, güzelim güller, paydos saatlerinde çıkışa yerleşip kovalarındaki laleleri satmaya çalışan satıcılar, büyüme telaşı, hülyalı başlar...
"Kan ve Gül", üniversite yılları, gençlik, çalkanan ülke, Ankara'nın gri kış göğü, staj yaptığım seyahat acentası, hayatının baharında kansere yenilen canım Lerzan, konser kuyrukları, Akün sineması, AST, Büyük Ankara Muhallebicisi, Alman Kültür Derneği, Bilgi Kitabevi, Füruzan, Sevgi Soysal, Attila İlhan...

En iyisi burada keseyim, fena daldım boğulacağım yoksa. Kimseyi işaret etmiyorum arkadaşlar. Bu güzel mimi kim cevaplamak isterse ben zevkle okurum. Haydi bakalım...

BU DA CUMA KOMBİNİ OLSUN...

2011-11-18T14:54:00.001+02:00

Beni kendine aşık eden ve tam bir doygunluk hissi yaratan Leyla Erbil'in "Kalan"ının üstüne Macar Edebiyatı ile bir cila çekeyim dedim.

-Kitap: Hoş Geldin/Krisztián Grecsó (YKY Satış Mağazası/Ankara)

-Ayraç: Bilge ve annesi sağolsun

-Kalem: Alkım Kitabevi, Lale çok yaşa sen

-Fincan: Kızkardeşim bidenemin armağanı

-Mavi çinko çanak: Anneanne Zarifanım'dan kalma

-Çanağın içindekiler: Antalya'nın dağından, taşından, ormanından toplama (Beleşçiyim dostlar görüldüğü üzere)

-Fon Müziği: Brahms/Macar Dansı No:5

Bu da aynı eserin Türk sazlarıyla yorumu Bengi Bağlama Dörtlüsü'nden

SABAH YÜRÜYÜŞÜNÜN TESBİTLERİ

2011-11-17T13:27:00.002+02:00

Kaç gündür evden çıkmayıp hareketsiz kalınca bu yıl gerçekleştirdiğim 3D projemin en zor D'sinin sonuçları hafiften sinyal vermeye başladı. Geceden saati kurdum ve erkenden kalkıp kendimi sokaklara vurdum. Yaptığım uzun yürüyüşteki saptamalarım şunlar oldu:

-Antalya'da en erken yaprak döken ağaç çınar. Diğerleri mıh gibi dallarında çakılı dururken çınarlar takvime bakmışcasına Eylül ortasında sararmaya başlıyorlar.

-Yokluğumda Konyaaltı Caddesi'ndeki kocaman apartmanlardan birini yıkmışlar, yerine daha kocamanı yapılacak muhtemelen. Yürüdükçe gördüm ki pekçok apartman boşalmış, müteahhit eline gidip büyüyüp yenilenecek. Camları kırık, sıvaları dökük, mahzun mahzun dozerin kepçesini bekliyorlar. Onlar solarken bahçelerindeki begonviller inatla tırmanmayı ve çiçek açmayı sürdürüyor.

-Kaldırımlar yenilenmiş, güzelleşmiş ama insanlar güzelleşememiş. Heryer çekirdek kabukları, pet şişeler, kağıt mendil artıkları ve en kötüsü kuytudaki ağaç altları insan pislikleriyle dolu.

-Annemin ben çocukken özenle bakıp büyüttüğü, yapraklarını parlak olsun diye zeytinyağıyla sildiği kauçuk ağaçları Antalya'da sebil gibi. Farkettim ki kalın, kocaman, yorgan gibi yapraklarıyla hiç de dekoratif bir bitki değilmiş. Ev içine girmesin o, sokakları süslesin.

-Hurmalar yenecek hale gelmiş, tazesi pek güzel olur. Belediyeden bir ahbap bulmalı, bir salkım kestirip götürmeli eve:) Sahi belediye bunları toplatıp satıyor mudur?

Yürüyüş bitince pazara girdim. Bunlar da pazar incileri:

-Çiçek satan bir yaşlı adamdan bir demet beyaz kasımpatı aldım, sonra bir başka kovada daha minik sarı kasımpatılar gördüm, onlardan da almak isteyince adam demeti çekti elime tutuşturdu, "Al" dedi "bunlar kokulu hem, 1 liraya veririm. Ben öyle pazarlık yapmam, indirimi peşin yaparım. Bu yaşa kadar zengin olamadıysam s.ktiret parayı". Çiçek elimde bakakaldım.

-Çok taze kabaklar ve bostan patlıcanları gördüm bir köylü kadında, fiyatını sorar sormaz önce reklam başladı: "Al al bunlar çok taze, şinci kopardım dalından, hemi de organik hiç ilaç, formon yok." Ben seçmek için eğildiğimdeyse önce derin derin iç çekerek kelime-i şahadet getirdi. Ürktüm bir an, hazır eğilmişken bıçağı boynuma dayayacak sandım kurban niyetine. Ardından önce İhlas, sonra Fatiha surelerini okudu. Ruhanî bir havaya girdim aniden, sebzeleri tarttırdım, parayı ödedim "Hayırlı pazarlar olsun inşallah, Allah bol kazanç versin" diyerek uzaklaştım. Bu akşam okunmuş türlü yiyeceğiz anlayacağınız şifa niyetine.

-Her zaman portakal aldığım karı-kocanın sergisine uğradım sonra, ağaçlarından toplayıp getiriyorlar. Ben seçerken adam "pek datlandı bu hafta bunlar, pek datlandı" diye Fatmagül'ün abisi gibi tekrarlayıp duruyordu. İşin kötüsü ben tatlı portakal sevmem. Derken bir kadın yanaştı, "tatlı mı portakal" diye sordu. Adam "datlı, datlı, pek datlı" teranesine başlarken karısı araya girdi: "Portıkal bu datlısı da va içinde ekşisi de. Ne datlı datlı deyip durun" deyiverdi. Yeni gelen kadın almaktan cayar gibi olunca adam bir portakalı dörde böldü kadına doğru bir hamle edip "Sen avradın dediğine inanma yi de bak nasıl datlı" diye uzattı ağzına doğru. Kadın "yemem" diye geri çekildikçe ısrarını sürdürdü. Ben parayı ödeyip ayrılırken son gördüğüm kadının adamın portakallı elini ittiren eliydi.

Günün tamamını pazarda geçirsem hiç sıkılmam herhalde...

GÜN EKSİLMESİN PENCEREMDEN

2011-11-16T13:35:00.001+02:00

Yattığım odanın kapısı kapalı olunca hayli karanlık oluyor. Bu durum benim sabahları zamanı ve havayı yanlış tahmin etme sebeplerimden biri. Genellikle "ortalık aydınlanmamış biraz daha uyuyayım" dediğimde saat 10'a yaklaşmış oluyor keza hava durumu da öyle. Dünkü yağmurun ve ısı düzeyi çok düşük olmasa da insanın içini üşüten nemli soğuğun etkisiyle loş bir odaya keyifsizce açtım gözlerimi. Alışkanlıkla elimi attığım yerde bulduğum tokayla saçlarımı toplayıp ekşimiş bir suratla kapıyı açtığımda yerçekimine uygun olarak aşağı sarkmış yüz hatlarım aniden "Don't worry, be happy" pozisyonuna geçip yukarı kıvrılıverdi. Güneş sarışın ışıklarını evin tüm pencerelerinden içeriye cömertçe yollamaktaydı. Dilimde Cahit Sıtkı'nın dizeleri yüzümü bile yıkamadan balkona attım kendimi:

"Her mihnet kabulüm

Yeter ki gün eksilmesin penceremden"

Yumurtadan bu yaz çıktığı cüssesinden belli bir kumru mandal sepetinin kenarına tünemiş meraklı gözlerle karşı komşunun plastik kaplama maddesiyle mumyalanmış apartmanına bakıyordu. Bu kadar dikkatle baktığına göre bir sebebi olmalı diyerek ben de dikildim yanına ve incelemeye başladım apartmanı. Ürkmedi kumru yavrusu, pek evcil oluyor bunlar, neredeyse omzumuza konacaklar. Ayrıca biliyorsunuz balkonumuz yıllarca "Kumru Doğumhanesi" olarak hizmet verdiği için bir nevi gönül borçları var, aileden sayıyorlar bizi. Bu bizim karşı apartman pek bakımlıdır, bakımı bizzat apartmanın sahibi olan adam ve karısı tarafından yapılır. Giriş kapısının hemen yanında, iki taraftan demir kapıyla emniyete alınmış bölümde otomobilleri durur. Çok seyrek binerler ama her hafta Pazartesi günü, sabahın köründe tepeden tırnağa deterjanlı sularla Bn. Apartman Sahibi tarafından yıkanır, hatta keselenir:) Otomobilin bakımı bitince sıra apartmana gelir, merdivenler de dahil olmak üzere tüm apartman yine bizzat Bn.Apartman Sahibi tarafından foşur foşur yıkanır, atık sular ve pislikler biz zavallı ölümlülerin ortak kullandığı sokağa itekleniverir. Onlar temizlendi ya sonrası tufan...

Apartmanın bize bakan cephesinde hayat yok gibidir, yine tamamı Bay Apartman Sahibi tarafından taktırılmış panjurlar hep kapalı durur, kırk yılda bir çamaşır sermek için balkona biri çıkar. Onun dışında balkonları da yine Bay apartman Sahibi'nin bir örnek diktirip kiracılarına dağıttığı turuncu-beyaz branda perdeler kapatır. Kapı önünde oynayan bir tek çocuk görmedim zira bu apartmanda çocuk da yoktur, çocuklu kiracı kabul etmediklerini düşünüyorum. Ya o minik insanlardan biri apartmanın plastik dokusunu zedelerse ya da apartman önündeki sınırlı toprak bölümde yetişen ağaçlardan birinin meyvesini koparmaya kalkışırsa ne olur sonra, Bay ve Bayan Apartman Sahibi'nden biri oracıkta ruhunu teslim ediverir hafazanallah. İki apartmanı ayıran boşluktaki toprak bölümde itinayla yetiştirilip gururla gösterime sunulan bir dizi ağaç vardır. Sırayla bir zeytin, bir erik, bir yenidünya (ya da Antalyalıların deyimiyle muşmula), bir muz, bir incir, yine bir yenidünya ve uzun bir selvi. Erik kocamandı erken çiçek açar, geç yaprak dökerdi ama Ankara'dan döndüğümde kesilmiş olduğunu gördüm, muhtemel ki meyvelere dadanan çocuklardan ağacı korumak amacıyla kesilmiştir:) Aklıma Oscar Wilde'nin o güzelim öyküsü "Bencil Dev'in Bahçesi" düşmüştü ki yanımdaki kanat çırpışıyla kendime geldim. Bizim yavru kumru karşıdan bakmaktan birşey anlamamış olacak ki yakından incelemek üzere "Aman dikkat et, netamelidir o ağaçlar" dememe kalmadan uçuverdi zeytin ağacının dalına doğru. "Eh, hayatla başa çıkmayı öğren" diyerek girdim içeri.

Şimdi kahvemi içiyorum, içerken bilin bakalım ne yapıyorum?

YAĞMUR YAĞIYOR

2011-11-15T16:38:00.008+02:00

Yağmur yağıyor...

Apartmana taşındığımız gün dikilen, şimdi 3.kattaki balkonumuza dalları uzanan çınarın yapraklarına yağmur yağıyor...

Çınara komşuluk eden selvinin dallarına yağmur yağıyor...

Çamaşır ipinde unutulmuş boynu bükük iki mandalın üstüne yağmur yağıyor...

Almanyalı komşunun gözünden sakındığı portakallarına yağmur yağıyor...

Mavi şemsiyeli adamın açıkta kalmış pet şişelerine yağmur yağıyor...

Elektrik tellerine konmaya çalışan kumrunun, dedikoducu berberin saçak altına sığınan kedinin üstüne yağmur yağıyor...

Yağmura rağmen oynamakta ısrarlı çocukların aldırmazlıklarına yağmur yağıyor...

Ve yağmurlu havaların CD'si "Mahur" dönerken battaniye ve kitap eşliğinde kedi olma zamanı geldi de geçiyor...

HAVA, RUH HALİ, FİLM, YAĞMUR, FALAN FİLAN...

2011-11-14T19:11:00.005+02:00

Öncelikle şunu belirteyim ki upuzun bir yazı yazmıştım, birkaç satır kala yayınlamadan yemek yemeğe gittim, döndüm eksik yerini tamamladım ve yayınla komutunu verdim ki ne göreyim yazı uçmuş gitmiş, kala kala Tenten filminin afişi kalmış, fesüphanallah iyi saatte olsunlar ziyaretime geldi galiba.

Kaç gündür evden dışarı çıkmadım, bayram yorgunluğunu ancak atabildim üstümden, havalar da bozdu iki gündür, tadım kaçtı. Dün depresif ruhumu oturttum karşıma ve kendisine bir nutuk çektim. "Bak" dedim "üzgünüm ama artık güneş, sıcak havalar, kolsuz giysiler, çorapsız ayaklar, sandaletler bitti. Havalar soğudu, daha da soğuyacak, yağmur yağacak. Tamam güneşli, ılık günler olabilir ama kış geldi neticede. Şimdi kazak, ceket, yün çorap, çizme, bot, kapalı ayakkabı, şemsiye, ıhlamur, salep, pek gönüllü yemediğin portakal zamanıdır. Bir süre sonra o sevdiğin mandalinalar da çekilecek piyasadan, kokusu içini bayan gramantinler kalacak sadece. Alış bu duruma ve ne kendini ne de beni üz." Ruhum olgunlukla karşıladı bu durumu, başını gururla dikleştirdi ve "Elle gelen düğün bayram" dedi. "Ne yapalım biz de uyum sağlarız, hem şurada bahara ne kaldı ki, taş çatlasa 4 ay". Bu uyumlu halinden dolayı başını okşayarak ödüllendirdim ruhumu ve katlayıp yerine kaldırdım sonra da ütü masasını kurdum. Öncesinde kendime bir Türk filmi seçtim, zira ütü yaparken alt yazı okumak zor oluyor, kat yeri yapıyorum. Filmin adı "Bir Avuç Deniz" idi, Ayda Aksel'i izlerim en kötü ihtimal dedim, demez olaydım. Ütü ve film senkronize gitmedi, ütü filmden önce bitince bir kahve yapıp filme devam ettim ama sorsanız ki ütü mü güzeldi, film mi, ütü derim. Tahmin edin artık gerisini siz. Günün kalanını yarım kalan kitabımı okuyarak ve "Angry Birds" oynayarak tamamladım. 3-5 domuz öldürecem diye sürüyle kuş telef ettim ama eğlendim şahsen: "Hulliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!.."

Bugünün etkinliği ise "Tenten" filmi idi. 4 arkadaş bir kez daha sinema salonu kapattık. Kocaman 3D gözlüklerimizi takıp koca salona yayılıp izledik filmi. Hatta gözlüklü halimiz o kadar hoşumuza gitti ki film arasında fotoğraf çekip bu anı ölümsüzleştirdik:) Film süperdi, bayıldım. Yalnız Tenten'in animasyon hali o kadar Ankara'daki komşumuz Nimet'e benziyordu ki Tenten'in maceralarını mı, Nimet'in maceralarını mı izledim bilemedim:)

Şimdi bugün aldığım Leyla Erbil'in "Kalan" kitabını okumak için huzurdan ayrılıyorum. Hepinize güzel bir akşam diliyorum...

SİNEK ISIRIKLARI

2011-11-13T01:28:00.002+02:00

Bir bayram daha anılarımız arasına karıştı gitti bile. Bu bayramın okuma listesinin başında Barış Bıçakçı'nın sabırsızlıkla beklediğim kitabı "Sinek Isırıklarının Müellifi" vardı, o kadar sevdim ki ikinci kere okudum o yüzden başka kitaba sıra gelmedi. Barış Bıçakçı'yı ilk kitabından beri sürekli takip ederim. Başucu kitaplarımdan olan "Bizim Büyük Çaresizliğimiz"in tahtına oturamasa da bu da girdi favorilerimin arasına. "Sinek Isırıklarının Müellifi" belli bir konuya sahip değil, onu güzel yapan konusu da değil zaten, içinde geçen cümleler. Okuyorsunuz, sonra başınızı kaldırıp gözlerinizi duvara dikerek "Nasıl ya?" falan diyorsunuz, yüzünüzde kocaman bir gülümseme çiçek açıyor, arkadaş olmak istiyorsunuz o cümlelerle. O kadar çok çizdim ki altlarını kitap eski görünümlü oldu. Okunduğu günlere uysun diye bayram Antalya'sından bazı fotoğraflarla birkaç cümle alıntılamak istiyorum ama bunlarla yetinmeyin, alın okuyun kitabı, siz de seversiniz eminim...

"Sabahları yere yakın bulutların ardında görünüp kaybolan ormana bakarken kendimi güzel bir şiirini daktilo etmiş Oktay Rifat gibi hissediyorum. Sigaramı yakarken ağırbaşlıyım. Saçımı geriye doğru tarıyorum. Çipet çipet çitalinya.*"

"Hayat dediğimiz sadece kimyadan ibaret. Periyodik tabloyu ezberlesek yeter. Evrendeki en bol iki elementin, hidrojen ile helyumun, aynı zamanda en hafif iki element olması her şeyi açıklıyor zaten. Böyle hafif bir evrende anlam ne arasın? Anlam ağırdır... Dibe çöker. Falcılar bu nedenle kahvenin telvesine bakarlar."

"Cemil, genç Cemil'in elinde silah olup olmadığına bakmıştı, çünkü yıllar önce okuduğu Rene Char'ın Seçme Şiirleri'nin önsözünde geçen şu cümleyi unutamıyordu: "Kırk yaşımızda, yüreğimize yirmimizde sıktığımız bir kurşunla ölüyoruz." Böyle bir cümleyi okuyup yıllarca aklınızda tutuyorsanız zaten ölüyorsunuz demektir. Silaha gerek yok."

"Yaşamak ilerlemek olamaz, diye düşünüyor Cemil ama geride bırakmak olabilir."

"Zaten bu dünyada çoğunluğu herkesin kendisine hayran olduğunu düşünenler ile kimsenin kendisini sevmediğini düşünenler oluşturur, geri kalanlar ise Vüs'at O. Bener okurudur."

"Evet yaz gelince sır diye birşey kalmıyor. Açık pencereler çarpmasın diye pervazlara konulan minderler dışarı sarkıyor. Binalar insanlara dil çıkarıyor."

"Hayır, o hamleyi bulamadım! Yazar filan değilim ben Editör Hanım, ben sinek ısırıklarının müellifiyim. Kitabımı basarsanız arka kapağına da okuyucu için lütfen şöyle bir uyarı yazın: Hiç acımayacak!"

Biraz acıyor ama siz yine de okuyun...

* "Çipet çipet çitelinya" Oktay Rifat'ın bir şiirinden alıntılama:

Mahallede esen akşam rüzgârında
Bir kuş kafesi gibidir zaman; usul
Usul sallanır arka bahçeye bakan
Penceresinde aşıboyalı evin,
Tütün kokan evin, ekmek kokan evin.
Ve kuş öter: çipet çipet çitalinya.
Güneş batar odalara kapanırız.
Döneriz ağaçlar, evimiz ve dünya.

HAFTANIN OKUYANI 16

2011-11-12T18:01:00.002+02:00

Efendim bu haftanın okuyanı çok özel, zira ben bu okuyanı kendim olarak kabul etmekteyim. Her ne kadar kitap okurken hiç uyukladığım görülmemişse de bayram sonu yorgunluğuyla küçük bir şekerlemeyi haketmiş olabilirim. Bir zamanlar balkonumda benzer bir şezlongum vardı ve yazları kitaplarımı hep o şezlonga yayılarak okurdum. Gördüğünüz gibi masada leylaklar var, elimdeki kitap da muhtemelen Füruzan'ın öyküleridir. Ve kesinlikle fonda Göksel Baktagir kanununu konuşturmaktadır. Eh ben daha ne isterim, olsa olsa bu resmi bana gönderen sevgili Neslihan'a teşekkürlerimi yollarım, gerçekten bakar bakmaz kendimle özdeşleştirdim.

Resim Norveçli ressam ve illüstratör Erik Werenskiold'a ait. 1855-1938 yılları arasında yaşamış sanatçı hakkında Türkçe bilgi bulamadım, çeviriler ise anlaşılamayacak kadar saçmaydı. Zaten bu kadar bilgi de bize yeter. Şimdi ben bu resmi kendime maledip kesin bildirim yaptım ya kendinizi sınırlamayın siz, haydi arzu ettiğiniz gibi yorumlayın, bekliyorum.

Yarına okuyan kadın olarak iki kere elden geçirdiğim Barış Bıçakçı'nın son kitabı "Sinek Isırıklarının Müellifi"nden bahsedeceğim, o zamana kadar kalın sağlıcakla...

KABAK, YE DE BİR TADINA BAK...

2011-11-11T17:42:00.002+02:00

Herşey dün bayram nedeniyle Antalya'da olan sevgili "Bilge'nin annesi"nin ziyaretime gelmesi ile başladı. Ordan burdan konuşurken konu yemeklerden açıldı ve daha önce benim de "Yetur'la Lezzet Kareleri" blogunda okuduğum kabak yemeğini yaptığını ve çok güzel olduğunu söyledi. Onları yolcu edince dur dedim şunu bir deneyeyim. Zaten ne zamandır buzdolabının alt tarafından "Bizi pişir, bizi pişir" şeklinde sesler gelmekteydi. Açtım dolabın kapağını, sıkı bir "Behzat Ç." hayranı olarak "Çıkın la" dedim, "Çıkın dışarı". Çıktılar, dizdim tezgahın üstüne yıkamaya başladım.

Yıkarken de babamın sık sık anlattığı "Kabak" fıkrasını anlattım canları sıkılmasın, mızmızlanmasınlar diye: Vakt-i zamanında köyün birinin camisine bir imam atanmış. Sizden çok sevmesin bu hoca kabak yemeğini pek severmiş. Her vaazının sonunu şöyle bağlarmış: "Kabak iyidiiir, hastııır, faidelidiiir, lezzetlidiiir, hocaların yemeğidir". Hal böyle olunca da köylüler camiye geldikçe hocaya kabak taşır olmuşlar. Bu durum günlerce, haftalarca hatta aylarca devam etmiş. Eh bal yiyen baldan usanır demiş atalarımız, haliyle kabak yiyen kabaktan haydi haydi usanır. Hoca bıkmış usanmış hergün kabak yemekten ama getirmeyin, başka şey getirin dese yekten ayıp olacak. Yine bir akşam namaz sonrası vaazı bitirmiş, malum fasla başlamış: "Kabak iyidiiir, hastııır, faidelidiiir, lezzetlidiiir velakin hocaların yemeği değildir." Kabağa düzülen methiyenin sonunun "hocaların yemeğidir" şeklinde bitmesine alışkın cemaat şaşırmış, içlerinden biri sormuş: "Peki hocaefendi kabak değilse hocaların yemeği nedir?" "Ne olacak" demiş hoca, "Kıçı boklu bir tavuktur".

Sahiplerinin ağzı bozukluğuna hafiften şaşıran kabaklar mahcup mahcup güledursun bizzat şahsım kabak oyacağı olarak da adlandırılan bir sebze soyacağı marifetiyle kendilerini çekirdekli kısmını almadan uzunlamasına şeritler haline getirdim.

Kabak ahalisi geçirdiği ameliyatın yorgunluğuyla istirahat ederken iki adet şirin ve tombul soğanı piyazlık olarak doğradım. Bu işlemi ister doğrama makinesi ile yapıp "alet işler el övünür" sözünü hayata geçirebilirsiniz, isterseniz benim gibi gözyaşlarınızı içinize akıtıp burnunuzu çekerek "el işler, alet sürünür" durumunu da benimseyebilirsiniz.

Doğranmış soğanları düdüklü tencereye koyup üzerlerine biraz toz şeker atarak karamelize olana kadar kavurdum. Malum ameliyat sonrası bir hipoglisemi durumu sözkonusu olabilir kabaklarda, takviye etmek gerek:)

Şekerle kavrulmuş soğanların üstüne nekahat halindeki kabakları yollayıp bir-iki çevirdim sonra da arkadaşlık edip tatilde nasıl bronzlaştıklarını anlatsınlar diye bir fincan esmer bulgur gönderdim ziyaretlerine.

Çektim kapılarını hatta kilitledim çıktım sonra, ne halleri varsa görsünler. Dedikodu mu yaparlar, beni mi çekiştirirler, magazin muhabbetine mi girerler kendi bilecekleri iş, ben o arada Barilla'nın yeni keşfettiğin havuçlu ve balkabaklı farfallesini pişiriverdim bir çırpıda. Gelgelelim arkadaşları fazla kilitli tutmuşum biraz mayışmışlardı kapaklarını açtığımda. Kafamın alınacak dersler köşesine bu yemeğin düdüklü tencerede pişme süresini en fazla 10 dakika olarak kaydettikten sonra sıra kader anına geldi. Hem aşçı hem çeşnicibaşı olarak aldım çatalı elime, mayışık da olsalar ağzıma götürdüğüm şey kabaktan çok enginar tadı vermekteydi, kısacası çok lezizdi. Evde dereotu olmadığı için maydanozla süslendiler ama o da yakıştı keratalara, elbette dereotuyla çok daha güzel olacaklar, bir dahaki sefere inşallah.

Şimdi siz bunu okudunuz ya, bence okumakla kalmayın. Kabaklar iyice sera işine dönmeden bir deneyin derim, denerken de çocukluğumdan beri ne sesi ne de görüntüsü değişen fındık kurdu Bedia Akartürk'ten şu türküyü dinleyiverin: Kabak

11.11.11/UMUŞ*

2011-11-11T00:15:00.000+02:00

"bütün iyi kitapların sonunda
bütün gündüzlerin,
bütün gecelerin sonunda
meltemi senden esen
soluğu sende olan,
yeni bir başlangıç vardır...

parmağını sürsen elmaya,
rengini anlarsın...
gözünle görsen elmayı,
sesini duyarsın...
onu işitsen, yuvarlağı sende kalır.
her başlangıçta yeni bir anlam vardır.

nedensiz bir çocuk ağlaması bile,
çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır..."

Gecelerin sonundaki başlangıçların artık daha iyi olması dileğiyle...

*Umuş/Edip Cansever

SENİN İÇİN

2011-11-10T09:15:00.002+02:00

Bize sunduğun herşey için; cephelerde geçen gençliğin, yiyemediğin sıcak yemekler, yatamadığın rahat yataklar, yaşayamadığın yuva sıcaklığı, uykusuz gecelerin, sıla hasretin, yalnızlığın için minnet ve özürle...

Bu şarkı senin için, hem de tam sevdiğin söylenişiyle: "Vardar Ovası, Vardar Ovası/Kazanamadık rakı parası"

BAYRAMLIK 4

2011-11-09T18:11:00.000+02:00

Uyku, elma ve fotoğraftaki kitap: "Sinek ısırıklarının Müellifi/Barış Bıçakçı". Böylece bayram biter, hayat normale döner...

BAYRAMLIK 3

2011-11-08T22:00:00.000+02:00

Güneşli sabah, kahve, kahvaltı, deniz, yürüyüş, tramvay, Yivli Minare, Kaleiçi, Yat Limanı, Oyuncak Müzesi, Pembe Panter, Şirinler, Red Kit, Daltonlar, yemek, alışveriş, ev, çay, kahve, TV, sohbet, çocukları uğurlama, azıcık hüzün ve 3. gün de biter...

BAYRAMLIK 2

2011-11-07T18:20:00.002+02:00

Yine güneş, börek, kahvaltı, kasımpatı, "Angry Birds", komşudan yükselen ve hepimizin içini dışına çıkaran kuyruk yağı kokusu, eş-dost ziyareti, kalbura bastı, yaş pasta, yaprak sarma, bolca çay-kahve, deniz ve 2. gün de biter...

BAYRAMLIK 1

2011-11-06T22:22:00.001+02:00

Güneş, çocuklar, uzun kahvaltı, bayramlaşma, çikolata, kısa bir yolculuk, kabristan ziyareti, akrabalar, kesilmiş hayvan ve et görmeme ferahlığı, sohbet, telefon, mesaj, yemek, tatlı, "Slingo Quest Amazon" ve 1. gün biter...

BAYRAM KOMBİNİ

2011-11-05T00:29:00.000+02:00

Kitap: Bir Köy Doktoru/Franz Kafka

Kalem: Öyle, sıradan birşey

Ayraç: Balkondaki kadından armağan

Fincan-tabak: Tepe Home

Kahve: Tchibo feine milde

Şekerpare: Ümit Unlu Mamuller

Çikolatalı drajeler: Elit

Fon Müziği: "Bayramları bekler bayramları yaşardık/Bayramlar mı eskidi, bizler mi yaşlandık"

Bayram güzellik, sağlık, huzur, umut, barış, dirlik-düzenlik getirsin. Kutlu olsun...

PAZAR OLA

2011-11-04T00:17:00.001+02:00

Bugünü arife sanan benden başka bir şaşkın var mı merak ediyorum. Tüm gün haldır haldır koşturup son hazırlıkları tamamlamaya çalıştım gelen bayramdır diyerek, hay benim kafama. Üstelik tam önümde de kocaman rakamlarıyla bir takvim duruyor. Bu nasıl bir bayram aşkıdır ki vaktinden evvel getirmeye çalışıyorum, ah ah Allah ıslah etsin beni.

Sabah koştur koştur pazara gittim, hala özlem giderememişim ki ikinci haftadır sabahın köründe damlıyorum. Pazar pazar değil açık hava eczanesi mübarek, doktora ilaca gerek yok. Antibiyotik mi gerekti, geçin bir kalem reçeteyi eczaneyi, buyrun işte:

Üstelik tatlı mayoş, ister ye, ister sık suyunu iç. Tek sakıncası leke yapar, üstünüze damlatmamaya özen gösterin. Antibiyotiklik işim yok tansiyon, kolesterol, şeker derdim var diyorsanız onun da çaresi pazarda, atın ilaçları yiyin alıcı, sudan ucuz üstelik, 1 TL.

Alıcın komşusu İspanyol soylusu gibi, upuzun bir ismi var, hangisini beğenirsen onu söyle: Döngel, muşmula, beşbıyık.

Caneriği gibi değil mi, bu aralar yaptınız yaptınız, yoksa yağmuru yedi mi kurtlanır, o yüzden bir an önce dilinip ya da kırılıp acısının giderilmesi için hergün suyunun değiştirilmesi gerekli. Sonra da tuzlu suda salamura edilecek.

İncirle hurmanın kardeşliği böyle oluyor. Pazar güzeldi; rengarenk, capcanlı, taptaze. İnsanın gördüğü herşeyi alası geliyor. Ara mevsim olduğundan hem yaz, hem kış sebzeleri yayılmış tezgahlara gelene geçene göz kırpıyor. Taşıma özürümden dolayı almaktan çok gözümü gönlümü eğlendirdim döndüm.

Budur bugünün vukuatı, şimdi gider elimde yaşlanan Zemberekkuşu'nu okumaya devam ederim. Cümleten hoşçakalın...

ORDAN BURDAN

2011-11-03T00:07:00.001+02:00

Dün sinemadaydım yine, bir belgesel film izledim: "Türk Pasaportu". Antalya'ya geldiğimdenberi 14. filmimi izledim (evde DVD den izlediklerimi saymıyorum), yakında aşırı dozdan gidebilirim. Film 2.Dünya Savaşı sırasında Alman işgali altındaki büyükelçiliklerimizde görev yapan diplomatlarımızın Yahudilerin hayatını kurtarmak amacıyla yaptıkları çalışmaları konu alıyordu. Türk pasaportu verilerek özel trenlerle Türkiye'ye getirilen Musevi vatandaşlardan hayatta olanlar ve görev yapan diplomatların yakınlarının katılımıyla Burak Arlıel yönetmenliğinde çekilmiş olan belgesel Cannes Film Festivali'nde de gösterilmiş. Ne yazık ki tek bir seansta gösterimi vardı ve salonda da 5 kişiydik, aramızda yabancı da yoktu, arkadaştık hepimiz. Kısacası bir nevi sinema salonu kapattık. Salonun en mutena koltuklarına yerleşip keyfimizce izledik, makinistten rica ettik film arası da vermedi. Öyle rahattık ki bir ara fotoğraf makinemi çıkarıp perdede akan filmden fotoğraflar bile çektim yukarıda gördüğünüz üzere. Keşke bu tarz tanıtıcı filmler daha çok çekilse ve daha çok kişi tarafından izlense.

Tanıştırayım; yeni Kağıthane kitap ayraçlarım. "Nishmark"tan internet aracılığıyla aldım, bunlar İstanbul tipleri serisinden mıknatıslı ayraçlar, arka yüzlerinde de başka tipler var. Kırtasiye seviyorsanız "Nishmark" sitesinde çok orijinal şeyler bulup ısmarlayabilirsiniz. Ben bunlara ilaveten bir de İstanbul siluetli pleksiglas ayraçlar getirttim. Galata Kulesi, Kız Kulesi, Hisar, Ayasofya ve Süleymaniye siluetleri artık kitaplarımın arasını süsleyecek. Benim gibi kırtasiye düşkünüyseniz, merak ediyor ve birşeyler ısmarlamak istiyorsanız https://www.nishmark.com/ adresine bir göz atıverin. Haydi kalın sağlıcakla...

YİYELİM-İÇELİM

2011-11-02T00:17:00.002+02:00

Bugünkü görünümüm yemek blogu olsun haydi. Geçen hafta arkadaşlarımı ağırladım, uzun zamandır evden uzak olunca bu tür toplantıları da unutmuşum, kendimi ahçı sanıp pek keyifle hazırlandım. Menüyü belirlerken de "Yetur'la Lezzet Kareleri" blogundan pek yararlandım sağolsun. Çikolatalı-bezeli-incir reçelli yaşpastamız tarafımdan uydurulmuş ve tadına bakılmamıştır velakin enfes olduğuna eminim. Ayrıca muhitimde alçakgönüllü olarak da tanınırım:))

Yazın nane şurubu yapmıştım, kullanmak bu elma tatlısına kısmet oldu. Gayet hafif, ferahlatıcı bir tatlı olduğunu düşünüyorum zira bunun da tadına bakmadım ama görünüşü bile güzelim diyor değil mi:)) İçinde kavrulmuş fındık ve üzüm var.

Antep fıstıklı kurabiye, işte bunun tadına baktım; müthişti. Eh bir kurabiyenin içine fıstık unu ve hindistancevizi girerse elbet güzel olur. Üstelik yağsız.

Tuzlulara geçelim; Yoğurtlu Bulgur Salatası. İnce bulgur, süzme yoğurt, ceviz, yeşil soğan ve maydanoz karışımından oluşuyor. Üstüne kırmızı biberli zeytinyağı gezdiriyoruz.Yemeyip yanında yatın demeyeceğim, öyle bir enayilik yapmayın yiyin, pişman olmazsınız.

Avokadolu dip ve tost ekmeğinde kanepeler, hafif bir atıştırmalık olarak iyi gittiler. Ha bir de böreğimiz var idi ama fotoğrafını çekmeyi unutmuşum. Bütün bunların üstüne diyorum ki:

"Demeyip Pazar, Salı sofraya oturmalı

Zeytin, peynir, çay, çorba, sucuk, pastırma, lapa,

Pirohu, açma, çörek, pilav, makarna, börek,

Uskumru, hamsi, lüfer, dize derman göze fer

Revani, muhallebi, aşure, kazandibi

Ne bulursa yemeli, daha var mı demeli"

Patla dediğinizi duyar gibi oldum, duymamazlıktan geldim:)))

1.11.11

2011-11-01T01:32:00.000+02:00

Kasım geldi

Kasımpatıyla geldi

HAFTANIN KOMBİNİ

2011-10-31T00:21:00.001+02:00

Kitap: Mino'nun Siyah Gülü/Hüsnü Arkan
Kupa: Hediye
Kahve: Jacobs Gold instant coffee
Vazo: Ikea
Çiçek: Karabiber ağacı çiçeği
Fon Müziği: 5 Mayıs/Hüsnü Arkan

Kombini kombilnledikten sonra gelelim kitaba: Hüsnü Arkan'ı önce Ezginin Günlüğü grubunun solisti olarak tanıdım sonra da "Solo" adlı albümünü büyük bir keyifle dinledim yaz boyu ama inanın ki kitap yazdığını bilmiyordum. Zaten kitabın tanıtımını da "Dersaadet"in blogunda gördüm ve gidip aldım, iyi ki de almışım. Kitap daha ilk satırından itibaren içine çekti beni. Füruzan'ın öykülerine benzer bir tad kaldı damağımda ki bu çok önemli bir ölçüttür benim için zira yazın dünyasında Füruzan'ı tek geçerim.

Roman bir ailenin yakın tarihini o ailenin kadınlarının ağzından anlatıyor; fonda 27 Mayıs İhtilali, Talat Aydemir'in darbe girişimi, 12 Mart, 12 Eylül dönemleri, yaşanan acılar, bir taşra kasabasında başlayan cesur ve kırık bir aşk hikayesi var. Yazar erkek olmasına rağmen kadın kahramanların duygularını çok güzel dile getirmiş. Bölüm başlarındaki mektup alıntıları bile kitabı sevmek için yeterli sebep. Daha fazla bilgi vermek istemiyorum sadece arka kapaktan bir-iki cümlelik alıntı yapayım:

"İnsan, sonuna kadar umutlu olabiliyor. Umut bir çare değil ama galiba çareden daha büyük bir şey."

Kitabın bir de hediyesi var, tek şarkılık bir CD: 5 Mayıs. Dinlerken insanın içi eziliyor, burnunun direği sızlıyor. Diyorum ki bir tadına bakın bu kitabın, seveceksiniz, şarkıyı dinlemek için buraya tıktık.

HAFTANIN OKUYANI 15

2011-10-30T12:44:00.001+02:00

Bugünkü okuyanımız İngiliz illüstratör Aubrey Beardsley'e ait. 1872-1898 yılları arasında yaşamış ve henüz 26 yaşında iken yıllardır çektiği kronik akciğer hastalığı sonucu ölmüş sanatçının kısa ama ilginç bir yaşamöyküsü var. Daha çok erotik illüstrasyonları ile tanınan Beardsley çocukluğunda müzik alanında da ün yapmış biri, uzun yıllar kızkardeşi ile birlikte konserlerde çalmış. Zaman içinde yazın dünyasına da atılan sanatçı Oscar Wilde'nin pekçok kitabına çizimler yapmış ayrıca karikatürler de çizmiş. Grotesk bir yaşamı, ilginç bir giyim tarzı ve düşünce yapısı olan Beardsley ölümünden üç yıl önce Katolik Kilisesi'ne katılmaya karar verip erotik çizimlerinin yokedilmesini yayıncısından istemiş ancak yayıncı bu isteği reddedip sanatçının eserlerini hatta kopyalarını pazarlamaya devam etmiş. Çok genç yaşta tüberkülozdan hayatını kaybeden Beardsley hastalığı nedeniyle yaşadığı ataklara rağmen ölene kadar çalışmalarını sürdürmüş.

Şimdi bakın bakalım bu süslü, püslü, kabarık etekli, kafası çiçek tarhı gibi şapkalı koket hanım sol yanında kendi gibi hotozlu papağanıyla birlikte gerçekten kitap mı okuyor yoksa az sonra gelecek aşığını beklerken vakit mi öldürüyor?

KUTLU OLSUN

2011-10-29T12:01:00.000+03:00

Nice 88 yıllara Cumhuriyet, nice 88 yıllara güzel ülkem; hep birlikte, barış ve huzurla...

PARK, SEMAVER, AĞAÇ, ÇİÇEK, KEDİ, SİNEMA, FALAN FİLAN...

2011-10-28T21:31:00.001+03:00

Uzun mu uzun bir yürüyüş yaptık evvelsigün. Epeydir unuttuğumuz ve özlediğimiz Antalya'yı hatırlamak ister gibi kilometrelerce yürüdük, öyle ki eve döndüğümde bacaklarımdaki her bir kas ağrıyordu ama çok keyifli bir yürüyüştü. Bize deniz, palmiyeler, güneşli bir hava ve yol boyu gördüğümüz onlarca kedi eşlik etti. Yorulduğumuzu hissettiğimizde ise Kır Bahçesi'ne yerleşip denize karşı semaverle gelen çaylarımızı yudumladık.

Bu zenci geçen bahar burada gördüğümüz yavruların bu bahar doğan yavrusu olsa gerek. Bunun gibi birkaç tanesi dolaşıp duruyordu ortalıkta. Arkadaşımız gayet yakışıklı ve sportif görünümlü ama bunun bir kardeşi vardı ki evlere şenlik. Kedi desen kediye benzemiyor, fare desen fare değil, suratı bildiğin yarasa, resmen tırstım yavrudan. Neyse ki hayli cool birşeydi de o da bize yüz vermedi, pembecik diliyle yalanıp tüylerini parlatmakla meşgul oldu ama nafile pek çirkindi pek:))

Bugünkü icraatim ise "Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm" filmini izlemek idi. Dizi epeydir tatilde, özlemişiz ekibi. Amirim ödül almaya Altın Portakal'a da gelememişti, hasret giderdik kendisiyle. Gerçi dizinin sıcaklığı ve doğallığını bulamadım filmde ama yine de güzeldi. "Her Temas İz Bırakır" ve "Son Hafriyat"ı daha Emrah Serbes bu kadar tanınmamışken okumuş ve çok sevmiştim, tabii bunda konunun Ankara'da geçmesinin de payı vardı. Dizi beklediğimin üstünde iyi olunca da sıkı "Behzat"çılardan olup çıktım. Film benim şehrimde geçiyordu bir kere, her sahnesi aşina idi, sonra ekip; zaten çok güzel oynuyorlardı, bu filmde de aynı şekilde devam etmiş. Sadece Cansu Dere'yi oturtamadım bir yere, oldum olası hiçbir filmde oturtamam zaten o değişmeyen yüz ifadesinden dolayı. Lakin filmin bir starı vardı ki bence o Kolsuz Ahmet'i canlandıran Hakan Boyav idi, sırf bu nedenle bile gidilebilir filme.

Evet bugünü böyle sonlandırdık. Yarın Cumhuriyet Bayramı hepimize şimdiden kutlu olsun, nice yaşlara erişsin...

GÜNÜN KEDİSİ

2011-10-27T12:37:00.001+03:00

Neredeyse bir yıldır ilk defa Antalya'da pazara gittim, özlemişim. Antalya pazarları bir başkadır, yakın köylerden gelip kendi ürettiklerini satanların olduğu bölümden giriş yapınca daha bir canlı ve renkli göründü gözüme hem sebzeler, meyveler, hem de onları satanlar. Köylü kadınlardan biri lastik eldivenler giymiş kabaklarını düzene sokuyordu; kabakları mı koruyordu, ellerini mi bilemedim. Karşısındaki tezgahta Burdur'lu olduğu şivesinden belli bir amca portatif radyosunu fasulyelerin yanına yerleştirmiş yerel bir kanaldan, yerel bir ağızla söylenen "Yol ver bana Çıbık Beli geçeyim" türküsünü dinleyerek yapıyordu satışlarını. Elindeki naylon iple babasını bacağından tezgahın demirine bağlamaya çalışan minnakı annesi "bak bu teyze doktormuş, iğne yapar"diye korkuttu kilosu 5 liradan kızılcık tartarken. Kendimi ve doktorları aklamak, bir kilo kızılcığa ödediğim 5 liranın intikamını almak için "yalan çocuğum yalan, iğne falan yapmam, bağla babanı" diyerek ayrıldım oradan. Daha uçlarındaki yeşil sapları diri diri duran taptaze havuçları aldığım hanım üç tezgah komşusuyla portakal sandıklarının üstüne kurduğu sofrada çökelekli, kırma zeytinli, tavşan kanı çaylı bir kahvaltı yapmaktaydı. Tam olgunlaşmamış beşbıyık muşmulalara alıçlar, mersinler ve dağdan toplanmış ahlatlar eşlik ediyordu. Ahlatları toplayıp getirerek ayıların rızkına el uzatmış pazarcı alıçların üstüne şöyle yazmıştı: "Şekere ve kolustura birebir". Dalından yeni koparılmış, yeşil kabuklu ve yemeyi en sevdiğim dönemindeki portakallardan alıp yukarıda pırıl güneş, etrafımda rengarenk pazar eve dönerken zihnimde sabah twitterde gördüğüm fotoğraf vardı; Van-Tatvan karayolunun karlı görüntüsü. Hayat hiç adil değil, hayat çok acımasız ve böyle olmaya da devam edecek ne yazık ki. Ağız dolusu gülmeye hasret kaldığımız şu günlerde dün Beachpark'ta çektiğim fotoğraftaki, sezon bittiği için kapanmış lokantada keyfince yayılan kedicik biraz gülümsetir belki hepimizi...

KISA KISA

2011-10-26T10:55:00.000+03:00

-Hâlâ elimde Murakami/Zemberekkuşu var. Ağır gidiyor, önce şehitler sonra deprem ne tat bıraktı ne tuz. "Bu son olsun, bu son" şarkısını mırıldanıyoruz umutsuzca.

-Temizlik koluydum geçen hafta, öğretmen kulağımı çekmesin diye çabaladım durdum. Gel gör ki bir hafta boyunca uğraşıp temizlediklerim 2 günde kirlendi. Evler mikroorganizma gibi, amitoz bölünmeyle kir üretiyorlar (biyoloji bilgim biraz eskidi, umarım yanlış terimler kullanmamışımdır).

-Kate Winslet'in "mini dizi en iyi oyuncu dalı"nda Emmy Ödülü aldığı "Mildred Pierce"e sardırdım bu ara. Kate Winslet gerçekten haketmiş ödülü, yapım da çok güzel. Soğukkanlılığın, hırsın, narsizmin başrolde olduğu bir dizi bu, internetten izleyebilirsiniz.

-Deprem sonrası twitter ile neler başarıldığını görmek çok sevindirici, arada çıkan çatlak sesleri saymazsak tabii.

-Öyle yorgunum, öyle üzgünüm, öyle umutsuzum ki blog; umarım geçicidir.

yalnizdegilsinvan

CANIM ACIYOR...

2011-10-23T20:05:00.003+03:00

Kötü haber almadığımız bir gün geçmeyecek mi? Rant kaygısı, ihmal, sorumsuzluk, kadercilik, vurdumduymazlık ve vicdansızlık yokolmadığı sürece daha çok canımız acıyacak biliyorum. Kalbimiz depremzedelerle olsa da ateş düştüğü yeri daha fazla yakıyor her zamanki gibi, bir kova suyla da olsa yardıma koşmak zamanı...

KOŞTURRR...

2011-10-22T21:36:00.000+03:00

Bir Cumartesi gününe birsürü şey sığdırdım. İlk icraatim bereketli topraklarda yetişen buğday başakları gibi neredeyse bir ayda üç santim uzayan saçlarımı boyatmak üzere kuaföre götürmem oldu. Hoş saç boyasının içinde gübre olduğundan da şüphe etmiyor değilim, bu kadar hızlı bir büyüme sözkonusu olduğuna göre:) Boyama ameliyesi bitene kadar 4-5 tane klip izledim dükkanda her saat açık olan Kral TV'de. Herbiri birbirinden acaipti; şırıngayla kan alıp, sürekli bir akciğer röntgenine bakarken şarkı söyleyen doktor kılıklılar, kürek kemiklerinin altından kanatlar fışkırmış cıbıl erkekler, garip makyajlı, cadı saçlı kadınlar ve etrafında bir çıtırlar topluluğuyla dansetmeye çalışan Serdar Ortaç. Baygınlık geçireyazdım, ben klip izlemeyim arkadaş mümkünse, bıraksınlar şarkıya illa canlandırma gerekiyorsa hayalimde canlandırayım, başkalarının hayali beni bozuyor yahu. Boya işlemi bitip kuaförün elinden kurtulup bekleme süresine geçince açtım kitabımı TV'ye sırtımı dönüp. Sait Faiğin o muhteşem anlatımına sığınıp koptum klipler dünyasından. Semaver'i okudum üçüncü defa ilk kez okurmuş gibi. Semaver öyküsüyle ilk tanışmam ilkokuldaydı; radyoda, gecenin geç bir saati yayınlanan bir programda çok güzel sesli bir sunucu seslendirmişti, o yaşımda adeta mestolmuştum dinlerken. Ben beşinci öyküyü bitirdiğimde saçımın yıkama zamanı gelmişti, Sait Faik'le vedalaşıp gerçek aleme döndüm böylece. Kuaför sonrası apar topar market alışverişlerimi bitirdim, sonra da eve dönüp hızla giyindim ve tiyatroya doğru müteveccihen yola düştüm (ay ben bu müteveccihen kelimesini çok seviyorum, hep cümle içinde kullanmak isterdim, bugüne kısmetmiş:). Oyunun adı "Küçük Adam Ne Oldu Sana", Hans Fallada'nın yazıp Yılmaz Onay'ın oyunlaştırdığı temsile açık söylemek gerekirse biraz önyargılı gittim. Zira birkaç zamandır Antalya Devlet Tiyatrosu'nda izlediğim hiçbir oyundan hoşnut kalmamıştım. Ama bu oyun beni utandırdı, sahneye konuluşu da, oyuncular da gayet iyiydi. Bitiminde kendimi yıllar öncesinde, üniversite öğrencisiyken Ankara Sanat Tiyatrosu'nda gibi hissettim, bir tuhaf oldum.

Tiyatro çıkışı eksik kalan alışverişlerimi tamamlayarak eve döndüm. Birazdan yarınki temizlik günü için Müzeyyenciğime yemek pişirmeye gideceğim. Ne diyeyim bana da, ona da kolay gele...